หลินจือหันไปปิดประตู จูงมือหลินเป่าเดินลงบันไดไปพลางโต้กลับไปพลาง
“ก็แค่ตัวตลกที่ดีแต่กระโดดโลดเต้นเท่านั้น ไม่ได้มีพิษสงอะไรสักหน่อย”
เซี่ยซานจินเดินตามหลังสองพี่น้อง พูดประชดประชันขึ้นว่า “แกไม่เคยคิดบ้างหรือว่าใครกำลังเล่นงานตระกูลหลิน?”
หลินจือหยุดเดิน หันกลับไปถามอย่างสนใจว่า
“อย่างไร? นายรู้หรือว่าใครอยู่เบื้องหลัง?”
เซี่ยซานจินไม่ได้พูดอะไรมาก เพียงโยนกระดาษแผ่นหนึ่งให้หลินจือ
“ฉันเชื่อว่าแกคงรู้ว่าใครเป็นคนแจ้งเบาะแส นี่คือ ‘ของขวัญ’ ที่ฉันมอบให้แก”
พูดจบเซี่ยซานจินก็เดินแซงพวกเขาลงบันไดไปก่อน
หลินจือก้มเก็บกระดาษที่เขาให้ขึ้นมาจากพื้น คลี่ออกดูก็เห็นที่อยู่เรียงกันเป็นแถวยาว
ที่อยู่พวกนี้หรือ?
มุมปากนางยกขึ้น ก่อนจะร้องเรียกแผ่นหลังของเซี่ยซานจินว่า “ขอบใจ!”
เซี่ยซานจินโบกมือ แล้วเดินไปนั่งร่วมโต๊ะก่อนพวกเขา
ตอนหลินจือจูงหลินเป่ามานั่งที่โต๊ะ เพื่อนบ้านหลายคนซึ่งนั่งร่วมโต๊ะกำลังนินทาเซี่ยซานจินกันอยู่
“นี่ ๆ นั่นเซี่ยคนที่สามแห่งตระกูลเซี่ยไม่ใช่หรือ?”
“ใช่เขานั่นแหละ ได้ยินว่าคราวก่อนคนตระกูลเซี่ยกินยาผิด กินยาปลุกกำหนัดแทนถั่วเคลือบน้ำตาล เซี่ยคนที่สามกินเข้าไปเยอะที่สุด
ตอนนี้กลายเป็นขันทีไปแล้ว”
“จริงหรือ? แต่ฉันได้ยินมาว่าแค่มีลูกไม่ได้ ส่วนข้างล่างของบุรุษยังไม่เสียหายนี่”
“ไม่ใช่หรอก ฉันได้ยินมาว่าใช้การไม่ได้แล้วจริง ๆ กลายเป็นขันทีเต็มตัว”
เพื่อนบ้านหลายคนพูดถึงเรื่องลับของเซี่ยซานจินต่อหน้าหลินจือเสียจนหมดเปลือก