เซี่ยเจิ้งพยักหน้า “มีครับ คุณช่วยแจ้งสำนักงานเขตให้ผมสักคำก็พอ พอคนมาถึงแล้ว ผมจะคุยราคากับพวกเขาเอง!”
“อืม แล้วก็หม้อ ชาม กะละมัง กระติกน้ำร้อนกับเฟอร์นิเจอร์ ล้วนต้องใช้คูปองสินค้าอุตสาหกรรม เจ้าพอมีไหม?
ถ้าไม่มี ผมจะให้คนช่วยหาแลกให้!”
เฉินสือจู้เป็นห่วงจนหัวหมุน ผู้บังคับบัญชาโดยตรงของเด็กหนุ่มคนนี้เป็นสหายร่วมรบเก่าของเขา
เจ้าคนแก่ฝากฝังเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า กำชับว่าต้องดูแลให้ดี
เขาจึงได้แต่จัดการทุกเรื่องให้เรียบร้อยทีละอย่าง
เซี่ยเจิ้งเป็นทหารมาหลายปี เงินเดือนก็สูง แทบไม่ได้ใช้ เก็บสะสมไว้ทั้งหมด ไม่ว่าจะเงินหรือคูปอง เขาก็มีพร้อม
“มีครับ คุณวางใจเถอะ ผมโตจนป่านนี้แล้ว ของพวกนั้นผมไปซื้อที่สหกรณ์ได้
ขาดเหลืออะไรค่อยบอกท่าน”
เฉินสือจู้ตบไหล่เขาอย่างวางใจ
“อย่างนี้สิ อย่าเกรงใจ คนเหนืออย่างพวกเราถูกคอกันง่ายอยู่แล้ว
พอใช้เวลาคลุกคลีกับคนอื่นไปนาน ๆ เธอก็จะไม่เก็บตัวแบบนี้แล้ว”
“ห้องข้างที่มีอยู่แล้วก็ไม่ยอมอยู่ ดันจะมาอยู่ในเรือนห่างไกลแบบนี้ให้ได้!”
หลินจือแอบอิจฉาเซี่ยเจิ้งอยู่เหมือนกัน เรือนนี้อยู่กันสองคนกำลังดี มีห้องน้ำ มีบ่อน้ำ แล้วยังมีแปลงให้ปลูกผักในลานอีกด้วย
ปลูกต้นหอม กระเทียม ขิงสักหน่อยก็ดีจะตาย
ถ้าเป็นฉัน ฉันก็เลือกที่นี่เหมือนกัน พี่ใหญ่คนนี้แต่ไหนแต่ไรก็ไม่ชอบคลุกคลีกับผู้คน
แถมยังมีแผลที่มือ ไม่อยากให้คนเอาไปนินทา การได้อยู่เรือนเงียบสงบแบบนี้ก็ตรงใจเขาพอดี
ไม่เหมือนบ้านตระกูลหลิน คนตั้งมากมายอัดกันอยู่ในบ้านหลังเล็ก ๆ จะเข้าห้องน้ำ อาบน้ำ หรือทำกับข้าวก็ไม่สะดวกสักอย่าง