จ้าวซิ่วเหลียนได้ยินคำเตือนของหลินเจี้ยนกั๋ว ก็รีบอุ้มหลินเป่าวิ่งออกจากบ้านตรงไปโรงพยาบาลทันที
หลินจืออุ้มหลินฉางซงแล้วตามไป
หลินเจี้ยนกั๋วกับหลินซูก็รีบวิ่งตามออกจากบ้าน มุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลของโรงงาน
ตรอกยามดึกเงียบสงัด เหลือเพียงเสียงฝีเท้าเร่งรีบของคนตระกูลหลินกับเสียงหอบหายใจหนักหน่วง
หลินจืออุ้มหลินฉางซงวิ่งจนรู้สึกแน่นหน้าอก
หลินฉางซงในอ้อมแขนเจ็บจนหมดแรง เหลือเพียงเสียงครางแผ่วเบาขาดห้วง!
หลินจือตกใจจนไม่กล้าผ่อนฝีเท้า ทำได้เพียงกัดฟันเร่งความเร็ว
ยากำจัดหนูนี่แหละที่คร่าชีวิตเจ้าของร่างเดิม หลินฉางซงอย่าเป็นอะไรไปเลยนะ!
เมื่อถึงห้องฉุกเฉินของโรงพยาบาล แพทย์ก็วินิจฉัยได้ทันทีว่าเป็นอาหารเป็นพิษ
เขาสั่งพยาบาลให้ล้างท้องไปพลาง ถามเสียงเข้มไปพลางว่าเด็กกินอะไรเข้าไป
จ้าวซิ่วเหลียนเห็นหลินเป่าชักกระตุกไปทั้งตัว ก็ตกใจจนพูดจาไม่รู้เรื่อง
คนตระกูลหลินมองหน้ากันไปมา ต่างก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
หลินจือทบทวนตั้งแต่มื้อเย็น
“มื้อเย็นเรากินบะหมี่ ทุกคนก็กินกันหมด พวกเราไม่เป็นอะไร บะหมี่ไม่น่ามีปัญหา
ลองนึกดูสิ หลังมื้อเย็นมีอะไรที่พวกเราไม่ได้กิน แต่ฉางซงกับเสี่ยวเป่ากินบ้างไหม?”
พอได้ยินเช่นนั้น จ้าวซิ่วเหลียนก็ขมวดคิ้วตอบว่า
“ตอนกลางคืนฉันเห็นฉางซงกับเสี่ยวเป่ากินลูกอมกันอยู่
แต่กินลูกอมแล้วจะอาหารเป็นพิษได้ยังไง?”
หลินจือนึกขึ้นได้ว่าตอนอยู่หน้าห้องอาบน้ำ หลินซูแจกขนมให้พวกเขาสามคนคนละเม็ด