ผู้การเว่ยเงียบไปสองสามวินาที ก่อนเอ่ยผ่านสายโทรศัพท์ว่า “ได้ ผมจำเรื่องนี้ไว้แล้ว”
เซี่ยเจิ้งวางสาย ยกมือซ้ายขึ้นดม ดูเหมือนจะมีกลิ่นแปลก ๆ อยู่จริง
เขานึกว่าเป็นกลิ่นยาเสียอีก!
ตอนออกจากโรงงาน ฟ้ามืดแล้ว บ้านที่จัดสรรให้เขายังต้องซ่อมแซมใหม่อีกหน่อย
ตระกูลเซี่ยหรือ? เขาไม่อยากกลับไปดูสีหน้าพวกนั้นอีกแล้ว
เขาเดินไปตามทิศทางที่หลินจือชี้ให้ดูตอนกลางวัน ตั้งใจจะไปพักที่โรงแรมรับรองสักสองสามคืน
เพิ่งออกจากประตูโรงงาน ก็เห็นหลินจือยืนอยู่ ตรงหน้าเธอยังมีคนอีกคนหนึ่ง นั่นคือกู้จิ่งฝูที่เจอกันวันนี้
เขาไม่รู้ว่าเหตุใดจึงหลบไปอยู่หลังผนัง แอบฟังพวกเขาคุยกัน
ระหว่างทางกลับบ้านจากโรงพยาบาล หลินจือบังเอิญเจอกู้จิ่งฝู ผู้ชายผู้แสนรักมั่นในนิยาย
เขาแอบรักหลินซูอย่างเงียบ ๆ ยอมสละชีวิตเพื่อนาง จนทำให้ผู้อ่านร้องไห้กันแทบขาดใจ เป็นพระรองนั่นเอง
พอมาเห็นตัวจริงแล้วชวนให้หมดคำพูดจริง ๆ
ท่อนบนสวมเสื้อกล้ามสีขาว ท่อนล่างเป็นกางเกงขาสั้นสีดำ ผมเผ้ายุ่งเหยิงไม่เป็นทรง
แถมยังพูดกับนางด้วยท่าทีวางอำนาจอีกต่างหาก
“หลินจือ แกไปรังแกซูซูอีกแล้วใช่ไหม? เมื่อครู่มีคนเห็นซูซูเช็ดน้ำตาวิ่งออกจากบ้านอย่างรีบร้อน”
หลินจือชะงักไปเล็กน้อย หมอนี่ที่คอยตามเอาใจหลินซูมาหาเรื่องนางแล้วหรือ?
นางควรขอบคุณกู้จิ่งฝูด้วยซ้ำไหม ที่เขาไม่ได้เอากระสอบมาคลุมหัวนางเหมือนตอนทำกับหลินเว่ยหมิน?
หลินจือกระตุกมุมปาก กอดอกแล้วเหลือบมองเขา
“ฉันรังแกนางหรือ? สหายกู้ยุ่งเรื่องคนอื่นเก่งเสียจริง เรื่องของตระกูลหลินตั้งแต่เมื่อไรถึงได้ให้แกมาชี้นิ้วสั่งสอน?”