หลินจือรู้สึกไม่สบายใจกับสายตาของป้าขาวคนนี้เอามาก ๆ
สายตานางเหมือนกำลังชั่งใจระหว่างหลินจือกับหลินซู
หลินจือพยักหน้าอย่างสุภาพแต่ขอไปที ก่อนเอ่ยว่า “สวัสดีค่ะป้าขาว!”
หลินซูหันไปมองหวังฟาง “ท่านนี้คือใครหรือคะ?”
หลินซูมองหวังฟางไม่ชัด พอเดินเข้าไปใกล้ถึงได้รู้ว่าเป็นอดีตภรรยาของผู้อำนวยการเฉิน
หลินเจี้ยนกั๋วกับจ้าวซิ่วเหลียนต่างกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ปกติเวลาหวังฟางเห็นพวกนาง นางมักเชิดหน้าจนแทบจะมองไม่เห็นใคร
ตอนนี้กลับกลายมาเป็นเพื่อนบ้านกันเสียได้
ได้ยินว่าผู้อำนวยการเฉินเกิดเรื่อง คนแรกที่รีบตีตัวออกห่างก็คือหวังฟาง
หลินเจี้ยนกั๋วลูบจมูกด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน ก่อนแนะนำใหหลินจือกับหลินซูรู้จัก
“ท่านนี้ก็เพิ่งย้ายมาใหม่ ต่อไปเรียกป้าหวังก็แล้วกัน ลูกสาวของนางเดิมทำงานอยู่เมืองหลวง ช่วงนี้กำลังจะย้ายกลับมา บ้านพักก็จัดสรรให้อยู่ตึกเดียวกับเรา”
หลินซูยิ้มทักทาย “สวัสดีค่ะป้าหวัง!”
หลินจือไม่สนใจนางสักนิด แล้วเดินกลับเข้าห้องตัวเองไปตรง ๆ หวังฟางทำเรื่องไว้ตั้งมากมาย ยังคิดจะให้คนเคารพอีกหรือ ฝันไปเถอะ!
แถมหวังเซิ่งหลานชายของนางก็หื่นกามสุด ๆ เมื่อก่อนยังอาศัยบารมีผู้อำนวยการเฉินมาคอยตามรังควานหลินจือ
ถ้าตอนนั้นหลินจือไม่ได้เห็นแก่ผู้อำนวยการเฉิน ยอมไปบ้านนางแล้วเก็บเงินสกปรกพวกนั้นเอาไว้
หวังฟางคงไม่มีหน้ามาอวดเบ่งอยู่ที่นี่หรอก ป่านนี้คงถูกส่งไปใช้แรงงานชนบทแล้ว
หวังฟางนึกไม่ถึงว่าหลินจือจะไม่ไว้หน้า รอยยิ้มบนใบหน้าพลันแข็งค้างไป ผ่านไปครู่ใหญ่จึงเอ่ยขึ้นว่า
“หลินจือก็ยังเป็นคนตรงไปตรงมาเหมือนเดิม ดีเหมือนกัน!”