“ประธานธนาคารถัง สวัสดีครับ”
ลู่อี่เป่ยยื่นมือไปจับมือกับถังเจ้านกั๋ว
รอยยิ้มบนใบหน้าของถังเจ้านกั๋วยิ่งเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
“คุณลู่ดูหนุ่มกว่าที่ผมคิดไว้มาก ช่างเป็นคนหนุ่มที่มีความสามารถจริง ๆ อายุขนาดนี้ ผมยังนั่งพิมพ์สำเนาบัตรประชาชนให้ลูกค้าอยู่ในห้องโถงธนาคารเลย”
ลู่อี่เป่ยมองเขาครู่หนึ่ง
สมกับที่เป็นคนที่สามารถนั่งตำแหน่งรองผู้จัดการสาขาได้ คำพูดช่างแตกต่างจริง ๆ
“ท่านประธานถังเกรงใจไปแล้วครับ”
“สมควรแล้ว ๆ ข้างนอกร้อน เชิญเข้าไปคุยกันข้างในเถอะ”
ถังเจ้านกั๋วนำทางไปข้างหน้าด้วยตัวเอง
พนักงานในห้องโถงเห็นเขาพาหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา ต่างก็หันมามอง บางคนกำลังจะเดินเข้าไปถาม ถังเจ้านกั๋วยกมือขึ้นส่งสัญญาณว่าไม่ต้อง แม้แต่ปุ่มลิฟต์ก็ยังกดให้เอง
“คุณลู่ปกติอาศัยอยู่ที่เมืองเผิงเฉิงหรือครับ?”
“สองปีนี้เรียนอยู่ที่เมืองเผิงเฉิงครับ”
“มหาวิทยาลัยเผิงเฉิงดีนะครับ คนหนุ่มสาวเยอะ โอกาสก็เยอะ” ถังเจ้านกั๋วหัวเราะ “แต่ด้วยสายตาอันแหลมคมของคุณลู่ วิชาในมหาวิทยาลัยคงเป็นเพียงแค่เครื่องปรุงแต่งชีวิตเท่านั้น”
คำประจบนี้พูดได้เป็นธรรมชาติมาก
ทั้งชมคน และยังหาข้ออ้างให้เขาโดดเรียนในอนาคตได้อีก
ประตูลิฟต์ปิดลง
ถังเจ้านกั๋วเหมือนถามอย่างไม่ได้ตั้งใจ “คุณลู่เคยอยู่ต่างประเทศมาก่อนหรือครับ?”
“ไม่เคยครับ”
“งั้นผู้ใหญ่ในครอบครัวไปพัฒนาที่ต่างประเทศเป็นเวลานาน?”
“ก็ไม่ครับ”
“หุ้นที่คุณลู่ถืออยู่ครั้งนี้ ช่องทางการโอนค่อนข้างเป็นมืออาชีพมาก ผมทำงานธนาคารมาหลายปี ขั้นตอนที่เรียบร้อยและฉับไวแบบนี้ไม่ค่อยเห็นบ่อยนัก”
“โชคดีครับ”
ถังเจ้านกั๋วยิ้มแล้วพยักหน้า ไม่ได้ถามต่อ
แต่ลู่อี่เป่ยฟังออก
ท่านประธานถังผู้นี้เห็นทีจะสืบประวัติเขามาก่อนแล้ว
ก็เป็นเรื่องปกติ นักศึกษามหาวิทยาลัยอายุยี่สิบต้น ๆ จู่ ๆ ก็ถือหุ้นวอลมาร์ต 0.5% ใครก็ต้องสืบก่อนว่าคนนี้โผล่มาจากหินผาไหน
แต่ประวัติที่ระบบเตรียมไว้สะอาดเกินไป สิ่งที่ถังเจ้านกั๋วสืบได้มีเพียงประวัติปกติของลู่อี่เป่ยตั้งแต่เด็กจนโต
ไม่มีตระกูลใหญ่ ไม่มีกลุ่มทุน และไม่มีเศรษฐีคนไหนนามสกุลลู่
ยิ่งสืบอะไรไม่ได้ ก็ยิ่งทำให้คนจินตนาการเองได้ง่ายขึ้น
คำถามที่ถังเจ้านกั๋วถามวนไปวนมา ล้วนโยงไปทางภูมิหลังต่างประเทศ เห็นได้ชัดว่าเขาได้จัดลู่อี่เป่ยเข้าไปในกลุ่ม “คุณชายลึกลับที่ครอบครัวไปพัฒนาอยู่ต่างประเทศอย่างเงียบ ๆ และข้อมูลในประเทศถูกจัดการแล้ว” เรียบร้อยแล้ว
ลู่อี่เป่ยไม่ได้อธิบาย
เข้าใจผิดก็เข้าใจผิดเถอะ เป็นความเข้าใจผิดที่สวยงาม
ลิฟต์หยุดที่ชั้นบนสุด
ถังเจ้านกั๋วพาลู่อี่เป่ยเดินไปที่ห้องทำงาน พลางแนะนำธุรกิจของธนาคารหัวเซี่ยในด้านการเงินข้ามพรมแดน การบริหารความมั่งคั่งของครอบครัว และการจัดสรรสินทรัพย์ในต่างประเทศไปตลอดทาง
“คุณลู่ ถ้าพูดถึงขนาด ธนาคารหัวเซี่ยของเราไม่ใช่ที่หนึ่งของประเทศ แต่ในเมืองเผิงเฉิง ผมกล้าพูดว่า ตราบใดที่อยู่ภายในขอบเขตที่ถูกต้องตามกฎหมาย เราจะทำให้ดีที่สุดเพื่อลูกค้า”
“เราไม่กลัวลูกค้าตั้งความต้องการสูง เราแค่กลัวลูกค้าไม่ให้โอกาส”
“ลูกค้าอย่างคุณเลือกธนาคารหัวเซี่ย คือความไว้วางใจที่มีต่อเรา ความไว้วางใจนี้ ผมถังเจ้านกั๋วจะรับไว้ให้ดีแน่นอน”
ลู่อี่เป่ยพอจะมองออกแล้ว
วันนี้ถังเจ้านกั๋วไม่ได้แสดงพลังสิบส่วน
แต่เป็นสิบสองส่วน
จากท่าทีของถังเจ้านกั๋ว ลู่อี่เป่ยมองได้ไม่ยากว่าอีกฝ่ายไม่ได้มองเขาเป็นแค่ลูกค้าที่มีความมั่งคั่งสูงทั่วไป แต่เหมือนมองเขาเป็นเส้นทางที่ไม่อาจรู้ได้ว่าจะนำไปสู่ที่ไหน สืบภูมิหลังไม่เจอไม่เป็นไร หุ้นเป็นของจริง เงินเป็นของจริง
กอดขาใหญ่ไว้หลาย ๆ ขา ก็มีหลายเส้นทาง
ประตูห้องทำงานเปิดออก ข้างในเตรียมน้ำชาและเอกสารไว้พร้อมแล้ว ถังเจ้านกั๋วไม่ได้นั่งหลังโต๊ะทำงาน แต่ไปนั่งเป็นเพื่อนลู่อี่เป่ยที่โซนรับแขก
“คุณลู่ นี่คือหนังสือยืนยันการฝากหุ้น เอกสารการชำระเงินปันผล และคำอธิบายภาษีข้ามพรมแดน เชิญคุณดูก่อน หากมีจุดไหนไม่ชัดเจน ผมจะให้ทีมมาอธิบายต่อหน้า”
ลู่อี่เป่ยพลิกดู
“ประธานธนาคารถัง”
“เชิญพูดได้เลยครับ”
“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด และบริการของคุณดีแบบนี้ต่อไปเรื่อย ๆ ผมก็จะไม่เปลี่ยนธนาคารง่าย ๆ”
ดวงตาของถังเจ้านกั๋วเป็นประกายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
“คุณลู่วางใจได้ เรื่องของคุณที่ธนาคารหัวเซี่ย ผมจะดูแลเอง”
ประโยคนี้ไม่ใช่คำพูดที่พูดไปอย่างนั้น
ทรัพย์สินสองหมื่นแปดพันล้านหยวน ต่อให้มีเพียงส่วนเดียวที่ฝากไว้ในธนาคารหัวเซี่ย ก็เพียงพอให้ผลงานปีนี้ของสาขาพุ่งทะยานขึ้นฟ้าได้
ถังเจ้านกั๋วกดปุ่มเรียกบนโต๊ะ
“หมิงเยว่ เข้ามาหน่อย”
ประตูห้องทำงานถูกเคาะในไม่ช้า
หญิงสาวในชุดทำงานสวมเครื่องแบบธนาคารที่พอดีตัว ผมยาวรวบไว้ด้านหลังศีรษะ เมื่อเข้ามาแล้วก็โค้งคำนับทักทายลู่อี่เป่ยก่อน
“ประธานธนาคารถัง”
“คุณลู่ คนนี้คือหลี่หมิงเยว่ อายุ 23 ปี จบสายการเงินโดยตรง ความสามารถในการทำงาน การรักษาความลับ และความสามารถในการปฏิบัติงานล้วนดีมาก”
ถังเจ้านกั๋วหันไปพูดกับหลี่หมิงเยว่ “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป คุณลู่คือลูกค้าเอกสิทธิ์เฉพาะของคุณคนเดียว ลำดับความสำคัญของงานเขาสูงสุด หากมีความต้องการอะไร ให้รายงานฉันทันที”
สีหน้าของหลี่หมิงเยว่หยุดชะงักเล็กน้อย แล้วก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว
เธอไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าจะถูกจัดให้เป็นผู้จัดการลูกค้าเอกสิทธิ์ที่ดูแลคนเพียงคนเดียว
“สวัสดีค่ะ คุณลู่ ฉันคือหลี่หมิงเยว่ ต่อจากนี้บัญชีธนาคาร การจัดการเงินทุน และความต้องการทางการเงินในชีวิตประจำวันของคุณ สามารถติดต่อฉันได้โดยตรง”
เธอยื่นนามบัตรด้วยสองมือ
ลู่อี่เป่ยรับมาดูครู่หนึ่ง
“รบกวนนายแล้ว”
“ยินดีค่ะ”
คำตอบของหลี่หมิงเยว่เป็นไปอย่างมั่นคง ไม่รีบร้อนที่จะแสดงตัว และไม่แสดงความสงสัยเพราะลู่อี่เป่ยยังหนุ่ม
ลู่อี่เป่ยประทับใจเธอในครั้งแรกค่อนข้างดี
เมื่อยืนยันขั้นตอนทั้งหมดเสร็จ ถังเจ้านกั๋วเก็บเอกสารให้ด้วยตัวเอง แล้วให้หลี่หมิงเยว่ตั้งค่าบัญชีธนาคารส่วนตัวและช่องทางติดต่อให้เรียบร้อยทั้งหมด
ลู่อี่เป่ยมองดูเวลา จู่ ๆ ก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
“ประธานธนาคารถัง ที่มหาวิทยาลัยเผิงเฉิงคุณรู้จักคนที่มีน้ำหนักบ้างไหม?”
ถังเจ้านกั๋วนั่งตัวตรงขึ้นทันที
“มหาวิทยาลัยเผิงเฉิง? ธนาคารหัวเซี่ยของเรามีความร่วมมือกับทางมหาวิทยาลัยไม่น้อย ผู้บริหารมหาวิทยาลัย มูลนิธิ และคณะต่าง ๆ ผมติดต่อได้หมด คุณลู่เจอเรื่องอะไรหรือเปล่าครับ”
“ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่”
ลู่อี่เป่ยเอนหลังพิงโซฟา น้ำเสียงสบาย ๆ
“ผมไม่อยากไปเรียนตามเวลา”
ถังเจ้านกั๋วอึ้งไปครู่หนึ่ง
จากแผนการด้านทรัพย์สินที่ถังเจ้านกั๋ววางไว้เมื่อครู่ เห็นได้ชัดว่าเขาเตรียมพร้อมสำหรับการจัดการเงินทุนจำนวนมาก แต่กลับไม่คาดคิดว่าคำขอส่วนตัวแรกที่ลู่อี่เป่ยจะเอ่ยขึ้นมาคือการไม่อยากไปเรียน
“แก่นแท้ของการเรียนคืออะไร?” ลู่อี่เป่ยถาม
ถังเจ้านกั๋วตอบอย่างลองเชิง “การเรียนรู้ความรู้?”
“คือการหางานที่ดี”
ลู่อี่เป่ยชี้ไปที่เอกสารหุ้นบนโต๊ะ
“ประธานธนาคารถัง คุณว่าด้วยฐานะแบบผม เหมาะที่จะหางานทำ หรือเหมาะที่จะให้งานกับคนอื่นดี?”
ถังเจ้านกั๋วมองเอกสาร แล้วมองลู่อี่เป่ย
คำถามนี้ไม่ต้องคิดเลย
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทันที
“วางใจได้ คุณลู่ ผมจะจัดการเอง ธนาคารหัวเซี่ยมีช่องทางมากมาย แค่จะหาผู้ว่ามหาวิทยาลัยก็ไม่ใช่เรื่องยาก”