เจียงซื่นยกมือขึ้นได้ทันเท่านั้น วินาทีต่อมาเขาก็ถูกถงซิงเหมียนกดลงบนโต๊ะทำงาน
หลังของเขากระแทกขอบโต๊ะ ชิ้นส่วนต่าง ๆ กลิ้งกราวลงพื้น
เขาตอบสนองไวมาก ใช้แขนยันโต๊ะแล้วเตรียมพลิกตัวหนี แต่ถงซิงเหมียนไม่เปิดโอกาสให้เขาเลย
เพิ่งดิ้นหลุดได้แค่นิดเดียว ก็ถูกเธอกดกลับลงไปอีก ข้อมือถูกบิดไพล่ไว้ข้างลำตัว ถงซิงเหมียนเบียดตัวเข้าไประหว่างขาทั้งสองข้างของเขาตามจังหวะ
คราวนี้ขยับไม่ได้จริง ๆ แล้ว
ลมหายใจของเจียงซื่นหนักขึ้นเล็กน้อย
ถงซิงเหมียนกำลังก้มคร่อมอยู่เหนือเขา เมื่อครู่เธอขยับเร็วเกินไป จนแทบจะแนบตัวลงมาทั้งร่าง
ผมนุ่มสลวยสีดำคลี่ลงจากไหล่ เส้นผมครึ่งหนึ่งทิ้งตัวอยู่บนอกเขา อีกครึ่งปัดผ่านข้างลำคอ กักทั้งสองคนไว้ในเงามืดแคบ ๆ
เจียงซื่นจำต้องเงยหน้ามองเธอ
ใบหน้าของเธออยู่ห่างจากเขาเพียงคืบ แก้มขาวมีสีแดงจาง ๆ จากการขยับเมื่อครู่ ขนตายาวหลุบต่ำ ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเล็กน้อย
ลมหายใจแผ่วเบารินรดลงมา ปัดผ่านข้างแก้มเขาอย่างแผ่วจาง
ถงซิงเหมียนรู้สึกแค่ว่าเจียงซื่นไม่อยู่นิ่ง
พอเห็นไหล่เขาขยับอีกครั้ง เธอก็ขมวดคิ้ว แล้วก้มต่ำลงไปอีก กดเขาไว้แน่นจนขยับไม่ได้
“อย่าขยับ”
ผมดำเลื่อนลงมาตามการเคลื่อนไหวของเธอ ปลายผมปัดผ่านมุมปากของเจียงซื่น
ลมหายใจของเจียงซื่นชะงักไปชั่วขณะ
ถงซิงเหมียนยังคงก้มมองเขา แถมยังกดตัวลงไปอีกนิด
เมื่อแน่ใจว่าคราวนี้เขาดิ้นหลุดไม่ได้แน่ ๆ ถงซิงเหมียนจึงเอ่ยอย่างพอใจ