หนิงเซี่ยเบิกตากว้าง สัญชาตญาณทำให้เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง
หัวใจเต้นตึกตัก นี่มันอะไรกัน? หรือว่าโอกาสทองในนิยายจะตกมาถึงฉันแล้ว?
ก็จริง โลกทั้งใบระเบิดไปแล้ว ยังจะมีอะไรที่เป็นไปไม่ได้อีกล่ะ?
พอคิดได้แบบนั้น เธอก็ลองลูบข้อมือ ก่อนจะสูดปากอย่างอดไม่ได้ นี่มันศูนย์การค้าขนาดเล็กใกล้บ้านเธอไม่ใช่หรือไง!
เดี๋ยวก่อน!
ถ้าเป็นการหยดเลือดผูกเจ้าของเหมือนในนิยาย ตอนอยู่ในดันเจี้ยนทดสอบ เธอเลือดเนื้อกระจุยกระจายขนาดนั้น ทำไมถึงไม่ผูกเจ้าของสำเร็จล่ะ?
หรือว่าเพราะไม่ได้ผูกเจ้าของในล็อบบี้เกม เลยไม่ยอมรับ?
หนิงเซี่ยยังคิดไม่ตก จึงพักเรื่องนี้ไว้ก่อน แล้วตั้งใจสำรวจโอกาสทองที่มาช้าไปของตัวเอง
ศูนย์การค้าไม่ใหญ่มาก ขนาดพอ ๆ กับอู๋เยว่ แต่ถึงจะเล็กก็มีร้านอาหาร ร้านเสื้อผ้าและรองเท้าครบครัน แถมชั้นหนึ่งยังมีร้านขายรถอีกหลายร้าน!
น่าเสียดายอย่างเดียวคือในพื้นที่ไม่มีปั๊มน้ำมัน ถ้าน้ำมันรถหมดก็หมดเกลี้ยงจริง ๆ
ที่สำคัญที่สุดคือ พื้นที่การค้าทั้ง 5 ชั้น รวมชั้นใต้ดินหนึ่งชั้น ตลอดจนรถอีกนับไม่ถ้วนในลานจอดรถ ล้วนเป็นเสบียงของเธอทั้งสิ้น!
แทบจะครอบคลุมทั้งอาหาร เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัย และการเดินทาง!
มีดและอาวุธเย็น ปืนกับธนูในสนามยิงปืน แม้แต่น้ำมันเบนซินก็ยังเอามาใช้เป็นเชื้อเพลิงได้!
ยามจำเป็น รถในนั้นไม่ได้เป็นแค่พาหนะ แต่ยังใช้เป็นป้อมปราการป้องกันตัวได้ด้วย!
อาหารเป็นพื้นฐาน ส่วนสิ่งสำคัญที่สุดคือมีดใช้เป็นอาวุธได้!
……
หนิงเซี่ยพยายามหุบมุมปากที่ยกขึ้น ใจพลันโล่งสบายขึ้นมา
กำไลทองวงนี้ช่างสุดยอดจริง ๆ มอบตัวช่วยโกงเกมให้เธออย่างมหาศาล!
เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่เหมาะ ไม่มีที่ลับตาคน เธอจึงเปิดเผยความผิดปกติของตัวเองไม่ได้
แต่มุมปากก็ยังอดยกขึ้นไม่ได้อยู่ดี
มีของพวกนี้แล้ว โอกาสรอดของเธอเพิ่มขึ้นมาก ส่วนเรื่องลี้ลับ…เธอเคยแทงคนมาก่อน ความกลัวอาจมีบ้าง แต่ก็ไม่ได้หนักหนาอะไร
ปัญหาหลักคือ ตอนนี้เธอไม่มีแต้ม ถ้าไม่เตรียมการ์ดลี้ลับไว้สักหนึ่งถึงห้าใบ เธอก็ไม่กล้าเข้าไปสุ่มสี่สุ่มห้า เกิดมีวิธีโจมตีหรือมลทินอะไรที่เธอไม่รู้จักติดตัวมา แล้วต้องตายอนาถขึ้นมาจะทำยังไง
ตอนนี้ เวลาที่เหลือเหนือประตูวาร์ปมีเพียง 3 นาทีเท่านั้น
หนิงเซี่ยรีบวิ่งไปทางประตูวาร์ป
เธอต้องเข้าดันเจี้ยนทั่วไปให้เร็วที่สุด ถ้ามีโอกาส อย่างน้อยก็ต้องเปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าและรองเท้าที่เหมาะกับการหนี!
-
ทันทีที่ก้าวผ่านประตูวาร์ป ภาพตรงหน้าก็บิดเบี้ยวไปชั่วขณะ
หนิงเซี่ยพบว่าตัวเองอยู่กลางดงหญ้ากว้างใหญ่ หญ้าสูงเฉลี่ยราว 2 เมตร เธอมองไปทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ที่นี่มีแค่เธอคนเดียว
ระหว่างที่ยังไม่มีใครอยู่ เธอรีบเลือกและหยิบรองเท้าปีนเขากับชุดเดินป่าออกมาจากพื้นที่ สวมใส่จนมิดชิด
ส่วนเสื้อผ้าที่ถอดออกก็โยนเข้าไปในพื้นที่ ไว้ค่อยจัดการทีหลัง
เธอสะพายเป้ไว้บนหลัง ในมือก็มีมีดทำครัวเพิ่มขึ้นมาอีกเล่ม
ทันทีที่เธอหยิบมีดทำครัว หญ้าทางขวามือด้านหน้าก็เริ่มล้มเป็นแนว ผู้คนทยอยปรากฏขึ้นกลางทุ่งหญ้าราวกับโผล่มาจากอากาศ
หนิงเซี่ยมองคนที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นมาอย่างระแวดระวัง รูดซิปเสื้อเดินป่าขึ้นจนสุด กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่น
เมื่อคนเหล่านั้นตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้นด้วยความตื่นตระหนก แล้วเห็นทิวทัศน์แปลกหน้าตรงหน้า แววตาก็เต็มไปด้วยความหวาดกลัว!
“เกิดอะไรขึ้น ที่นี่ที่ไหน? มีคนลักพาตัวฉันมาไว้กลางทุ่งหญ้าเหรอ?”
“ไม่ใช่สิ! ฉันถูกพ่อแม่ถอดเครื่องช่วยหายใจ ปล่อยให้ตายไปแล้วไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้? นี่เป็นภาพหลอนก่อนตายหรือไง?”
คำพูดพวกนี้…พวกเขาเป็นผู้เล่นใหม่เหรอ?
หนิงเซี่ยฉุกคิดขึ้นมา ถ้าเป็นผู้เล่นใหม่ ฉากตรงหน้านี้ก็น่าจะเป็นดันเจี้ยนทดสอบของพวกเขาหรือเปล่า?
ถ้าเป็นดันเจี้ยนทดสอบ ก็คงไม่ยากขนาดนั้นหรอกมั้ง?
คนบนทุ่งหญ้าเริ่มมีจำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ สายตาของหนิงเซี่ยจับจ้องไปยังคนที่ไม่พูดอะไร แต่กลับคอยมองไปรอบ ๆ
คนที่ตั้งสติได้เร็ว ส่วนใหญ่คงเป็นผู้เล่นเก่า
แม้เธอจะผ่านดันเจี้ยนทดสอบมาแล้ว แต่ก็ไม่ต่างจากผู้เล่นใหม่เท่าไร ในเวลาแบบนี้ การกระทำของผู้เล่นเก่าสำคัญมาก!
ระหว่างที่เธอกำลังสังเกต ผู้หญิงผมหางม้าในชุดกีฬาแขนขายาวสีดำที่เพิ่งปรากฏตัวขึ้นมาก็หน้าเปลี่ยนสีทันที “รีบหนี! มีบางอย่างอยู่ในดงหญ้า!”
จู่ ๆ ก็มีเสียงหอนระงมดังมาจากด้านหลังทางขวามือ หนิงเซี่ยหน้าเปลี่ยนสี รีบวิ่งตามผู้เล่นเก่าไปข้างหน้า!
ด้านหน้ามีแสงสว่างที่สุด ส่วนอีกสามด้านเป็นสีเทาหม่น เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เส้นทางหนีที่ดีที่สุด
พอผู้เล่นเก่าฝั่งนี้ขยับ ผู้เล่นใหม่ที่ยังมึนงงก็แตกตื่นทันที
แม้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ผู้คนมักทำตามคนส่วนใหญ่ ยิ่งมีเสียงดังมาจากดงหญ้า แถมยังมองไม่เห็นทาง พวกเขาจึงทำได้แค่วิ่งตามไป!
สิ่งที่ไม่รู้จักน่ากลัวที่สุด!
ในสถานการณ์ที่ถูกสัตว์ป่าไล่ล่า สมรรถภาพทางกายคือปัจจัยสำคัญที่สุดในการเอาชีวิตรอด!
ขณะนั้น ดงหญ้าด้านหลังเริ่มล้มลงทีละจุด!
ผู้เล่นที่ร่างกายไม่แข็งแรงรั้งท้าย เสียงกรีดร้องดังขึ้นทันที “อ๊าก! หมาป่า! หมาป่า!”
“ช่วยด้วย!”
“หมาป่า!”
หนิงเซี่ยหันกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว ก็เห็นหมาป่ายักษ์ที่สูงถึง 1.5 เมตรกำลังกินผู้เล่นในดงหญ้าเหมือนกินบุฟเฟต์!
ที่ชวนให้ขวัญผวายิ่งกว่าคือ หมาป่ายักษ์พวกนี้มีถึง 10 ตัว!
สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดทำให้หนิงเซี่ยเร่งฝีเท้า เธอหยิบหน้ากากออกมาสวม
เธอเตรียมเอารถในพื้นที่ออกมาแล้ว ต่อให้ต้องเปิดเผยความลับไปชั่วคราวก็ช่วยไม่ได้ อย่างมากพอกลับไปถึงล็อบบี้เกม เธอก็รีบหาที่พัก เปลี่ยนอุปกรณ์ แล้วหาทางปกปิด
คนตั้งมากมาย ไม่รู้ว่าจะรอดจากเงื้อมมือหมาป่ายักษ์ไปได้กี่คน เธอต้องรักษาชีวิตตัวเองไว้ก่อน!
แต่คาดไม่ถึงว่า ตอนที่เธอเตรียมจะเอารถออกมา ผู้หญิงผมหางม้าที่วิ่งนำไปก่อนใครเมื่อครู่ก็สบถขึ้นมาทันที “ระวัง! ข้างหน้าไม่มีทางแล้ว เป็นหุบเขามรณะ!”
หุบเขามรณะงั้นเหรอ?!
หนิงเซี่ยเงยหน้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว เสียงฝีเท้าด้านหลังดังใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว พร้อมกลิ่นเหม็นคาวจนเธอต้องหันกลับไปมอง
พอหันไป ใบหน้าของเธอก็ซีดเผือด!
ไม่ได้การ!
หมาป่ายักษ์ตัวใหญ่เกือบเท่าความสูงของเธอ ต่อให้เอารถออกมาก็ขวางมันไว้ไม่ได้!
ตอนวิ่งหนีเมื่อครู่ เธอลองแล้ว คนอื่นเข้าไปในพื้นที่ไม่ได้!
ถ้าอยากรอด ก็มีแต่ต้องหาทางปีนขึ้นไป!
ทั้งนี้ต้องหวังด้วยว่าหมาป่ายักษ์ปีนหน้าผาไม่เป็น!
เวลาไม่เปิดโอกาสให้เธอคิดมาก เสื้อเดินป่าที่ใส่อยู่หยิบมาจากร้านอุปกรณ์กลางแจ้ง หนิงเซี่ยรีบเอาตะขอปีนเขาออกมาจากร้าน
เธอเลือกจุดปีนเสร็จก็เหวี่ยงตะขอออกไป ตะขอเกี่ยวติดกับต้นไม้เก่าแก่ต้นหนึ่งบนหน้าผา
เธอพันเชือกไว้ในมือ สูดหายใจลึก ๆ แล้วพันเชือกรอบข้อมือให้แน่น ก่อนถีบตัวขึ้นและอาศัยแรงจากเชือกปีนขึ้นไป!
“ปัง!”
เธอเพิ่งปีนขึ้นไปได้ 3 เมตร หมาป่ายักษ์ก็กระโจนขึ้นมาเต็มแรง กรงเล็บหมาป่าทิ้งรอยข่วนลึกและบาดหูไว้ตรงจุดที่เธอเพิ่งเหยียบเมื่อครู่!
เหงื่อเย็นผุดพรึ่บทั่วตัว กล้ามเนื้อของหนิงเซี่ยสั่นจนควบคุมไม่อยู่
อีกนิดเดียว!
อีกนิดเดียวก็ถูกหมาป่ายักษ์ลากลงไปแล้ว!
หมาป่ายักษ์คงไม่เสียเวลาพัวพันอยู่ตรงนี้นาน จุดนี้เป็นตำแหน่งที่เธอเลือกเอง ถ้าไม่มีตะขอปีนเขา ก็แทบไม่มีทางปีนขึ้นไปได้
แต่ที่อื่นมีก้อนหินใหญ่ที่มือเท้าพอเกาะปีนขึ้นไปได้ คนปีนขึ้นได้ หมาป่ายักษ์ก็ขึ้นได้เหมือนกัน
ทั้งซ้ายและขวาต่างมีผู้เล่นถูกหมาป่ายักษ์จับได้ เสียงกรีดร้องกับเลือดสาดกระเซ็นไปพร้อมกัน หนิงเซี่ยเห็นผู้เล่นเก่าคนอื่นกำลังเร่งปีนขึ้นยอดเขา!
เธอคิดเพียงครู่เดียวก็เข้าใจ ด่านนี้คงเป็นการหนีให้พ้นจากการถูกหมาป่ายักษ์จับ!
ถ้าอย่างนั้น ประตูวาร์ปก็มีโอกาสสูงที่จะอยู่บนยอดเขา!
พอคิดได้แบบนั้น เธอก็ปีนขึ้นไปอีก 2 เมตร ระหว่างที่กำลังเหยียบจุดพักซึ่งมีผนังหินนูนออกมา เธอก็หยิบถุงมือคู่หนึ่งออกมาจากร้านอุปกรณ์กลางแจ้ง
จากนั้นทาแมกนีเซียมคาร์บอเนตลงบนมือเพื่อกันลื่น
เตรียมพร้อมแล้ว เธอใช้มือข้างหนึ่งจับก้อนหินที่นูนออกมา อีกข้างถือขอปีนเขา มองหาจุดยึดจุดต่อไป
แต่คาดไม่ถึงว่า ทันทีที่ตะขอปีนเขาของเธอยึดติด ผู้ชายผมสั้นคนหนึ่งทางขวามือด้านบนก็เกาะเศษหิน แล้วขว้างใส่เธอ!
ก้อนหินขนาดเท่ากำปั้นตกกระแทกไหล่ หนิงเซี่ยเงยหน้าขึ้นฉับพลัน
ชายคนนั้นมีแววตาเหี้ยมเกรียม ขว้างหินใส่เธออย่างบ้าคลั่ง “ไปตายซะ! แกไปตายซะ! ลงไปตายข้างล่างซะ!”
อาการของเขาเห็นได้ชัดว่าไม่ปกติ หนิงเซี่ยเองก็ไม่ใช่คนยอมให้รังแก!
หนิงเซี่ยอาศัยอยู่ใกล้ศูนย์การค้าแห่งนี้มานานกว่า 20 ปี ข้างในมีอะไรบ้างเธอรู้หมด!
ชั้นสี่ของห้างมีสนามยิงปืนแห่งหนึ่ง เธอรีบผูกตัวเองไว้กับตอไม้ใกล้ตะขอปีนเขา สวมหมวกกันน็อก แล้วหยิบธนูคอมพาวด์ออกมา เล็งลูกธนูไปยังชายผมสั้น!
ชายผมสั้นเห็นท่าทางของเธอแล้วเบิกตากว้าง หายใจหอบถี่ “ไอเทม! ไอเทม! เธอมีไอเทมมิติ!”
เขากดเสียงต่ำ แววตาเปี่ยมไปด้วยความละโมบ!
ไม่ได้การ! เขาปล่อยให้คนอื่นรู้เรื่องไอเทมมิติไม่ได้!
ไอเทมมิติมีผลต่อการเอาชีวิตรอดของผู้เล่นอย่างมหาศาล!
ชายคนนั้นหัวเราะอย่างคลุ้มคลั่ง ใช้ทั้งมือทั้งเท้าปีนเข้ามาหา “ไอเทมมิติต้องเป็นของฉัน! ต้องเป็นของฉันเท่านั้น!”