หนิงเซี่ยวางนิ้วลงบนธนูคอมพาวด์ ไม่ยอมให้อารมณ์ของเขามารบกวน
ต่อมา ท่ามกลางสายตาตื่นตระหนกของชายคนนั้น เธอก็ยิงธนูออกไปติดกันสามดอก!
แถมยังเล็งไปที่ลำคออีกด้วย!
“อ๊าก! ไม่! เฮือก—” ชายผมสั้นเบิกตากว้าง ราวกับลูกตาจะถลนออกมาจากเบ้า
แต่หนิงเซี่ยเป็นสมาชิกสนามยิงธนู ตั้งแต่เด็กพ่อแม่ก็ชอบสนับสนุนให้เธอทำกิจกรรมที่สนใจ ขอแค่เธอชอบ หรือช่วยให้ปกป้องตัวเองได้ พวกเขาก็ยอมจ่ายเงินให้เธอเรียน!
น่าเสียดาย หลังสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จ พ่อแม่ของเธอก็เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์
หนิงเซี่ยเหม่อลอยไปชั่ววินาที ก่อนเม้มริมฝีปากแน่น มองชายผมสั้นที่แขนขาไร้เรี่ยวแรงและไถลลงไปเบื้องล่างด้วยสายตาเย็นชา
แต่ไม่คิดเลยว่าเสียงร่างตกกระทบพื้นจะไม่ดังขึ้น กลับมีเสียงฉับ ๆ คล้ายเสียงขบกัดดังมาจากจุดที่อยู่ห่างลงไปไม่กี่เมตร
ใจเธอเย็นวาบ หันกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว รูม่านตาหดเล็กลงทันที!
มิน่าชายผมสั้นถึงขว้างหินใส่เธอ!
หมาป่า! หมาป่ายักษ์ปีนขึ้นมาแล้ว!
แม้จะปีนช้า แต่กรงเล็บของมันแหลมคมและเจาะทะลุได้ดี สามารถจิกฝังผนังหินเพื่อพยุงร่างมหึมาไว้ได้!
ขาทั้งสี่ช่วยให้มันทรงตัวมั่นคง ต่อให้ปีนไม่เร็วเท่าไร แต่พละกำลังของหมาป่ายักษ์ย่อมเหนือกว่าคนธรรมดาแน่นอน!
ดังนั้น ขอแค่ให้เวลามัน หรือระหว่างปีนมันจับผู้เล่นที่พละกำลังไม่ดีหรือปีนช้าได้สักหนึ่งสองคนมากิน ความเร็วของมันก็อาจเพิ่มขึ้นอีก!
หนิงเซี่ยสูดหายใจลึก ไม่หันกลับไปมองหมาป่ายักษ์ที่กำลังปีนตามมาอีก หลังดื่มเครื่องดื่มชูกำลังไปหนึ่งขวด เธอก็คาบลูกอมไว้ในปาก จับเชือกของตะขอปีนเขาแล้วปีนขึ้นไปอย่างสุดแรง!
ผู้เล่นทุกคนที่มองเห็นต่างเร่งปีนขึ้นไปอย่างเต็มกำลัง
ตอนนี้กำลังแข่งกับหมาป่ายักษ์ ไม่มีใครกล้าเก็บแรงไว้เลย
กลัวก็แต่ว่าพลาดท่าจนกลายเป็นอาหารเติมพลังให้หมาป่ายักษ์!
มือมีเหงื่อออกไม่หยุด พอเจอจุดที่ไม่มีต้นไม้ให้เกี่ยว ตะขอปีนเขาก็ใช้ไม่ได้ เธอจึงทาแป้งแมกนีเซียมที่มือเป็นระยะ จากนั้นคว้าหินที่ยื่นออกมาแล้วปีนขึ้นไปด้วยแรงทั้งหมดที่มี!
เสียงกรีดร้องจากด้านหลังดังไม่ขาด เสียงเคี้ยวกลืนปะปนกับกลิ่นคาวเหม็นและเสียงหมาป่าหอน ทั้งหมดดังไล่ขึ้นมาตามทาง
ความเร็วของหมาป่ายักษ์...เพิ่มขึ้นแล้ว!
ระหว่างทาง หนิงเซี่ยหยุดพักแค่ชั่วครู่เพื่อเติมพลังอย่างรวดเร็ว นอกนั้นไม่กล้าหยุดแม้แต่นิดเดียว!
แน่นอนว่ามีหมาป่ายักษ์บางตัวตกลงไประหว่างทางด้วย ความสูงระดับนี้ ต่อให้เป็นหมาป่ายักษ์ก็ตกลงมาตายได้
แต่ยังมีหมาป่ายักษ์อีกหลายตัวที่บังเอิญได้กินผู้เล่นระหว่างทาง พอได้พลังงานจากอาหาร พวกมันก็ยังปีนไล่ตามผู้เล่นต่อไป
ปีนแล้วปีนเล่า
หนิงเซี่ยหอบหายใจแรง หัวใจเต้นรัวอยู่ในอก แม้ปกติเธอจะออกกำลังกายเป็นประจำ แต่หัวใจที่เต้นกระหน่ำก็ทำให้มีน้ำลายเอ่อขึ้นมาในปากเป็นระยะ!
ส่วนหมาป่ายักษ์ตัวที่กินชายผมสั้นไปเมื่อครู่ก็ยังคงปีนตามเธออยู่ด้านล่าง
เธอไม่เสียใจที่ทำให้ชายผมสั้นตกลงไป อีกฝ่ายเป็นคนลงมือโจมตีเธอก่อน หากไม่จัดการเขา ในฐานะผู้เล่นเก่า ใครจะรู้ว่าเขายังมีไพ่ตายอะไรอีก?
ยิ่งไปกว่านั้น เขาเห็นเธอหยิบของจากอากาศได้
เพราะอย่างนั้น คนตายเท่านั้นถึงทำให้เธอวางใจได้!
แน่นอนว่าเมื่อครู่เธอลองใช้ธนูคอมพาวด์ยิงหมาป่ายักษ์แล้ว แต่พอลูกธนูปักเข้าไป กลับมีเสียงโลหะกระทบกันดังมาจากตัวมัน
โจมตีจากระยะไกลไม่ได้ผล เว้นแต่จะใช้รถยนต์ทุ่มใส่ให้หมาป่ายักษ์ตกลงไป
แต่ไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนั้น
เธอยังอยู่ห่างจากหมาป่ายักษ์พอสมควร และด้านบนก็เห็นคนปีนขึ้นไปถึงแล้ว อยู่ห่างจากยอดเขาไม่ไกล ของในมิติมีใช้แล้วก็หมดไปทีละชิ้น
ไม่มีใครรู้ว่าต้องผ่านดันเจี้ยนอีกกี่ด่านถึงจะได้ตั๋วเรือกับเอกสารยืนยันตัวตน เพราะฉะนั้นถ้ายังไม่ถึงคราวจำเป็น ก็ไม่มีเหตุผลต้องใช้ทรัพยากรทิ้งเปล่า
โชคดีที่ความอดทนของเธอเป็นสิ่งถูกต้อง!
ถ้าระหว่างทางพละกำลังไม่ไหว เธอก็คงเลือกทุ่มหมาป่ายักษ์ที่ตามตัวเองลงไปเหมือนกัน
แต่ตอนนี้เธอปีนขึ้นมาได้แล้ว!
เสียงตบดังแปะ มือของเธอแตะลงบนหินบนยอดเขา
หนิงเซี่ยออกแรงที่เท้า ใช้แรงเฮือกสุดท้ายยกขาขึ้นไป
ในที่สุดก็ปีนถึงยอดเขา! เธอนอนแผ่บนพื้น หอบหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะรีบลุกขึ้นยืน
เสียงฝีเท้าเหยียบหินกรวดดังมาจากด้านหลัง หนิงเซี่ยรีบหลบจากบริเวณหน้าผา แล้วเห็นหญิงสาวผมหางม้าสวมชุดดำทั้งตัวเมื่อครู่พูดว่า “ไม่ต้องห่วง พวกมันขึ้นมาไม่ได้หรอก”
หนิงเซี่ยกล่าวขอบคุณ “เมื่อกี้ข้างล่าง ขอบคุณที่เตือนนะ”
เริ่มจากมีมารยาท แล้วค่อยถาม “ทำไมพวกมันถึงขึ้นมาไม่ได้เหรอ?”
“โชคดีใช้ได้เลย ที่นี่มีผู้เล่นใหม่ แปลว่าความยากไม่ได้สูงมาก ขอแค่พละกำลังไหวก็ผ่านได้!”
หญิงสาวผมหางม้าชี้ไปยังจุดที่เธอปีนขึ้นมาเมื่อครู่ “ฉันเป็นคนแรกที่ขึ้นมา ตราบใดที่ผู้เล่นยังมีชีวิตอยู่ ข้างหลังต้องมีหมาป่ายักษ์ตามมาด้วยแน่นอน
ตอนฉันขึ้นมา หมาป่ายักษ์ที่ตามฉันมาก็มาถึงยอดเขาเหมือนกัน แต่ดูเหมือนจะมีบางอย่างขวางมันไว้ จากนั้นร่างของมันก็กลายเป็นหมอกเลือดทีละนิด”
หนิงเซี่ยกล่าวขอบคุณ แล้วเว้นระยะห่างออกมา ยืนตรงจุดที่ไม่มีหมาป่ายักษ์ปีนขึ้นมา ก่อนจ้องหมาป่ายักษ์ที่ตามเธอมา
เป็นอย่างที่คิด สิบนาทีต่อมา หมาป่ายักษ์ก็มาถึงยอดเขา แต่มันดูราวกับถูกบางสิ่งที่มองไม่เห็นบีบอัดจนกลายเป็นหมอกเลือด ทิ้งเลือดสีแดงฉานไหลลงมาตรงจุดที่เธอปีนขึ้นมา
พอเห็นแบบนั้น ไหล่ของเธอก็คลายลงเล็กน้อย ความเหนื่อยล้าจากการปีนเขาที่สะสมมาตลอดเพิ่งแผ่ซ่านจากกล้ามเนื้อทั่วร่างออกมาอย่างช้า ๆ
โดยเฉพาะขาทั้งสองข้าง ต่อให้ยืนนิ่ง ๆ ก็ยังสั่นเองไม่หยุด
บนยอดเขาโล่งเตียน แต่ผู้เล่นก็ทยอยปีนขึ้นมาเป็นระยะ แล้วนั่งหอบหายใจอยู่บนพื้น
บางคนปีนมาในมุมที่มองเห็นเหตุการณ์หมาป่ายักษ์ตายตรงนี้ได้พอดี ผู้เล่นเก่าหลายคนที่ขึ้นมาจึงนอนแผ่หมดแรงอยู่บนพื้นทันที
“ทุกคน อย่ามาทำอะไรพวกเราเลยนะ ดันเจี้ยนบ้า ๆ นี่ไม่มีโอกาสให้เก็บเสบียงเลย พวกเราจนกรอบกันทั้งนั้น”
พวกจนกรอบรู้จักปล่อยจอยดี อันตรายผ่านไปแล้ว แค่รอประตูเคลื่อนย้ายก็พอ ฆ่ากันเองมีแต่จะเปลืองแรง
ต้องรู้ไว้ว่าพละกำลังสำคัญมากในดันเจี้ยน
ถ้าเข้าไปในล็อบบี้เกมแล้วไม่มีเงินซื้ออาหาร อัตราการใช้พละกำลังจะเพิ่มเป็นสองเท่าของปกติ!
เพราะงั้น นอกจากพวกที่คิดจะรีดไถการ์ดฟื้นฟูจากผู้เล่นคนอื่นแล้ว ก็ไม่มีใครอยากทำเรื่องไม่จำเป็น
ตอนนี้หนิงเซี่ยเริ่มฟื้นตัวขึ้นมาบ้างแล้ว ธนูคอมพาวด์ถูกเก็บเข้ามิติไปตั้งแต่ตอนขึ้นมา เหลือเพียงมีดทำครัวหนึ่งเล่มในมือ
เธอแกล้งทำท่าหยิบของจากกระเป๋าเป้
พูดตามตรง ตอนพละกำลังลดฮวบ การกินช็อกโกแลตทำให้ในปากรู้สึกทรมานมาก
อาศัยจังหวะที่ตอนเพิ่งมาถึงยังไม่มีใครอยู่ข้าง ๆ และเธอปกปิดร่างกายไว้ทั้งตัว เธอจึงหยิบข้าวปั้นที่แกะห่อแล้วออกมาจากมิติ ค่อย ๆ กลืนลงไปทีละคำ
ชายหน้าบากที่นอนอยู่บนพื้นได้กลิ่นหอมของข้าว ก็พูดอย่างอิจฉาว่า “สาวสวย ด่านก่อนเก็บของได้ไม่น้อยเลยนี่!”
อาหารในล็อบบี้เกมขายแพงหูฉี่ อย่างน้อยก็ต้องใช้ 5 แต้ม ซึ่งราคาเท่ากับครึ่งหนึ่งของการ์ดฟื้นฟูแล้ว!
หนิงเซี่ยตอบอู้อี้ “โชคดีน่ะ ตอนอันตรายยังไม่มา ฉันแวะเก็บของมานิดหน่อยที่ร้านสะดวกซื้อ”
คนอื่น ๆ ที่พักจนหายเหนื่อยแล้วทยอยพูดขึ้น “จริงเลย เจอสภาพแวดล้อมก่อนอันตรายจะมาถึงแบบนั้น เป็นช่วงที่เก็บเสบียงได้ดีที่สุด!”