พอวางสายจากผู้อำนวยการหลิน จี้ไป๋ก็โยนโทรศัพท์ลงบนเตียง แล้วนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเพิ่งเลือก "เพิ่มผู้ติดตามเวยปั๋วหนึ่งแสนคน" ในระบบไป
แฟนหนึ่งแสนคน ยังไงก็ต้องมีความเคลื่อนไหวบ้างสิ?
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาใหม่ เปิดเวยปั๋ว เตรียมรับมือกับข้อความส่วนตัวถล่มทลายและความเหี้ยมโหดในคอมเมนต์
แต่... ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จี้ไป๋มองดูจำนวนผู้ติดตาม ยังเป็นคนเดิมๆ หลักสิบคนนั้น
"ไม่น่าใช่นะ ไม่บอกว่าแสนคนหรือไง?"
จังหวะนั้นเอง จำนวนผู้ติดตามก็กระโดดขึ้นมาทันที
500!
แล้วก็กระโดดอีก 1000, 2000, 5000...
ตัวเลขเริ่มไต่ขึ้นต่อหน้าต่อตา
คอมเมนต์ก็เริ่มหลั่งไหลเข้ามา รีเฟรชทีก็เพิ่มเป็นสิบ รีเฟรชอีกทีก็เพิ่มเป็นร้อย หน้าเพจที่เคยเงียบเหงาเมื่อกี้ กลายเป็นตลาดที่ครึกครื้นในพริบตา
"เจอแล้ว!!! นี่คือเวยปั๋วของน้องจี้ไป๋!!!"
"ฉันเป็นเพื่อนมัธยมปลายของจี้ไป๋ ฉันยืนยัน! เขาคือคนนั้น!"
"ทุกคนมารีบฟอลโลว์เด็กเหรียญทองกันเถอะ ขอแต้มบุญ! ฟอลโลว์เด็กเหรียญทอง สอบปลายภาคไม่ติด F!"
"เมื่อวานไลฟ์ไม่ทัน วันนี้มาฟอลโลว์ชดเชย! จี้ไป๋สุดยอด!!!"
"สู้ๆ นะ!!! ไม่ว่าเน็ตไอดอลพวกนั้นจะพูดยังไง พวกเราสนับสนุนเธอเสมอ!!!"
"เทพจี้! ปีหน้าฉันจะสอบเกาเข่า ฉันพิมพ์รูปเธอไปแปะไว้ที่โต๊ะเรียนแล้ว ขอแค่ให้ติดมหาวิทยาลัยอันดับสองก็พอ!"
"อัจฉริยะที่ฟ้าดาบเดียวเปิดประตู ต้องฟอลโลว์!"
...
จี้ไป๋มองตัวเลขที่พุ่งทะยานและคอมเมนต์ที่เด้งขึ้นมาไม่หยุดบนหน้าจอ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย