เหล่าครูของโรงเรียน 99 ต่างพากันรื้อกระดานดำในห้องเรียนต่างๆ อย่างบ้าคลั่ง ยังไงตอนเรียนปกติก็ไม่ค่อยได้ใช้
อีกด้านหนึ่ง หัวหน้าอาจารย์หวงอุ้มแล็ปท็อปเดินเข้ามาหาจี้ไป๋อย่างระมัดระวัง
รอยยิ้มบนใบหน้าดูแย่กว่าร้องไห้เสียอีก
"จี้ไป๋ เอ่อ...มีคนอยากถามอะไรเธอหน่อย"
จี้ไป๋หันกลับมา มองหน้าจอแล็ปท็อป
ในซอฟต์แวร์ประชุมทางวิดีโอ มีหน้าต่างเล็กๆ สิบกว่าหน้าต่างเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ทุกหน้าต่างมีดวงตาที่แก่ชราหรือผ่านเรื่องราวมามาก แต่ตอนนี้กลับเปล่งประกายทุกคู่ กำลังจ้องเขาอยู่
เขาพยักหน้า รับหูฟังมาใส่
จากในหูฟังมีเสียงที่ค่อนข้างแก่แต่แฝงความตื่นเต้นยากจะกลบดังออกมา
"จี้ไป๋ นักเรียน ฉันคือนักวิชาการหวังจากสถาบันคณิตศาสตร์ เมื่อกี้เธอบอกว่าเหลือกระดานดำอีกสิบบอร์ดก็พอ เธอหมายความว่าเธอพิสูจน์เสร็จสมบูรณ์แล้วจริงๆ เหรอ?"
"ครับ"
จี้ไป๋พยักหน้าอย่างนิ่งเฉย
เหล่าผู้ใหญ่ระดับแนวหน้าตื่นเต้นขึ้นมาทันที
พิสูจน์ได้แล้ว?
จริงเหรอ?
"จี้ไป๋ นักเรียน ฉันคือหลินปั๋วเฉียนจากมหาวิทยาลัยชิงหัว บนกระดานดำแผ่นที่สอง เอกลักษณ์บนส่วนโค้งรองที่เธอสร้างขึ้น..."
"จี้ไป๋ นักเรียน ฟังก์ชันน้ำหนักของวิธีตะแกรงบนกระดานดำแผ่นที่สาม..."
เหล่าผู้ใหญ่ระดับแนวหน้าถามปัญหาที่ตัวเองไม่เข้าใจออกมา จี้ไป๋ก็ตอบทีละข้อ
"แบบนี้นี่เอง!"
"สุดยอดไปเลย!"
"น่าทึ่งมาก!"
"เด็กหนุ่มผู้กล้าหาญ!"
"จี้ไป๋ นักเรียน เธอสนใจมาคณะคณิตศาสตร์มหาวิทยาลัยเจ้อเจียงของเราไหม? เรียนต่อตรงเลย! ไม่ต้องเรียนปริญญาตรี! ฉันดูแลเธอเอง!"
"ทำไมต้องเรียนกับเธอ? ถ้าจะเรียนก็ต้องเรียนกับฉันสิ!"
"มาที่นี่สิ ทุนเต็มจำนวน!"
"ทุนอะไรกัน!"
"อย่าแย่งกันเลย! จี้ไป๋เป็นของมหาวิทยาลัยหนานจิงพวกเรา!"
...
จี้ไป๋ปวดหัวไปหมด
คนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ใหญ่ระดับแนวหน้าตัวจริง ตนไปแหย่ไม่ได้