บทที่ 3 ลูกตายแล้วค่อยเอานมมาให้!
วันรุ่งขึ้น
ผู้สอบและผู้ปกครองหลายสิบล้านคนทั่วประเทศนั่งเฝ้าหน้าจอเพื่อดูคะแนน บ้างร้องไห้ บ้างหัวเราะ ครอบครัวไหนดีใจ ครอบครัวไหนกลัดกลุ้ม
หน้าโรงเรียนมัธยมหมายเลข 99 ฝู่เฉิง มีป้ายผ้ายาวสิบเมตรสีแดงตัวอักษรสีเหลือง แขวนสูงเด่นอยู่จุดที่สะดุดตาที่สุดตรงประตูโรงเรียน
【ขอแสดงความยินดีกับจี้ไป๋ ศิษย์เก่าดีเด่นรุ่น 2026 ผู้คว้าเตี๊ยวซาเล้งเมืองฝู่ชุน!】
ป้ายผ้าเพิ่งแขวนเสร็จ ทั้งถนนก็เงียบกริบ
เด็กหนุ่มคนหนึ่งปั่นจักรยานแชร์มาโรงเรียน กำลังก้มหน้าไถมือถือ เหลือบหางตาเห็นสีแดงสะดุดตาตรงประตูโรงเรียน เลยเงยหน้าขึ้นมองโดยไม่รู้ตัว
แล้วจักรยานแชร์ของเขาก็พุ่งเข้าเกาะกลางถนนข้างทางทันที
“เหยยย?!”
เด็กหนุ่มปีนออกมาจากพุ่มไม้ ไม่สนใจจะปัดใบไม้ออกจากตัว ปากอ้าค้างจนยัดกำปั้นเข้าไปได้
“เตี๊ยวซาเล้งเมือง?? โรงเรียนเรา???”
เขาขยี้ตาดูอีกครั้ง
“นี่กูยังไม่ตื่นดีหรือเปล่าวะ…”
เขาบีบต้นขาตัวเองอย่างแรง เจ็บจนหน้าบูดบึ้ง แล้วรีบชักมือถือถ่ายรูปลงกลุ่มห้องทันที
“พวกมึง เรื่องใหญ่แล้ว! หน้าโรงเรียนแขวนป้ายว่าโรงเรียนเรามีเตี๊ยวซาเล้ง!!!”
ในกลุ่มเด้งเครื่องหมายคำถามสามตัวรัวๆ
“มึงกินเหล้ามาเหรอ?”
“ตัดต่อปะ?”
“วันนี้วันเอพริลฟูล?”
แต่ไม่นาน คนที่ผ่านประตูโรงเรียนก็มากขึ้น คนที่เห็นป้ายนั่นก็มากขึ้น
ลุงคนหนึ่งขับอู่หลิงหงกวงมาส่งลูก จอดรถข้างทาง เปิดกระจกมองป้าย แล้วหันไปถามลูกสาวที่นั่งหลัง:
“ลูก หนูเข้าโรงเรียนผิดหรือเปล่า? โรงเรียนพวกหนูก็มีเตี๊ยวซาเล้งได้ด้วย?”
“ตะวันขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วรึไง?”
ข้างๆ ผู้ปกครองอีกคนที่ขี่มอเตอร์ไซค์หย่าตี๋ก็จอดเหมือนกัน ถอดหมวกกันน็อกมองป้าย สีหน้าเหมือนกำลังดูหนังไซไฟ:
“โรงเรียน 99 ก็มีเตี๊ยวซาเล้งได้? แค่ลูกฉันสอบแกโอครบทุกวิชาฉันก็ดีใจแทบตายแล้ว นี่ลูกใครเนี่ย บรรพบุรุษมาทวงบุญกันรึไง?”
“มั่วหรือเปล่า?”
“หรือชื่อซ้ำ? หรือเด็กโรงเรียนดีๆ มาเรียนแทรกที่โรงเรียน 99?”
พอพูดแบบนี้ ผู้ปกครองแถวนั้นก็พยักหน้าตาม บอกว่านี่เป็นคำอธิบายที่สมเหตุสมผลที่สุดแล้ว
ชาวบ้านแถวนั้นก็แตกตื่น
ตาลุงคนหนึ่งกำลังพาหมาเท็ดดี้มาเดินเล่น มองป้ายครั้งหนึ่ง หยุดเดิน หยิบแว่นสายตายาวมาสวม แล้วมองอีกครั้ง
“โรงเรียน 99 มีเตี๊ยวซาเล้ง?”
ตาลุงหันไปมองประตูโรงเรียน 99 ที่ขึ้นสนิม แล้วมองกำแพงข้างๆ ที่กระเบื้องหลุดร่อนครึ่งหนึ่ง แล้วมองป้ายผ้าสีแดงใหม่เอี่ยม สีหน้าบอกว่า “ฉันอายุเจ็ดสิบแล้วอะไรไม่เคยเห็น แต่สภาพนี้ไม่เคยเห็นจริงๆ”
“โรงเรียนพังๆ แบบนี้ก็มีเตี๊ยวซาเล้งได้?” ลุงตบหัวเท็ดดี้ “โต้วโต้ว พวกเราสองตาแก่ได้เห็นประวัติศาสตร์แล้ว”
เท็ดดี้เห่าป้ายผ้าหนึ่งครั้ง ไม่รู้ว่าแสดงความยินดีหรือตั้งคำถาม
ที่คึกคักที่สุดก็คือกลุ่มนักเรียนตรงประตูโรงเรียน
คนกลุ่มหนึ่งมุงใต้ป้าย แหงนหน้ามอง เสียงเจี๊ยวจ๊าวดังจนจะพังถนน
“จี้ไป๋? จี้ไป๋ไหน? ห้อง 7 หรือเปล่า?”
“ใช่ๆ! คนนั้นแหละ! คนที่ทำคลิปกุยชู่ด้วย!”
“เขาเนี่ยนะ? เตี๊ยวซาเล้งเมือง? ปกติสอบทีไรก็โหล่ไม่ใช่เหรอ?”
“เซียนซ่อนเงียบ ชัวร์ๆ เซียนซ่อนเงียบ!”
“เป็นไปไม่ได้! ไม่มีทาง! ฉันเคยสอบห้องเดียวกับเขานะ เขาส่งข้อสอบก่อนหมดเวลาทุกวิชา! มึงจะบอกฉันว่าคนส่งข้อสอบก่อนได้เตี๊ยวซาเล้ง?”
“งั้นมึงก็ไม่เข้าใจแล้ว ไอ้เด็กเทพตัวจริงทำข้อสอบไม่ต้องทวน เขียนเสร็จก็ส่ง เวลาที่เหลือเอาไว้ดูถูกคนออกข้อสอบ”
……
ตรงประตูโรงเรียนทั้งหมด จากนักเรียนถึงผู้ปกครองถึงคนเดินผ่าน ทุกคนถูกป้ายผ้าสีแดงสดนั่นถล่มจนหัวหมุน
ป้ายโรงเรียน 99 กับคำสามคำ “เตี๊ยวซาเล้งเมือง” อยู่ด้วยกัน สร้างความแตกต่างยิ่งกว่านิยายตีนติดดินผงาด
ทุกคนถามคำถามเดียวกัน——จี้ไป๋คือใครกันแน่?
ทุกคนพูดเหมือนกัน——นี่มันเป็นไปได้ไงวะ?
……
ขณะเดียวกัน
จี้ไป๋เพิ่งตื่น
เมื่อคืนเขากินอิ่มหนำสำราญ กลับมาก็ล้มตัวลงนอน หลับยาวจนสว่าง ไม่แม้แต่ฝัน
แดดส่องลอดม่านมากระทบหน้าเขาพอดี เขาพลิกตัวอย่างงัวเงีย กำลังจะนอนต่อ จู่ๆ ป๊อปอัพหน้าต่างโปร่งแสงขึ้นมาตรงหน้า
【ติ๊ง! ระบบตัวเลือกประจำวันเริ่มทำงาน!】
【ถ้าคุณมีสิบหยวน คุณจะใช้ยังไง?】
1. เชี่ยวชาญคณิตศาสตร์ ม.ปลาย (3 หยวน)
2. เชี่ยวชาญฟิสิกส์ ม.ปลาย (3 หยวน)
3. เชี่ยวชาญเคมี ม.ปลาย (3 หยวน)
4. เชี่ยวชาญด้านร้อง เต้น แร็ป (3 หยวน)
5. เชี่ยวชาญการขับรถขุด (3 หยวน)
6. เพลง《曾经的你》ฉบับสมบูรณ์ (1 หยวน)
……
จี้ไป๋จ้องหน้าจอที่มีหกตัวเลือก สีหน้าค่อยๆ แข็งค้าง
เขาอึ้งไปห้าวินาทีเต็ม แล้วเปล่งเสียงคำรามด้วยความเจ็บใจอย่างสุดซึ้ง:
“ลูกตายแล้วค่อยเอานมมาให้! ขี้ถึงคอหอยแล้วค่อยหารถเข็น!!”
สอบแกโอเพิ่งเสร็จ มึงมาทำให้กูเชี่ยวชาญคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ เคมีเหรอ?
ก่อนหน้านี้ไปทำบ้าอะไรอยู่!
บ่นก็บ่น แต่มือก็ซื่อสัตย์มาก
“ช่างเถอะ ฉันเลือก 1, 2, 3, 6!”
ถึงสอบแกโอจะจบแล้ว แต่เขาว่ากันว่า เรียนเก่งคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ เคมี ไปไหนก็ไม่กลัว!
แถมถ้าเขาได้ไปปักกิ่งจริงๆ นั่นไม่ใช่เล่นๆ
ปักกิ่งเป็นที่อะไร?
ที่ที่มันสมองระดับท็อปของประเทศมารวมตัวกัน
ถ้าเขาไม่รู้อะไรเลย อาศัยแค่คะแนนที่ระบบเปลี่ยนให้เข้าไป เรียนสูงศาสตร์บทแรกก็ไก่ตื่นแล้ว
ตอนนั้นศาสตราจารย์สอนแคลคูลัสบนกระดาน ส่วนเขาอยู่ล่างกระดานไม่รู้จักแม้แต่สัญลักษณ์ดิฟ ภาพนั่นน่าสงสารเกินไป
【ติ๊ง! เลือกเสร็จสิ้น เชิญกลับมาใหม่พรุ่งนี้!】
วินาทีต่อมา ความรู้แปลกๆ นับไม่ถ้วนก็หลั่งไหลเข้าสู่สมองเหมือนคลื่นน้ำ
“ฟังก์ชันคี่เปลี่ยน ฟังก์ชันคู่คงเดิม ดูเครื่องหมายที่ควอดรันต์!”
“เพิ่งจำได้ ท่องได้คล่อง: สารออกไซด์เพิ่มเป็นตัวรีดิวซ์ ลดลงเป็นตัวออกซิไดซ์!”
“วาเลนซ์หนึ่ง: ไฮโดรเจน คลอรีน โพแทสเซียม โซเดียม เงิน; วาเลนซ์สอง: ออกซิเจน แคลเซียม แบเรียม แมกนีเซียม สังกะสี; อลูมิเนียมสาม ซิลิคอนสี่ ฟอสฟอรัสห้า!”
“กฎมือซ้ายว่าด้วยแรง แปรตามกระแส ขั้วที่สร้างสนามแม่เหล็ก มาจับผลัก ไปจับดูด!”
……
สูตร กฎ แนวทางแก้ปัญหาจำนวนนับไม่ถ้วนฝังแน่นอยู่ในสมอง ผสมผสานเข้าด้วยกัน นำมาใช้ได้ดั่งใจ
ทันใดนั้น ท่วงทำนองคุ้นเคยก็ดังขึ้นในสมอง
「เคยฝันจะถือกระบี่ท่องโลกาภิบาล ดูความศิวิไลซ์ของโลก จิตใจวัยเยาว์เคยเหิมหาญนัก ตอนนี้เจ้าพเนจรทั่วหล้า……」
เป็นเพลง《曾经的你》ของสวีเว่ย
เขาจำได้แล้ว
“หญิงสาวที่เคยทำให้เจ้าใจเจ็บ บัดนี้เลือนหายไร้ร่องรอย…… ความรักทำให้เจ้าปรารถนาพร้อมทั้งกังวลใจ เคยทำให้เจ้าบอบช้ำทั้งตัว……”
จี้ไป๋ฮัมเพลงอยู่สองสามท่อน รู้สึกขอบตาร้อนผ่าว
สามปีแล้ว
ในที่สุด เขาก็ได้เจออะไรที่เป็นของโลกนั้นอีกครั้ง
จี้ไป๋สูดหายใจเข้าลึก สงบอารมณ์ตื่นเต้นในใจ ลุกจากเตียง อาบน้ำกินข้าว
ข้าวเช้าเป็นบะหมี่ทำเอง โปะไข่หนึ่งฟอง โรยต้นหอมนิดหน่อย ง่ายๆ สบายๆ
กินข้าวเสร็จ ก็ขี่จักรยานมือสองที่ดังก๊อกแก๊กทุกส่วนยกเว้นกระดิ่งของเขาไปโรงเรียน โยกเยกไปเรื่อยๆ
……