สองทุ่มตรง
บางคนกำลังทำงานล่วงเวลา บางคนกำลังเดินเล่น
บางคนดูแลแฟนของคนอื่น บางคนเดินเล่นกับสามีของคนอื่น
สารพัดรูปแบบของสังคม แต่ละคนก็มีเรื่องยุ่งของตัวเอง แต่ละคนก็มีความไร้สาระของตัวเอง
กระแสบนอินเทอร์เน็ตก็เริ่มลดลงเล็กน้อย
พูดตามตรง ช่วงสองวันนี้กระแสในสังคมมันเดือดพล่านมากเกินไปจริง ๆ
เริ่มจากการถ่ายทอดสดยืนยันว่าที่หนึ่ง แล้วก็โยนข้อพิสูจน์ข้อสันนิษฐานโกลด์บัคออกมา ต่อด้วยสหพันธ์คณิตศาสตร์นานาชาติปฏิเสธไม่เข้าร่วมการประชุมยืนยัน แล้วข้อสันนิษฐานโคลลาทซ์ก็ระเบิดวงการคณิตศาสตร์ทั้งวงการ ตามด้วยข่าวจี้ไป๋โคม่าให้คนทั้งเน็ตเป็นห่วง สุดท้ายก็มีชาวเน็ตขอแลกอายุขัยสิบปีให้จี้ไป๋ฟื้นขึ้นมา...
แค่สองสามวันเอง เกิดเรื่องใหญ่หลายเรื่องติดกัน
ทำให้พลังของชาวเน็ตหมดไปอย่างมาก
พอวงการคณิตศาสตร์นานาชาติยอมรับผลงานของจี้ไป๋อย่างเป็นทางการ ประกอบกับจี้ไป๋ฟื้นขึ้นมาอย่างปลอดภัย ทุกคนก็ถอนหายใจโล่งอกพร้อมกันโดยปริยาย
เหมือนกับหลังจบเรื่องจุกจิก พลังความตื่นเต้นก็หายไปในทันที
ทุกคนคิดว่า เรื่องราวน่าจะจบลงแค่นี้
จี้ไป๋ฟื้นขึ้นมาอย่างปลอดภัย วงการคณิตศาสตร์นานาชาติยอมรับผลงานของเขาอย่างเป็นทางการแล้ว คำเชิญเข้าร่วมประชุมไอซีเอ็มก็วางอยู่ตรงหน้า
ต่อไปก็แค่พักฟื้นให้ดี ปลายเดือนกรกฎาคมบินไปอเมริกา เพื่อยืนอยู่ต่อหน้านักคณิตศาสตร์ชั้นนำที่สุดในโลกนำเสนอรายงานหลัก
เก็บพลังความตื่นเต้นไว้ก่อน รอจนถึงวินาทีที่เขายืนอยู่บนเวทีไอซีเอ็ม แล้วค่อยตะโกนต่อ
และในขณะนั้นเอง รูปถ่ายหนึ่งก็ถูกแพร่กระจายขึ้นบนอินเทอร์เน็ต
รูปถ่ายชัดเจนมาก ยังไงซะนี่ก็เป็นยุคที่คนหนึ่งคนมีพิกเซลร้อยล้าน
ฉากหลังเป็นห้องพักผู้ป่วยในโรงพยาบาล ชายหนุ่มพิงอยู่บนเตียงผู้ป่วย มีแล็ปท็อปวางอยู่ตรงหน้า