วันรุ่งขึ้น
ฟ้าสางจาง ๆ
บนรันเวย์ของสนามบินทหารแห่งหนึ่งในเมืองฝู่เฉิง หมอกยามเช้ายังไม่ทันจาง เสาสัญญาณบนหอควบคุมยังคงกะพริบแสงท่ามกลางแสงสีฟ้าอมเขียวของท้องฟ้า
ที่ปลายรันเวย์ เครื่องบินขนส่งทางทหารขนาดเล็กลำหนึ่งสีเทาเข้มกำลังค่อย ๆ ร่อนลง เสียงเครื่องยนต์คำรามทำลายความเงียบสงบยามเช้าของเมืองเล็ก ๆ ทางตะวันออกเฉียงเหนือนี่
บนลำตัวเครื่องบินไม่มีโลโก้สายการบิน มีเพียงแค่หมายเลขระบุตัวตนจาง ๆ แถวหนึ่ง
ประตูห้องโดยสารเปิดออก ชายชราหลายคนที่ดูทะมัดทะแมงเดินออกมา
นักวิชาการหวังแห่งสถาบันคณิตศาสตร์ คณบดีหลินแห่งคณะคณิตศาสตร์มหาวิทยาลัยชิงหัว ผู้อำนวยการจางแห่งคณะคณิตศาสตร์มหาวิทยาลัยปักกิ่ง คณบดีอู๋แห่งมหาวิทยาลัยหนานจิง...
แต่ละชื่อที่แยกออกมาเพียงคนเดียว ก็สามารถทำให้วงการคณิตศาสตร์ของประเทศจีนสั่นสะเทือนได้ทั้งวงการ
เรียกได้ว่ายอดฝีมือระดับตำนานของวงการคณิตศาสตร์จีน ครึ่งหนึ่งของวงการ ต่างมารวมตัวกันที่เมืองเล็ก ๆ ทางตะวันออกเฉียงเหนือนี่
ผู้นำเมืองที่รออยู่ที่นี่มานานรีบเดินเข้ามา: "ท่านหวัง ท่านคณบดีหลิน เดินทางเหนื่อยหน่อยนะครับ! ตรงนี้เตรียมอาหารเช้าไว้ให้แล้ว พักสักหน่อยก่อนไหมครับ?"
"ไม่จำเป็น"
นักวิชาการหวังโบกมือ เดินไม่หยุด: "ตรงไปที่โรงเรียน 99 เลย"
"ได้ ๆ ๆ! เชิญทางนี้ครับ!"
เจ้าหน้าที่ที่ดูแลการต้อนรับไม่ยืนกราน ใครก็ไม่โง่ คนเหล่านี้รีบเดินทางมาทั้งคืน ไม่ลังเลแม้แต่จะใช้เครื่องบินขนส่งทางทหาร สิ่งแรกที่ทำหลังลงเครื่องก็ต้องไปที่โรงเรียน 99 แน่นอน
เมื่อกี้ก็แค่คำพูดที่สุภาพไปตามมารยาทเท่านั้น
คุณจะไม่กินก็ได้ แต่ผมต้องถาม
คณะเดินทางทั้งหมดขึ้นรถโคสเตอร์แบบยาว
ถนนยามเช้าว่างเปล่าและเงียบสงบ เมืองเล็ก ๆ ระดับสี่ห้าดาวนี้ยังไม่ตื่นเต็มที่
ร้านข้าวเช้าเพิ่งเปิด ไอน้ำร้อนจากลังถึงลอยขึ้นท่ามกลางแสงยามเช้า บางครั้งมีคุณลุงที่ออกกำลังกายยามเช้าสวมเสื้อกล้ามวิ่งผ่านข้าง ๆ มองรถโคสเตอร์ยาวที่มีป้ายทะเบียนพิเศษคันนี้ แล้วก็วิ่งต่อไป