รุ่งเช้า เมื่อเสียงกรีดร้องดังขึ้นจากห้อง 303 ทุกคนก็พากันวิ่งมาที่นั่นโดยไม่ได้นัดหมาย
เจียง ซวนผลักประตูเปิดออกอย่างแรง “เกิดอะไรขึ้น?”
เถียนซูซูนั่งยองอยู่ตรงมุมห้อง เธอตกใจอย่างหนัก ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือยิ่งดูน่าสงสารเมื่อถูกแต้มด้วยความหวาดกลัว นิ้วมือสั่นเทาชี้ไปยังคนที่นอนอยู่บนเตียง “เธอ...เธอตายแล้ว!”
คนที่นอนอยู่บนเตียงเป็นผู้หญิง ดวงตาสีเทาขาวของเธอเบิกค้าง ใบหน้าบิดเบี้ยวจนเกินกว่าคนปกติจะทำได้ แค่คิดก็พอจะจินตนาการได้ว่าก่อนตายเธอหวาดกลัวเพียงใด
กลางอกของเธอมีรูเลือดขนาดใหญ่ ดอกไม้สีแดงสดดอกหนึ่งเบ่งบานอยู่ตรงนั้น
ดอกไม้นี้ดูราวกับงอกออกมาจากหัวใจภายในร่างของเธอ หรือไม่ก็มีใครจงใจปลูกมันไว้ตรงนี้ โดยใช้หัวใจของเธอเป็นสารอาหารชั้นดี
เจียง ซวนเดินเข้าไปอย่างสงบ แล้วพยุงเถียนซูซูที่กำลังสั่นเทาขึ้นมา เขาถามว่า “คุณเหมยเกิดอะไรขึ้น?”
ผู้หญิงที่เสียชีวิตก็คือเมยอวิ๋น
เถียนซูซูตกใจจนขวัญหนี เธอไม่กล้ามองคนบนเตียง ความหวาดกลัวทำให้เธอลืมระยะห่างที่ควรรักษาระหว่างชายหญิง แล้วซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเจียง ซวนอย่างหวาดผวา ก้มหน้าร้องไห้ “ฉันไม่รู้...ฉันออกมาจากห้องน้ำ...ก็เห็น เห็นเธอกลายเป็นแบบนี้...”
จากคำพูดติดขัดของเธอ ก็มองออกว่าเธอไม่อยากสร้างความเดือดร้อนให้ใคร จึงพยายามกลั้นเสียงร้องไห้ไว้ แต่เธอกลัวมากจริง ๆ จนยังควบคุมตัวเองไม่ได้