ไป๋เหยานอนหลับสบายจนถึงเช้า แน่นอนว่าเสิ่นจี้ยังคงเกาะติดอยู่ข้างกายเธอ พอไป๋เหยาลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นก็คือใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มสดใสของเด็กหนุ่ม
เสิ่นจี้ยิ้ม “เหยาเหยา จุ๊บตอนเช้า!”
ไป๋เหยายื่นมือดันหน้าเขาออก “ไปแปรงฟันล้างหน้าก่อนเลย”
เสิ่นจี้ลุกจากเตียงอย่างน้อยใจ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟันเอง ตั้งแต่เขาเริ่มเข้าสู่ช่วงติดหนึบอยู่บ่อย ๆ จนไม่ยอมไปไหน ไป๋เหยาก็เตรียมอุปกรณ์ล้างหน้าแปรงฟันไว้ให้เขาชุดหนึ่งในหอพัก
ไป๋เหยาเดินตามเข้าไปในห้องน้ำทีหลัง รอจนทั้งคู่แปรงฟันล้างหน้าเสร็จ เสิ่นจี้ก็โน้มตัวลงมาตรงหน้าเธอ ก้มศีรษะต่ำ มองเธอด้วยสีหน้าตื่นเต้นและตั้งตารอ
ภาพนั้นทำให้ไป๋เหยานึกถึงลูกหมาตัวใหญ่ที่กระดิกหางอย่างแรง
เธอประคองใบหน้าเขาไว้ โน้มเข้าไปจุ๊บหนึ่งทีแล้วพูดว่า “อรุณสวัสดิ์”
เสิ่นจี้ทำตามเธอ จุ๊บกลับไปบ้าง “อรุณสวัสดิ์!”
เขาไม่ใช่คนพิถีพิถันอะไรนัก เป็นคนประเภทที่ขอแค่พอถูไถไปได้ก็พอ แต่ไป๋เหยาไม่เหมือนกัน ชีวิตของเธอประณีตพิถันเป็นพิเศษ ทุกเรื่องล้วนต้องทำให้สมบูรณ์แบบ
ไป๋เหยานั่งใช้ผลิตภัณฑ์บำรุงผิวอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ต่อให้เสิ่นจี้เห็นมาหลายครั้งแล้ว เขาก็ยังจำชื่อกับสรรพคุณของขวดเล็กขวดน้อยพวกนั้นไม่ได้สักที ทั้งที่จริง ๆ ไป๋เหยาสวยมากอยู่แล้ว แต่เธอก็ยังต้องทาของลงบนหน้าเยอะแยะขนาดนี้
ความคิดของผู้หญิงนี่ช่างเข้าใจยากจริง ๆ
ไป๋เหยาจัดผมเล็กน้อย ก่อนจะติดกิ๊บรูปหัวกะโหลกเป็นขั้นตอนสุดท้าย เธอมองตัวเองในกระจกแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ “อืม วันนี้ฉันก็ยังสวยเหมือนเดิม”