ไป๋เหยาต้มเกี๊ยวแช่แข็งไส้หมูผสมกะหล่ำปลีรองท้องมื้อเที่ยง พอกินเสร็จก็จัดข้าวของต่อ จนกระทั่งถึงยามพลบค่ำ เธอจึงหิ้วถุงขยะใบใหญ่หลายใบ ออกแรงลากไปทางจุดทิ้งขยะอย่างทุลักทุเล
ระหว่างทาง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่คนหนึ่งวิ่งเข้ามาหา “คุณไป๋ครับ ให้ผมช่วยนะ!”
ถุงขยะในมือเธอถูกอีกฝ่ายรับไป ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเบาขึ้นไม่น้อย
วันนี้หลูเชิงสวมเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำ สะพายกระเป๋าข้าง แม้จะใส่รองเท้าหุ้มข้อเตี้ย แต่ก็ยังสูงกว่าไป๋เหยาอยู่มาก
เขาถอดหูฟังเพลงด้วยมือข้างเดียว แล้วคล้องหูฟังสีดำไว้รอบคอ ยิ่งขับให้ดูหนุ่มแน่นมีชีวิตชีวา เขาก้มลงยิ้มกว้างให้ไป๋เหยา “ผมเพิ่งเลิกงานกลับมาก็เจอคุณไป๋พอดี บังเอิญจังเลยครับ”
ยามมองเธอ เขาจะโน้มตัวลงเล็กน้อย แสงสนธยากับเส้นผมซอยสั้นสีส้มของเขาพร่าเลือนปะปนกันจนขอบเขตไม่ชัดเจน โชคดีที่เขามีผิวขาว จึงรับสีผมที่คนทั่วไปยากจะทำให้ดูดีแบบนี้ได้
เขาพูดว่า “ถ้าผมกลับมาเร็วกว่านี้หรือช้ากว่านี้อีกหน่อย บางทีเราอาจไม่ได้เจอคุณไป๋ก็ได้ครับ”
ชายหนุ่มกล่าวอย่างจริงจังด้วยน้ำเสียงติดตลกว่า “วันนี้โชคดีไม่เบาเลย แบบนี้ผมอาจต้องไปซื้อลอตเตอรี่สักใบแล้วครับ”
ไป๋เหยายิ้มจนดวงตาโค้ง “ถ้าอย่างนั้นวันนี้ฉันก็โชคดีเหมือนกันสิคะ ถ้าต้องขนขยะเยอะขนาดนี้คนเดียว คงต้องออกแรงอีกมากเลย แต่เกรงใจจัง เมื่อวานคุณก็ให้ดอกไม้ฉัน วันนี้ยังมาช่วยทิ้งขยะอีก”
หลูเชิงตอบว่า “ถ้าผมเห็นสุภาพสตรีออกแรงทำงานหนักแล้วยังนิ่งเฉย นั่นคงเป็นความบกพร่องในหน้าที่ของผมในฐานะสุภาพบุรุษแล้วครับ”
พอถึงจุดทิ้งขยะ หลูเชิงก็ยกถุงในมือขึ้นโยนลงบ่อขยะอย่างสบาย ๆ จากนั้นก็หยิบถุงใบเล็กอีกสองใบที่เหลืออยู่ในมือไป๋เหยาโยนตามลงไป เขายิ้มถามว่า “คุณไป๋ครับ ยังมีอะไรให้ผมช่วยอีกไหม?”