ถังชงคุยกับร้านค้าพินซีซีจนตกลงกันได้ รออยู่ริมถนนได้ไม่กี่นาที
หวังอี้เฟิงก็ขับรถมาถึง
เขาเปิดท้ายรถให้อย่างกระตือรือร้น ก่อนยกกระเป๋าเดินทางใบหนักที่อยู่ตรงเท้าถังชงใส่เข้าไป
ข้าวของของเธอเองมีไม่มาก
แต่ต้องเตรียม “ค่าตอบแทน” ให้หนูสามตัวกับเหล่าแมลงสาบเยอะหน่อย
ซื้อเอาตอนนี้จะแพงแค่ไหนกัน
หวังอี้เฟิงเอื้อมมือมาอีกครั้ง จะช่วยยกกรงในมือถังชงไปวางให้เรียบร้อย
ร้านค้าให้ที่คลุมกันฝุ่นมา ครอบแล้วมองไม่เห็นว่าข้างในคืออะไร
ถังชงหลบ “นี่ของมีชีวิต หนูที่ฉันเลี้ยงไว้”
ไม่ได้บอกตรง ๆ
หวังอี้เฟิงมีลูกเลยนึกว่าเป็นแฮมสเตอร์อะไรทำนองนั้นที่เด็กสาวชอบเลี้ยง
เขายิ้มพลางว่า “งั้นวางตรงเบาะหลัง พอไปถึงโรงแรม เก็บของแล้ว เราค่อยไปโรงพัก”
ถังชงพยักหน้า
แม้เมืองเป่ยซานจะเป็นแค่เมืองเล็ก ๆ ชั้นห้า แต่พื้นที่ก็ไม่น้อยเลย
จากที่พักของถังชงไปกรมตำรวจเป่ยซาน ต้องขับรถสองถึงสามชั่วโมง แถมยังเป็นตอนรถไม่ติดอีก
หวังอี้เฟิงจองโรงแรมไว้ใกล้กรมตำรวจ
แค่ร้อยกว่าเมตร เดินไปได้
และเขาก็รีบร้อนจริง ๆ พอถังชงเก็บของเสร็จ ยังไม่ทันได้นั่งดื่มน้ำเลย ก็ถูกเรียกให้ไปที่โรงพักทันที
ตะวันคล้อยต่ำ
อาบแสงส้มทองให้อาคารสูงใหญ่ที่ใหญ่กว่าโรงพักสาขาเขตชวนไห่หลายเท่า
หวังอี้เฟิงก้าวฉับ ๆ มีคนทักทายระหว่างทาง ก็แค่พยักหน้าให้
ถังชงเดินตามหลังเขามาติด ๆ
ได้รับสายตาอยากรู้อยากเห็นจากหลายคนที่มองมา