จางเยว่หลินอยากเลี้ยงข้าวถังชง
แต่ที่โรงพักมีเรื่อง เขาได้แค่ไปส่งเธอที่หน้าหมู่บ้านและนัดหมายกันครั้งหน้า
ตอนที่ถังชงถึงบ้าน พระอาทิตย์กำลังคล้อยต่ำลง
เจ้าเทาเสี่ยวเสี่ยวได้ยินเสียงกุญแจก็วิ่งเข้ามาหาเธอทันที
“พี่ถัง! พี่ถัง!”
ตัวน้อยๆ หมุนไปหมุนมาอยู่กับที่ ดีใจมาก
ถังชงชอบสุนัขน้อย
เคยคิดว่าถ้ามีเงินพอ จะเลี้ยงโกลเด้นรีทรีฟเวอร์หรือบอร์เดอร์คอลลี่สักตัว
ไม่นึกเลยว่าจะมาเลี้ยงหนูซะก่อน
แล้วยังไม่ใช่แค่ตัวเดียว
ดำต้าใหญ่ถอนหายใจเฮือก “ในที่สุดเธอก็กลับมา ฉันนึกว่าเธอจะไม่กลับวันนี้แล้ว”
พี่หนูใหญ่เองก็เป็นตัวแรกที่มองไปตอนมีเสียงดังที่ประตู
พอเห็นคนเข้าจริงๆ
มันกลับปากแข็งพูดว่า “ไม่กลับก็ไม่กลับสิ ยังไงจะขาดเธอฉันก็ไม่ตายหรอก”
ถังชงปิดประตูเปลี่ยนรองเท้า ไปล้างมือแล้วค่อยมาดูแผลให้พี่หนูใหญ่
“นี่บ้านฉัน ฉันจะไม่กลับได้ไง อืม แผลไม่อักเสบ เดี๋ยวก่อนนอนค่อยเปลี่ยนยาให้”
พี่หนูใหญ่ทำเสียงฮึดฮัด ไม่พูดอะไร
ถังชงเองก็ไม่สนใจ ไปอุ่นโจ๊กแล้วกินที่เหลือกับหนูสามตัวจนหมด
วันรุ่งขึ้นเธอตั้งใจจะตื่นสาย
ใครจะคิดว่าโรงพักจะโทรมาบอกว่าพ่อแม่ของเด็กที่ถูกลักพาตัวให้ช่วยติดต่อ
อยากมาแสดงความขอบคุณเธอต่อหน้าอีกครั้ง
ถังชงคิดนิดหน่อยแล้วปฏิเสธ
เสียเวลาไปโรงพัก สู้นอนเพิ่มอีกหน่อยดีกว่า
แต่สามีภรรยาหนุ่มสาวคู่นั้นยืนกรานมาก บอกว่าถ้าไม่สะดวกพวกเขาจะมาขอบคุณที่บ้าน
ถังชงไม่กล้าให้ใครมาที่บ้านตัวเอง
ที่บ้านยังมีหนูสามตัวอยู่เลย
เธอเลยต้องตอบตกลง ตื่นมาแต่งตัว
ใครจะคิดว่าพอออกจากห้องนอนก็เห็นพี่หนูใหญ่นำดำต้าใหญ่กับเทาเสี่ยวเสี่ยวกำลังแทะหัวไก่