เหงื่อเย็นของพี่หนูใหญ่แทบหยดลงพื้น
มันแค่นอนจนเมื่อยตัว อยากยืดเส้นยืดสายเท่านั้น
ใครจะรู้ว่าตัวที่อ้วนพีขึ้นทุกวันของมัน จะยื่นอุ้งเท้าขึ้นมาจนปัดเทาเสี่ยวเสี่ยวกระเด็น ไปชนกรงเข้าอย่างจังนะ!
เทาเสี่ยวเสี่ยวเจ็บ แต่ไม่กล้าส่งเสียง
ดำต้าใหญ่อยากถามไถ่ แต่ก็ไม่กล้าส่งเสียงเช่นกัน
หนูสามตัวได้แต่มองตากันปริบๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
กลัวว่าคนข้างนอกจะได้ยินความเคลื่อนไหวอีก
ฝั่งแมลงวัน แมลงสาบ และยุง คิดคล้ายๆ กัน
ไอ้พี่หนูใหญ่อีกแล้ว!!!
ถังชงก็เดาว่าเป็นพี่หนูใหญ่ แต่ประเด็นไม่ใช่ตรงนั้น
คือจะอธิบายให้หัวหน้าหน่วยทั้งสองที่อยู่ตรงหน้านี้ฟังยังไง
“เอ่อ คือ... มันเป็นหนูที่ฉันเลี้ยงเอง คงถูกขังในกรงนานไปเลยงอแงน่ะค่ะ”
อวี๋อี้อู่ทำสีหน้าเหมือนคาดไว้แล้ว “พอได้ยินมาบ้าง มิน่าที่ปรึกษาถังถึงไม่ยอมพักโรงแรม”
ไป๋ลี่ซูพูดขึ้นว่า “งั้นปล่อยมันออกมาเถอะค่ะ อึดอัดนานๆ คงทรมานแย่”
ถังชงกลัวว่าทั้งสองจะเข้ามา “ช่วย”
เธอขยับตัวก้าวมาบังหนึ่งก้าว แล้วบอกว่า “ไม่เป็นไรค่ะ พวกมันชินแล้ว แล้วฉันก็เปิดช่องระบายอากาศไว้ ไม่มีอะไรหรอกค่ะ”
ไป๋ลี่ซูเห็นดังนั้นก็แค่ตอบ “อืม” แล้วเงียบไป
อวี๋อี้อู่ถามว่า “ที่ปรึกษาถัง งั้นเราไปดูที่เกิดเหตุกันเลยไหมครับ ระหว่างทางมีอะไรที่คุณอยากรู้ก็ถามผมมาตรงๆ เลยดีมั้ย”
ถังชงรู้ว่าอีกฝ่ายร้อนใจ แต่เธอจะแบก “ระเบิด” สองลูกนี้ไปด้วยไม่ได้นะ