ผู้จัดการเพิ่งรายงานเรื่องที่เกิดขึ้นให้คนข้างบนฟัง แม้ถังชงจะไปแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้ลดความระวังลง
ติดต่อคนข้างบน เตรียมตัวขนของทั้งหมดออกไปคืนนี้
กันไม่ให้อีกฝ่ายวกกลับมาเล่นงาน
แต่เขาคาดไม่ถึงว่า “ลูกเล่น” จะวกกลับมาเร็วขนาดนี้
เขาพึ่งถอดกางเกงจะนั่งปลดทุกข์ ก็มีเท้าหนักๆ เตะพังประตูเข้ามา จากนั้นมีปืนหลายกระบอกเล็งไปที่หัวเขา
“เคร้ง” เสียงดัง เขาสะดุ้งตกใจจนมือถือตกพื้น
แต่มือกลับยกขึ้นสูงอย่างว่าง่าย
“อย่า อย่าฆ่าผม!”
นักสืบหัวหน้าทีมสั่งให้ผู้จัดการลุกขึ้น “ใส่กางเกงให้เรียบร้อย!”
“ตุ๋ม” เสียงดัง
ไม่ใช่คนล้มลงกับพื้น แต่เป็นก้อนอุจจาระที่หล่นอิสระลงไปในโถส้วม
นักสืบทั้งหลาย: ……
ผู้จัดการ: ……
“ขอ ขอโทษครับ… แต่ผมหยุดไม่ได้จริงๆ!”
ถังชงไม่ได้ยินเสียงตะคอกของผู้จัดการ แต่แมลงวันตัวน้อยรายงานสถานการณ์ให้เธอฟังอย่างรับผิดชอบ
“สองคนในห้องครัวถูกจับได้แล้ว คนที่เตรียมหนีออกประตูหลังก็ถูกจับด้วย ยังมีคนซ่อนบนฝ้าเพดานกับในตู้…”
สุดท้ายก็มาถึงผู้จัดการ
“เขาเช็ดก้นเรียบร้อยแล้ว ก็ถูกจับเหมือนกัน”
ถังชงถอนหายใจโล่งอก
เพิ่งรับหน้าที่หัวหน้าปฏิบัติการครั้งแรก แถมเป็นต่างประเทศด้วย เธอไม่ได้ใจเย็นอย่างที่แสดงออกเท่าไหร่
แต่สายตาชื่นชมที่ทุกคนส่งมา ดูเหมือนจะไม่คิดอย่างนั้น
เธอถึงขั้นได้ยินใครบางคนซุบซิบเบาๆ
“นี่คือพลังของการสัมผัสกลิ่นอายสังหารหรือ? เหมือนติดกล้องวงจรปิดไว้ข้างในยังไงยังงั้น! รู้ไปหมดทุกอย่างได้ยังไง?”
“แค่นั้นมันอะไรกัน! จะต้องติดกล้องกี่ตัวถึงจะรู้ตำแหน่งของทุกคนได้? คุณที่ปรึกษาถังรู้หมดคนเดียว!”