ไช่เหวินอิงหน้าบึ้งไม่พูดอะไร
ถังหยางเหิงกลับดึงกระดาษแผ่นหนึ่งยื่นให้ "หยุดร้องไห้เถอะ ถ้าคุณบริสุทธิ์ เราก็จะไม่ใส่ร้ายคุณ ตอบคำถามเจ้าหน้าที่ไช่ให้ดีก็พอ"
เฝิงหลิงหลิงรับมาเช็ดน้ำตา "ก่ ก่อนหน้านี้เกิดเรื่องมากมาย ฉันตกใจเกินไป ก็เลยจำไม่ได้ทั้งหมด..."
ไช่เหวินอิงถามเสียงเย็น "แม้แต่เรื่องสำคัญอย่างที่คุณใส่ไวอากร้าลงในแก้วน้ำก็จำไม่ได้เหรอ"
เฝิงหลิงหลิงส่ายหน้า "ไม่ ไม่ ฉันแค่รินน้ำเปล่า ไม่ได้ใส่อะไรเลย"
ไช่เหวินอิง "หมายความว่า หม่า ฮ่วนหมิง ใส่ยาที่ทำให้เขาหัวใจล้มเหลวตายลงในแก้วน้ำด้วยตัวเองงั้นเหรอ"
เฝิงหลิงหลิงเม้มริมฝีปาก "ผู้จัดการหม่าหน่ะ... ท่านไม่ค่อยจะไหว ก่อนเริ่มทุกครั้งก็จะกินยาบางอย่าง อาจเป็นว่าครั้งนี้ท่านกินมากเกินไป"
ไช่เหวินอิงขึ้นเสียงเข้ม "เขาสามขวบหรือไง ตัวเองโรคหัวใจยังกินยามากขนาดนี้ ไม่กลัวตายกระทันหันหรือ เฝิงหลิงหลิง เวลาโกหกก็หาเหตุผลดีกว่านี้หน่อย!"
จิตใจของเฝิงหลิงหลิงกำลังพังทลายลงทีละน้อย
ตั้งแต่จากโรงแรมมาก็ถูกสอบปากคำไม่หยุด หนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ยิ่งถูกพามาที่ห้องสอบปากคำที่กดดันอย่างยิ่งนี้
ไม่มีใครสนใจเธอ
นั่งอยู่ที่นี่เพียงลำพัง กว่าจะได้เจอคนอีกครั้ง ก็เจอการสอบปากคำที่โหดร้ายแบบนี้
น้ำตาของเฝิงหลิงหลิงไหลหนักกว่าเดิม หยุดไม่ได้เลย
แต่ครั้งนี้ไช่เหวินอิงไม่ให้เวลาเธอสงบใจ ซักถามต่อทันที
"เฝิงหลิงหลิง คุณจบมหาวิทยาลัยชื่อดัง แต่กลับมาเป็นเมียเก็บของชายวัยกลางคน คงน้อยใจมากใช่ไหม อีกฝ่ายยังไม่ยอมหย่ากับภรรยา ได้แต่หลบๆ ซ่อนๆ คุณไม่อยากเป็นแบบนี้อีกต่อไป ก็เลยเกิดความคิดจะฆ่า จงใจให้หม่า ฮ่วนหมิง ดื่มน้ำที่ใส่ไวอากร้าเกินขนาด!"