หมู่บ้านเก่า แต่ประตูเป็นเหล็กหนา
พุ่งชนเข้าไปตรง ๆ ไม่มีทาง
ถังชงนึกว่าถังหยางเหิงจะทำเหมือนตำรวจคนก่อน เรียกช่างกุญแจรู้จักมาเปิดประตู
ใครจะคิดว่าเขาล้วงลวดเส้นหนึ่งกับคีมยาวแหลมบางจากกระเป๋าเสื้อ
นั่งยอง ๆ หน้าราวกับจะงัดกุญแจ
ถังชง: ???
ตำรวจข้าง ๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงภูมิใจ “ฝีมืองัดกุญแจของพี่ถัง สุดยอดทั้งโรงพัก! มีพี่ถังอยู่ เราช่วยเด็กที่ถูกขังได้เร็วขึ้น!”
ถังหยางเหิงถ่อมตัว “ก็แม่กุญแจมันเก่า ผมเลยลองดูว่าจะเปิดได้ไหม”
“คลิก”
กุญแจเปิดตามเสียง
ถังชงมองถังหยางเหิงลุกขึ้นด้วยความตะลึง
เร็วขนาดนี้!
ต้องเล่นละครให้สมจริง
บอกว่าได้ยินเสียงเด็กร้องขอความช่วยเหลือ ต้องระวังข้างในมีคนร้ายหรือเปล่า
ถังหยางเหิงพาคนเข้าไปดูให้แน่ใจว่าปลอดภัย และไม่มีเด็กขอความช่วยเหลือ
จากนั้นถึงมาเรียกถังชง
ถังชงถามเผื่อไว้ “ฉันเข้าไปไม่เป็นไรใช่ไหม?”
ถังหยางเหิง “อย่าเพิ่งแตะอะไรก็แล้วกัน”
เขาหยุดนิดหนึ่ง แล้วเสริม “และอย่ากินอะไรด้วย”
ถังชงพยักหน้า เดินพลางสำรวจไปพลาง
สไตล์ตกแต่งต่างกับชั้นล่างเล็กน้อย โทนอบอุ่น แต่สะอาดเหมือนกันหมด
อย่าว่าแต่ขยะเลย แค่ถังขยะก็ไม่มี
ถังชหยางเหิงให้คนไปตรวจห้องน้ำแล้ว ระหว่างที่ถังชงมองหาหลักฐานการฆ่าคนของจ้าวอวี่
เสียงตื่นเต้นดังมาจากห้องน้ำ