เฝิงเสี่ยวอันจำที่ยายบอกไว้ได้ว่า คนตายแล้วจะกลายเป็นผีเสื้อ
เธอเฝ้ารอให้ผีเสื้อมาเกาะบนหัวของเธอ
พี่สาวชอบลูบหัวเธอเบา ๆ มองเธอด้วยแววตาที่เธออ่านไม่ออก
ผีเสื้อบินได้
แมลงวันก็บินได้
ใครบอกว่าคนตายแล้วจะกลายเป็นแมลงวันไม่ได้?
เฝิงเสี่ยวอันน้ำตาคลอเบ้า และมีเพียงพี่สาวเท่านั้นที่ช่วยเธอ จะยืนอยู่ข้างหน้าเพื่อปกป้องเธอ
“พี่ พี่สาว...”
เด็กน้อยระเบิดอารมณ์ทั้งหมดออกมา ร่ำไห้ไม่หยุด “ใช่พี่ไหม? พี่กลับมาแล้ว พี่กลับมาเยี่ยมหนูแล้ว! หนูคิดถึงพี่มากเลยนะพี่สาว! หนูคิดถึงพี่มากเลย อึก ๆ ๆ...”
แมลงวันเหม็นงงเป็นไก่ตาแตก ถามว่า “พวกแกใครเป็นพี่สาวหล่อน?”
ฝูงแมลงวันก็งงยิ่งกว่า
“ฉันจำได้แต่ว่าฉันเป็นแมลงวัน ไม่รู้จักหล่อนนะ!”
“เด็กซวยนี่ ทำไมมาเรียกพี่มั่ว?”
“นั่นสิ ใครจะอยากให้พี่ตัวเองกลายเป็นแมลงวัน?”
แมลงวันทั้งหลายคุยกัน พลางไม่ลืมที่จะรุมตอมเฝิงเจียงเชาต่อ
เฝิงเจียงเชาทั้งโกรธทั้งหงุดหงิด รูที่นิ้วเท้าถูกหนูกัดก็ปวดจะตาย
ลูกสาวคนที่สองที่ไม่เคยร้องไห้งอแง จู่ ๆ ก็ร้องไห้เป็นแบบนี้
ถ้าให้เพื่อนบ้านได้ยินเข้า จะอธิบายยากแล้ว!
“ฉิบ!”
เขายกมือขึ้นฟาดไปทางฝูงแมลงวันแรง ๆ คราหนึ่ง แล้วเดินไปที่เตียง
หมายจะห้ามเด็กหญิงไม่ให้ร้องไห้ต่อ
เฝิงเสี่ยวอันตกใจ รีบกดตัวเข้ามุมเตียง ท่าทางหวาดกลัวน่าสงสารที่สุด
แมลงวันเหม็นเห็นดังนั้น ก็โกรธจนตะโกนลั่น “เจาะ ให้ข้า! รูหู! รูจมูก! ที่ไหนมีรูเจาะให้หมด!”
ฝูงแมลงวันฮึกเหิมราวกับไม่กลัวตาย “รับคำ!”
ไม่นานเฝิงเจียงเชาก็ร้องลั่นด้วยความเจ็บ “อ๊าก!”