เทาเสี่ยวเสี่ยวพาหนูสองตัวฉวยตอนมืดมุดเข้ารถบัสที่เปิดหน้าต่างค้างไว้
ก่อนเข้าไปมันตรวจสอบแล้วว่ารถคันนี้มุ่งหน้าไปเมืองที่มันต้องการ
“แยกย้ายกันซ่อนให้ดี รอจนกว่ารถจะจอด คนลงหมดแล้วถึงออกมา ห้ามให้ใครพบเห็นเด็ดขาด!”
หนูสองตัวนั้นเป็นหัวกะทิที่ดำต้าใหญ่คัดพิเศษมา ตัวหน่อยแต่ดุดันกว่าตัวไหน ฟันแหลมคมกัดทะลุคนได้เป็นรู
พวกมันเชื่อฟัง “รับทราบ!”
แล้วก็แยกย้ายกันหาที่ซ่อน
เทาเสี่ยวเสี่ยวก็หามุมหนึ่ง วางกระเป๋าบนหลังลงดันเข้าไปก่อน แล้วตัวมันจึงปีนไปซุกในสุด
อบอวลไปด้วยกลิ่นฝุ่นและน้ำมันเครื่อง
แต่ก่อนไม่เคยคิดอะไรมันเป็นแค่ลูกหนูกำพร้าพ่อแม่ ดำต้าใหญ่เลี้ยงมันมาจนโต จะสนอะไรกับสภาพแวดล้อมหรือฝุ่นหนามากน้อย
มีกินก็ดีแค่ไหนแล้ว
แต่พอได้อยู่กับพี่ถังจื่อ น้ำที่กินก็สะอาดสะอ้าน ที่นอนก็หอมนุ่ม
เทาเสี่ยวเสี่ยวก่ายอกอยู่บนกระเป๋า คิดไปคิดมา น้ำตาจะไหล
มันคิดถึงดำต้าใหญ่และพี่หนูใหญ่มากเหลือเกิน กับหนึ่งศูนย์เจ็ดและซิงเย่าด้วย...
แต่ที่คิดถึงที่สุด คือพี่ถังจื่อ
ไม่รู้ว่าพี่ถังจื่อตอนนี้กำลังทำอะไร แล้วจะเจอหนูตัวอื่นที่น่ารักฉลาดกว่ามันหรือเปล่า
“พี่ถังจื่ออย่าลืมเสี่ยวเสี่ยวนะ...”
เทาเสี่ยวเสี่ยวตาคลอเคล้าเคลอหลับไป
แล้วมันเหมือนถูกเสียง “หึ่ง ๆ” ปลุกให้ตื่น
“เทาเสี่ยวเสี่ยว! เทาเสี่ยวเสี่ยว! อย่าหลับ! พี่ถังจื่อรับคดีอีกแล้ว กำลังจะออกเดินทาง!”
เทาเสี่ยวเสี่ยวลืมตาปริบ ๆ เห็นยุงกระพือปีกอยู่ตรงหน้า ยังไม่เชื่อสายตา
“นะ นี่... ผู้ช่วยยุง?!”
ผู้ช่วยยุงบินวนหนึ่งรอบแล้วทะยานสูง “ก็ใช่น่ะสิ ฟังเสียงข้าไม่ออกหรือไง”
เทาเสี่ยวเสี่ยวไม่เข้าใจ “แต่นายไม่ใช่...”
พูดครึ่งประโยค มันเหมือนลืมอะไรบางอย่างที่สำคัญมากไป
ผู้ช่วยยุงเห็นท่า บินลงมาอีกครั้ง “ไม่ใช่อะไร? เอ็งพูดมาสิ!”
เทาเสี่ยวเสี่ยวส่ายหัว “ข้า... ข้าลืมไปแล้ว...”
พูดจบมันส่ายหัวอีก “แต่ต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ ๆ ไม่คิดแล้ว ข้าจะไปหาพี่ถังจื่อ!”
อะไรก็ช่างเถอะ มันคิดถึงพี่ถังจื่อมาก! อยากเจอหนักหนา!
ผลปรากฏว่าวิ่งออกจากห้องปุ๊บก็เจอบอดี้การ์ดที่มีคนจัดให้พี่ถังจื่อ
คนทำอาหารเก่งมากคนหนึ่ง
มันร้องว่า “หลีกหน่อย! ข้าจะไปหาพี่ถังจื่อ!”