บทที่ 2 คดีแรก: ศพไร้สมอง (2)
ช่างกุญแจยกกระเป๋าแล้ววิ่งออกไป พลางกำชับถังชงไว้
“小姑娘快回家里去吧，真死了人啊！别在这儿了，警局的人会处理的！”
เขาพูดไปเดินไป พอพูดจบก็หายลับมุมตึกลงบันไดไปแล้ว
ราวกับมีสัตว์ร้ายตามหลังมา
ถังชงเห็นตำรวจสองนายไม่สนใจเธอ จึงกลับเข้าห้อง
เธอหยิบเสื้อคลุมมาใส่เพิ่ม ถึงรู้สึกอุ่นขึ้นบ้าง
เห็นหนูสองตัวพยายามลากถุงขนมนั้นออกไปอย่างขมักเขม้น
ถังชงเดินเข้าไป
หนูสองตัวตื่นตัวทันที
“เองบอกเองจะให้เรา! จะกลับคำไม่ได้นะ!”
“ใช่ๆ! เป็นเหมือนพวกนั้นไม่ได้นะ หลอกเราว่ามีของอร่อย แต่ข้างในใส่ยาเบื่อหนู!”
ถังชงก็เกลียดหนูเหมือนคนส่วนใหญ่
แต่สองตัวตรงหน้านี้ อาจเพราะฟังภาษาพวกมันรู้ เลยดูน่ารักขึ้นมาอย่างประหลาด โดยเฉพาะท่าทางเล็กๆ ที่ไม่มีพิษสงอะไรเลย
เธอทำหน้าจริงจัง “ฉันสัญญาแล้ว ไม่มีทางกลับคำ ที่มาถามเรื่องหนึ่ง”
หนูสองตัวสบตากัน แค่กระดิกหนวด ไม่พูดอะไร
ถังชงอ่านแววตาเล็กๆ นั้นออกอย่างบอกไม่ถูก
“ไม่ให้ถามฟรีๆ หรอก ฉันจะซื้อของอร่อยให้ วางใจได้ ไม่มีทางผสมยาเบื่อหนูแม้แต่นิดเดียว”
หนูสองตัวรู้ว่าถังชงจนก็จริง แต่เป็นคนดี
ไม่เหมือนผู้หญิงขี้โมโหห้องข้างๆ ที่ด่าได้ทุกคน แล้วยังล่อให้พวกมันกินข้าวเหลือที่ใส่ยาเบื่อหนูอีก
“เองจะถามอะไร? เราก็ไม่ได้รู้อะไรมากนะ”
นิสัยแย่สุดของหนูคือชอบขุดโพรง มุดไปได้ทุกที่
ถังชงเชื่อว่าพวกมันรู้มากกว่าที่คิด
“เจ้าตัวใหญ่ที่ฆ่าผู้หญิงห้องข้างๆ พวกนายเคยเห็นมันมาก่อนไหม?”
บุกเข้าห้องฆ่าคนกลางดึก แถมรบกวนแค่หนูสองตัว
คนร้ายต้องมาดูลาดเลาก่อนแน่!
หนูสองตัวส่งเสียงกรี๊ดกร๊าด
“เห็นเห็น หลอนสุดๆ!”
“ใช่ กลิ่นตัวน่ากลัวมาก หนูไม่กล้าเดินผ่านใกล้เลย!”
สมเป็นอย่างที่คิด
ถังชงรีบถามว่าคนนั้นแต่งตัวยังไง หน้าตาเป็นยังไง
“เขา หน้ากล้าๆ ไม่หล่อ แถมคิ้วบางมาก ยังมีแค่...”
ถังชงขัดจังหวะ “เดี๋ยวก่อน”
เธอลุกไปหากระดาษร่างรูปที่เหลืออยู่ พร้อมหยิบดินสอมาด้ามหนึ่ง
แล้วนั่งลงตรงหน้าหนูสองตัว หนุนกระดาษด้วยแผ่นแข็งแข็งพลางเริ่มร่างใบหน้า
“พูดต่อสิ คิ้วเขาเป็นไง?”
หนูสองตัวตื่นเต้นมาก ขยับเข้ามาดูข้างหลังถังชง
พลางอธิบายหน้าคนร้ายที่เห็น ดูมือเธอตวัดสองสามทีแล้ววาดออกมาตรงตามที่เล่าทุกอย่าง
หน้ารูปเหลี่ยม คิ้วขาดเป็นปมและสีจาง จมูกโตมาก แต่ริมฝีปากบางเฉียบ แถมแห้งจนลอก
ส่วนตา เป็นตาหางตกที่ดูดุ
“ใช่คนนี้! ใช่คนนี้! เจ้าตัวใหญ่ที่เราเห็นคือคนนี้แหละ!”
“พี่สาวนี่เก่งจังเลย! วาดได้ไงเนี่ย?!”
ถังชงหัวเราะเบาๆ
เธอเรียนมาสายศิลป์ ตอนสอบรวมเคยได้คะแนนนำที่หนึ่งที่สองเลย
แต่หลังจากนั้น...
เธอเก็บซ่อนความรู้สึกในแววตา ถามรายละเอียดอื่นเพิ่มเติมเพื่อเติมเต็มภาพ
พอวาดใกล้เสร็จ ทางเดินก็มีเสียงดังไม่น้อย
น่าจะเป็นตำรวจมากันแล้ว
หนูสองตัวกลัวจนหนวดกระตุก
ถังชงบอก “พวกนายกลับบ้าน...กลับรังไปก่อนเถอะ รอฉันซื้อของอร่อยมาแล้วค่อยมาอีก”
หนูสองตัวรีบผงกหัว ลากค่าตอบแทนของมัน—ขนมถุงเล็กๆ หนีไป
ถังชงลุกขึ้น มาที่หน้าห้อง
บังเอิญมีชายวัยกลางคนใส่เสื้อหนังกลับเดินผ่าน
เขาหยุดมองเธอ “คุณคือผู้แจ้งเหตุสินะ”
ถังชงพยักหน้า
เขาหันไปเรียกหญิงสาวที่เดินตามหลัง “เสี่ยวไช่ ไปบันทึกปากคำเธอก่อน”
เสี่ยวไช่รับคำ “ค่ะ หัวหน้าจาง”
ถังชงรู้ว่าช่วง 24 ชั่วโมงแรกสำคัญที่สุดสำหรับการจับคนร้าย จะช้าไปนาทีเดียวไม่ได้
เธอยื่นกระดาษร่างรูปให้ “หัวหน้าจาง นี่เป็นภาพคนร้ายที่ฉันวาด”
จางเยว่หลินสะดุ้ง มองถังชงกับภาพร่างไปมาอย่างตกใจ
“คุณ...คุณเห็นหน้าคนร้ายเหรอ?”
แถมยังวาดออกมาได้อีก?!
ถังชงเตรียมคำตอบไว้แล้ว
เธอบอก “ตอนคนร้ายออกไปใส่หน้ากากอนามัย ฉันเลยไม่เห็นหน้าชัด แต่ก่อนหน้านี้ฉันเคยเห็นผู้ชายคนนี้เดินวนแถวนี้ น่าจะเป็นการมาดูจุด คอยจังหวะลงมือ”
ไช่เหวินอิงจ้องถังชงอย่างสงสัย “แล้วคุณรู้ได้ไงว่าผู้ชายคนนั้นคือคนร้าย? ในเมื่อคุณไม่เห็นหน้าคนร้าย”
ถังชง “รูปร่างคล้ายกันมาก เพิ่งมาเมื่อเร็วๆ นี้ แถมเป็นคนแปลกหน้าที่มีพฤติกรรมแปลกๆ ฉันก็เลยต้องโยงถึงกัน”
ไช่เหวินอิงจะถามต่อ
จางเยว่หลินขัดก่อน พลางสั่ง “เสี่ยวไช่ เอาไปตรวจสอบ”
ไช่เหวินอิง “ค่ะ หัวหน้าจาง”
พอคนไปแล้ว จางเยว่หลินยิ้มให้ถังชง “ถ้าจับผู้ต้องสงสัยได้จากภาพวาดนี้ หนูน้อยเธอได้เครดิตใหญ่เลย!”
ถังชงไม่สนเครดิต แค่อยากให้คนชั่วในสังคมหายไป
อีกอย่างเธอเองก็อาจถูกจับตามองอยู่
อยู่หญิงเดี่ยวเหมือนกัน แค่ผนังกั้น
คิดถึงทีไรก็หนาวสันหลังทุกที
ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือ จับคนร้าย!
จางเยว่หลินเปลี่ยนสีหน้าจริงจังอีกครั้ง “คดีซับซ้อน กำลังคนก็ขาด ฉันจะให้คนไปส่งคุณที่โรงพักเพื่อบันทึกปากคำ เสร็จแล้วค่อยส่งกลับ”
ให้ความร่วมมือกับตำรวจเป็นหน้าที่ของพลเมืองทุกคนอยู่แล้ว
แต่...
ถังชง “พรุ่งนี้ฉันต้องทำงาน”
เงินเต็มเดือนสองร้อย พอจ่ายค่าน้ำค่าไฟเธอทั้งเดือน
จางเยว่หลินไม่คิดว่าถังชงจะปฏิเสธด้วยเหตุผลนี้
เพื่อนบ้านถูกฆ่า แถมเห็นคนร้ายเดินผ่านหน้าห้องกับตา
ไม่เพียงแต่ตั้งสติทบทวนสิ่งผิดปกติก่อนหน้านี้ แถมวาดภาพผู้ต้องสงสัยออกมา
แล้วยังจะไปทำงานตอนเช้าอีก
เขาไม่รู้จะบอกว่าเธอใจเย็น หรือไร้หัวใจดี
“แค่บันทึกปากคำ ไม่เสียเวลาอะไร ถ้าลาหยุดไม่ได้ เอาข้อมูลหัวหน้ามา ฉันล่าให้!”
ไม่ใช่เรื่องลาหยุด แต่มันเรื่องเงิน
ถังชงดูนาฬิกา ใกล้ตีสามแล้ว
กว่าจะเสร็จปากคำ คงได้นอนแค่ชั่วโมงสองชั่วโมงก็ต้องตื่นไปทำงาน
ช่างเถอะ หยุดสักวัน จับคนร้ายสำคัญกว่า
“ฉันไปโรงพัก”
จางเยว่หลินยิ้มแล้วรีบให้คนพาถังชงไป
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอนั่งรถตำรวจ
รู้สึกประหลาดดี
แถมยังเย็นเฉียบ จนเธอที่ใส่เสื้อคลุมมาเพิ่มก็อดสั่นไม่ได้
หรืออาจเห็นใจสภาพเธอ ตำรวจผู้หญิงเลยมาบันทึกปากคำ
แต่ทำตามขั้นตอนราชการ ถามข้อมูลเธออย่างละเอียด
กระทั่งสถานะการเงิน และความสัมพันธ์กับผู้เสียชีวิตตามปกติ
ถังชงขมวดคิ้ว แนวทางนี้...
เหมือนกำลังมองเธอเป็นผู้ต้องสงสัย?
เธอถามข้อข้องใจตรงๆ
ตำรวจหญิงอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบอย่างมีนัย “ผู้แจ้งเหตุมีแค่คุณถังคนเดียว”
ถังชงคิดตามแล้วเข้าใจ
อพาร์ตเมนต์เก่าเก็บเสียงไม่ดี เธอได้ยินเสียงฆ่ากัน แล้วทำไมคนอื่นไม่ได้ยิน?
แถมยังบังเอิญเห็นคนร้ายผ่านหน้าห้อง แถมมีภาพร่างให้อีก
ทุกอย่างเหมือน...เตรียมพร้อมไว้ล่วงหน้า
ถังชงเองก็เริ่มสงสัยว่า หัวหน้าจางที่ให้เธอมาโรงพักเพื่อบันทึกปากคำ
คงไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด