จางเยว่หลินเงียบไปนานมาก
แต่เปลวไฟโทสะที่ลุกไหม้ในแววตา ไม่ได้หยุดนิ่งแม้แต่วินาทีเดียว
เฝิงเจียงเชาถูกจ้องจนหนังศีรษะชา ต้นคอหดสั้นลงเรื่อยๆ เสียงก็ยิ่งเบาลง
“ผม ผมก็ถือว่าเป็นการไถ่บาปนะครับ ช่วยพวกคุณจับพวกชอบเด็กได้ไม่น้อยเลย...”
จางเยว่หลินหัวเราะเยาะ “แกยังรู้อีกว่าตัวเองเป็นพวกชอบเด็ก!”
เฝิงเจียงเชาถอนหายใจอย่างขื่นขม “ผมก็ไม่มีทางเลือกจริงๆ นะครับ ผมก็สนใจแต่ผู้หญิงวัยนี้ มันควบคุมตัวเองไม่ได้!”
จางเยว่หลินแก้คำพูดด้วยน้ำเสียงเข้มงวด “เด็กสาว! ไม่ใช่ผู้หญิง!”
เฝิงเจียงเชาไม่กล้าโต้แย้ง ก้มศีรษะประจบ “ครับ ครับๆๆ ผมพูดผิดไป”
ส่วนถังหยางเหิงควบคุมความอยากรู้ไม่อยู่ ชะโงกหน้ามองข้อความในมือถือ
เขาก็โกรธเป็นไฟเหมือนกัน “เลวกว่าสัตว์! นั่นมันลูกสาวแท้ๆ ของพวกแกนะ! พวกแกทำลงไปได้ยังไง?!”
เฝิงเจียงชามองไปที่กล้องวงจรปิด “คุณตำรวจครับ พวกคุณด่าแบบนี้ไม่เป็นไรจริงๆ เหรอครับ”
ถังหยางเหิงกัดฟัน “การด่าคนมันไม่ดี แต่แกเป็นคนหรือเปล่า?!”
เฝิงเจียงชายอมรับสารภาพแล้ว ตอนนี้ก็เหมือนถูกหมัดกัดจนไม่กลัวคัน ถึงขั้นกล้าหัวเราะ
เขาพูดว่า “พวกคุณตำรวจจะว่าอะไรก็ถูกหมดครับ ผมไม่ใช่คน ผมไม่ใช่คน!”
อีกฝ่ายเป็นแบบนี้ ถังหยางเหิงกลับมีไฟโทสะอัดแน่นในอกที่ระบายออกไม่ได้ โกรธจนหน้าบวมไปหมด
จางเยว่หลินวางมือถือ สีหน้าคร่ำเคร่ง
“เฝิงเจียงเชา ถ้าแกร่วมมือเราจับคนพวกนั้นได้หมด ฉันจะพูดกับผู้พิพากษาให้พิพากษาลดโทษ แต่ถ้าแกคิดเล่นตุกติกอะไร...”