คริสกับออเดรย์สบตากัน
ไม่ได้ปฏิเสธ
เซอลีนดีใจมาก มองถังชงด้วยแววตาขอบคุณ
ถังชง: “ระวังตัวด้วย”
เซอลีนพยักหน้าหนักแน่น “ฉันจะระวัง!”
แล้วจึงนำคริสกับพวกเดินเข้าไปในอาคารก่อน
ถังชงเองก็ไม่ยอมว่าง สื่อสารกับเหล่าสี่เภทภัยในละแวกนั้น ถามว่ามีใครเคยเห็นชายในภาพวาดของเธอบ้าง
มีแมลงวันตัวหนึ่งเคยเห็นจริง ๆ
“เขาโคตรหอมเลย!”
ได้ยินประโยคนี้ ถังชงก็รู้สึกไม่ดีทันที ไล่ถาม: ['หอม' แบบไหน?]
แมลงวันพูดพลางน้ำลายแทบไหล “หอมกลิ่นศพไง! ข้าออกมาตามป้า ข้าไปตามป้ามาเพื่อวางไข่!”
ถังชงกล่าว: [ข้ามีขนมขี้หมา เจ้าช่วยเล่าสถานการณ์ปัจจุบันของชายคนนั้น และเรื่องก่อนตายให้ข้าฟังก่อนได้ไหม?]
แมลงวันใช้ความคิดอยู่ครู่หนึ่ง
ในบรู๊คลิน ศพมีอยู่เกลื่อนกลาด แต่ขนมขี้หมาหายากยิ่ง
“ก็ได้ ราชินีสี่เภทภัย ท่านถามมาเถอะ!”
ถังชง: [ตายยังไง?]
แมลงวัน: “ไม่รู้สิ ตัวไม่มีบาดแผลถูกยิง ไม่มีรอยถูกฟัน คาดว่าคงถูกรัดคอตาย ข้าเห็นรอยม่วงแดงเป็นทางที่คอเขา”
ถังชง: [ตายตอนไหน?]
แมลงวัน: “หลายชั่วโมงแล้วมั้ง ยังไงก่อนฟ้าก็เริ่มส่งกลิ่นแล้วล่ะ!”
ถังชงถามคำถามสำคัญที่สุด [เห็นก่อนตายเขาพบกับใคร แล้วใครฆ่าเขา?]
แมลงวันบอกว่าถังชงถามถูกตัวแล้ว มันรู้เรื่องนี้จริง ๆ
“คนเร่ร่อนคนหนึ่ง แต่ข้าไม่ได้เข้าไป ข้าแค่เกาะพักอยู่ที่ระเบียงทางเดิน ไม่นานคนเร่ร่อนก็ออกมา หลังจากนั้นไม่มีใครเข้าไปอีก ข้าเกาะต่ออีกพักก็ได้กลิ่นหอม ถึงรู้ว่าคนนั้นตายแล้ว”