นางนั่งลงบนตักเขาเสียเลย
กระโปรงแดงดุจเปลวเพลิง แผดเผาสติอันเหลืออยู่น้อยนิดของเซียวม่อซื่นจนมอดไหม้
«เจ้า... เจ้าบ้าไปแล้ว» เซียวม่อซื่นดิ้นขัดขืนอย่างรุนแรง
«อย่าขยับ» หลี่เล่อฉือกดไหล่ทั้งสองข้างของเขาไว้
«เจ้าต้องการอะไรกันแน่» เขาถาม
«ต้องการเจ้า~» หลี่เล่อฉือเอ่ยเสียงยั่วยวน
«ฝันไปเถิด ข้ามีสัญญาหมั้นหมายกับบุตรีสายตรงแห่งจวนเสนาบดีกรมพิธีการแล้ว ไม่มีวัน...»
เซียวม่อซื่นยังกล่าวไม่ทันจบ
มือของหลี่เล่อฉือก็เอื้อมไปยังสายคาดเอวของเขาแล้ว
«ช่างเป็นคนกระดูกแข็งเสียจริง ไม่รู้ว่ากระดูกนี้จะแข็งได้นานเพียงใด»
เซียวม่อซื่นล่วงรู้เจตนาของนาง กล้ามเนื้อทั่วร่างเกร็งแน่น
«เจ้ากล้า!»
ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ จับจ้องมือที่กำลังทำตามอำเภอใจ
«ในต้าเสวียนนี้ ไม่มีเรื่องใดที่เปิ่นกงไม่กล้าทำ»
ปลายนิ้วของหลี่เล่อฉือเกี่ยวสายคาดหนังออก
«แม่ทัพกำลังป้องกันโจรอยู่หรือ»
เส้นเลือดบนหน้าผากเซียวม่อซื่นปูดโปน
เขาดิ้นรนสุดกำลัง หมายสลัดพันธนาการให้หลุด
«อยากตายหรือ» หลี่เล่อฉือสังเกตเห็นความผิดปกติในร่างเขา จึงชะงักมือ
«แล้วอย่างไร ต่อให้ตาย ข้าก็ไม่ยอมให้ปีศาจหญิงอย่างเจ้าหยามเกียรติ!» เซียวม่อซื่นครางต่ำ เลือดสายหนึ่งไหลซึมจากมุมปาก
«ปีศาจหญิง ช่างเป็นคำเรียกที่ดีเสียจริง»
นางยื่นมือเช็ดคราบเลือดตรงริมฝีปากของเขา ก่อนใช้นิ้วกดลงบนสีแดงสดนั้นอย่างหนักหน่วง
«ในเมื่อแม่ทัพเรียกเปิ่นกงเช่นนี้ หากเปิ่นกงไม่ทำเรื่องที่ปีศาจหญิงพึงทำสักหน่อย ก็เท่ากับทำให้ความคาดหวังของท่านสูญเปล่า»
หลี่เล่อฉือกระชากสิ่งกีดขวางชิ้นสุดท้ายตรงเอวเขาออก แล้วโยนลงพื้นตามใจ
«เจ้าคิดว่าข้าไม่กล้าฆ่าเจ้าจริงหรือ» เสียงของเซียวม่อซื่นแหบพร่าจนแทบฟังไม่ได้ศัพท์
«ฆ่าข้าหรือ ท่านตัดใจได้หรือ» หลี่เล่อฉือโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ ลมหายใจของทั้งคู่คลุกเคล้ากัน «ยามนี้ท่านไม่มีแม้แต่แรงจะยกมือ แล้วจะเอาอะไรฆ่าข้า»
ฝ่ามือแนบกับหน้าท้องที่มีกล้ามเนื้อของเขา แล้วลูบไล้ไปอย่างเชื่องช้า ทุกครั้งที่ผ่านจุดหนึ่งก็ทำให้ร่างเขาสั่นสะท้าน
เซียวม่อซื่นหลับตา กัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมให้เสียงใดเล็ดลอดออกมา
ความอัปยศกับปรารถนาปะปนกันอยู่ในร่าง ราวกับเปลวเพลิงสองสายที่กำลังแผดเผาเขาจนเป็นเถ้าถ่าน
«อย่าอดกลั้นเลย ส่งเสียงให้เปิ่นกงฟังสักหน่อย»
หลี่เล่อฉือใช้ปลายนิ้วหยิกเอวเขาอย่างแรง
เซียวม่อซื่นหายใจหอบถี่ ร่างกายกระตุกโดยไม่อาจควบคุม
«ไสหัวไป» เขาเค้นแรงทั้งหมดตะโกนออกมา
«เปิ่นกงไม่ไป แล้วเจ้าจะทำอะไรเปิ่นกงได้»
นางทิ้งตัวแนบลงบนอกเขา ฟังเสียงหัวใจที่เต้นรัวประหนึ่งรัวกลอง
«หัวใจแม่ทัพเต้นเร็วเหลือเกิน เพราะกลัวหรือเพราะตื่นเต้นกันแน่»
เซียวม่อซื่นหันหน้าไปอีกทาง ไม่ยอมมองนาง ทว่าหางตากลับเหลือบเห็นแสงเย็นวาบ ในช่องว่างมีหลอดเป่าเล็กยาวเพิ่มขึ้นมาโดยไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด
«หมอบลง!» เขาตวาดเสียงเข้ม
ร่างกายเอนพุ่งไปข้างหน้าโดยสัญชาตญาณ หมายใช้ร่างตนบังหลี่เล่อฉือไว้
ลูกดอกพิษเปล่งแสงสีน้ำเงินเฉียดหนังศีรษะหลี่เล่อฉือไป ปักลงบนแผ่นไม้ด้านหลัง
หลี่เล่อฉือชะงักไปครู่หนึ่ง เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าจะเกิดเหตุแปรผันเช่นนี้ นางพลิกตัวหลบไปยังมุมห้องอย่างรวดเร็ว
«แก้เชือกให้ข้า» เซียวม่อซื่นกดเสียงต่ำ สายตามองไปยังประตูห้องโดยสาร
«คิดฉวยโอกาสหนีหรือ ฝันไปเถิด» หลี่เล่อฉือชักกริชเล่มเล็กประณีตออกจากปลอกที่ซ่อนในรองเท้าบูต
สิ้นเสียง แผ่นไม้ใต้ฝ่าเท้าก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ดาบยาวแทงทะลุขึ้นมาจากใต้ท้องเรือ
เศษไม้กระเด็นว่อน ขีดข่วนอกเปลือยเปล่าของเซียวม่อซื่นจนเกิดรอยเลือดหลายสาย
น้ำทะเลสาบทะลักเข้ามา
หลี่เล่อฉือตอบสนองว่องไว ถอยกรูดทันที พร้อมยกกริชในมือขึ้นปัดป้อง
ชายชุดดำมุดเข้ามาจากใต้ท้องเรือ มุ่งตรงไปหาหลี่เล่อฉือ
ดาบยาวแหวกอากาศฟาดลงมา
เซียวม่อซื่นจับจ้องแสงเย็นวาบ ดวงตาทั้งสองแดงก่ำ
ตระกูลเซียวภักดีต่อแผ่นดินมาหลายชั่วคน จะยอมให้เชื้อพระวงศ์สิ้นชีพต่อหน้าต่อตาไม่ได้เด็ดขาด
เนื้อหนังฉีกขาด
เชือกป่านขาดผึงทีละเส้น
เซียวม่อซื่นทะยานลุกขึ้น บัดนี้เขาไม่อาจคำนึงถึงเกียรติยศอันใดอีก
เรือลำนี้กำลังจะจมแล้ว
เขาคว้าจานผลไม้ขึ้นมา แล้วขว้างใส่ชายชุดดำ
ก้าวพรวดเข้าไปคว้าข้อมือของชายชุดดำ ก่อนบิดอย่างแรง
ชิงดาบยาวมาได้แล้วก็เหวี่ยงกลับหลัง
ชายชุดดำกุมคอล้มลงกับพื้น
ตัวเรือเริ่มเอียง มือสังหารอีกหลายคนบุกเข้ามาในห้องใต้ท้องเรือ
ฤทธิ์ยาสองชนิดในร่างเริ่มหักล้างกัน
เซียวม่อซื่นคุกเข่าข้างหนึ่ง กระอักเลือดดำออกมาคำหนึ่ง
«กอดข้าไว้แน่น»
เขาคำรามต่ำ พลางรวบเอวหลี่เล่อฉือไว้ในอ้อมแขน
ถีบหน้าต่างไม้ข้างกายจนเปิดออก
ทั้งสองร่วงลงสู่ผืนน้ำพร้อมเศษไม้ที่ปลิวว่อนทั่วฟ้า