เจียงอวี่ส่ายหน้า
“อย่าตื่นเต้นไปเลย”
ลี่เซียวก้าวเข้ามาใกล้ มือยกขึ้น หยุดอยู่ข้างแก้มเจียงอวี่ แต่ไม่แตะต้อง
“ข้าเรื่องแบบนี้เก่งมาก จะให้เจ้าสุขสบาย”
เจียงอวี่ไม่ปริปากพูด
เขากัดริมฝีปากล่าง สายตาจับจ้องพื้น
ลี่เซียวรอครู่หนึ่ง ก่อนลดมือลง
“ไปอาบน้ำก่อนสิ”
เขาชี้ไปที่ประตูอีกฟากของห้อง
“ในนั้นมีเสื้อคลุมอาบน้ำ”
เจียงอวี่ไม่ขยับ
“เงินก็ให้แล้ว”
น้ำเสียงของลี่เซียวหม่นลง
“นี่เจ้าคิดจะกลับคำหรือ”
เจียงอวี่ส่ายหน้า แล้วเดินตัวแข็งทื่อไปทางห้องอาบน้ำ
เขาปิดประตู เอนหลังพิงบานประตู ไถลลงไปนั่งกับพื้น
ข้างนอกมีเสียงฝีเท้าของลี่เซียวเดินออกจากห้อง ไปยังห้องข้างๆ
เจียงอวี่นั่งอยู่บนพื้นนานมาก จนกระทั่งประตูห้องอาบน้ำถูกเคาะ
“อาบเสร็จยัง”
เขาลุกขึ้นพรวด เปิดก๊อกน้ำที่อ่างล้างหน้า
น้ำเย็นกระทบใบหน้า ตัวเขาสะท้านเยียบ
ในกระจก ใบหน้าตัวเองซีดเผือด ดวงตาแดงก่ำ
เจียงอวี่ถอดเสื้อผ้า ยืนใต้ฝักบัว
น้ำร้อนจัดจนผิวหนังแดงผ่าว
เขาอาบอยู่นานมาก เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้ง
“ออกมาได้แล้ว”
เจียงอวี่ปิดน้ำ เช็ดตัวแห้ง แล้วสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ
เสื้อคลุมหลวมโพรก ห้อยกระโยกกระยกบนตัว เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าเกือบครึ่ง
เขาเปิดประตู
ลี่เซียวสวมเสื้อคลุมนอน ผมเปียกหมาด นั่งอยู่ข้างเตียง ในมือถือแก้วน้ำ
พอเห็นเจียงอวี่ออกมา เขาก็วางแก้วน้ำลง
“มานี่”
เจียงอวี่เดินเข้าไป ฝีเท้าเชื่องช้า
สายคาดเสื้อคลุมไม่ได้ผูกแน่น จึงคลายออกเล็กน้อยตามการเคลื่อนไหว
ลี่เซียวยื่นมือมาจับข้อมือเขา กระตุกแรงๆ ครั้งหนึ่ง
ทันใดนั้นเจียงอวี่รู้สึกราวโลกหมุนติ้ว ในเสี้ยววินาทีต่อมาก็ร่วงลงบนเตียง จมลงในฟูกนุ่มๆ
ลี่เซียวขึ้นคร่อม มือทั้งสองยันไว้ข้างศีรษะเขา
ใบหน้าทั้งสองใกล้ชิดกันมาก
เจียงอวี่มองเห็นเงาตัวเองในดวงตาลี่เซียว เล็กจิ๋ว เลือนราง
“โอกาสสุดท้าย”
ลี่เซียวเอ่ย
“ถ้าตอนนี้เจ้าบอกว่าไม่อยาก ข้าจะหยุดทันที เงินไม่ต้องคืน”
เจียงอวี่หลับตาลง
ครู่ต่อมา เขาส่ายหน้า กายทั้งร่างแข็งขึง นิ้วมือกำผ้าปูที่นอนแน่น
......
เจียงอวี่ไม่รู้ว่าตัวเองหมดสติไปเมื่อใด
ภาพสุดท้ายที่ปรากฏในดวงตาคือกระดูกไหปลาร้าเปื้อนเหงื่อของลี่เซียว จากนั้นทุกสิ่งก็โรยร้างกลายเป็นความมืดมิด
ลี่เซียวสังเกตเห็นความผิดปกติของคนใต้ร่าง
เสียงหายใจหอบกระเส่าและกลั้นกดของเจียงอวี่ไม่รู้ว่าหยุดไปตั้งแต่เมื่อใด นิ้วที่เมื่อครู่ยังกำทึ้งผ้าปูที่นอนแน่นก็พลันคลายออก วางพาดลงบนผ้าสีเทาเข้มอย่างอ่อนแรง
ร่างที่เพิ่งจะสั่นระริกอย่างควบคุมไม่ได้ บัดนี้กลายเป็นแน่นิ่ง สงบเงียบจนผิดสังเกต
“เจียงอวี่”
ลี่เซียวหยุดการเคลื่อนไหว พยุงกายขึ้น
ภายใต้แสงไฟสีเหลืองอุ่น ใบหน้าเจียงอวี่ขาวซีดอย่างน่าตกใจ ดวงตาปิดสนิท ริมฝีปากก็ไร้สีเลือด เหลือเพียงขนตาที่ยังหยาดหยดน้ำตาไม่แห้ง
สลบไปแล้ว
ลี่เซียวขมวดคิ้ว สบถอะไรบางอย่างเบาๆ แล้วถอนตัวออกมาทันที
เขายื่นมือไปแตะหน้าผากของเจียงอวี่ สัมผัสได้ถึงเหงื่อเย็นชื้น
เขาตบแก้มเจียงอวี่อีก
“ตื่นสิ”
เจียงอวี่ไร้ปฏิกิริยา คิ้วยังขมวดน้อยๆ เพราะความเจ็บปวดหลงเหลือ ลมหายใจแผ่วบาง
ลี่เซียวลงจากเตียง หยิบผ้าขนหนูเปียกอุ่นจากห้องอาบน้ำกลับมา การกระทำไม่ได้เรียกว่าอ่อนโยนนัก แต่ก็บรรจงเช็ดถูทำความสะอาดให้เจียงอวี่อย่างละเอียดพอควร
ตลอดกระบวนการ เจียงอวี่ราวกับหุ่นเชิดไร้ความรู้สึก ปล่อยให้จัดการตามแต่ใจ
เมื่อทำความสะอาดเสร็จ ลี่เซียวก็ดึงผ้าห่มมาคลุมให้เขา จากนั้นตัวเองจึงหันหลังเดินเข้าห้องอาบน้ำ
เสียงน้ำดังขึ้น
พอลี่เซียวอาบน้ำเสร็จ เช็ดผมเดินออกมา เจียงอวี่บนเตียงเหมือนจะคืนสติขึ้นมาบ้าง ขยับตัวซุกเข้าหาผ้าห่ม พร้อมกับส่งเสียงครางอู้อี้
ลี่เซียวแทบไม่ได้ใส่ใจ นอนลงบนอีกฟาก ไม่นานก็ผล็อยหลับไป
กลางดึก ลี่เซียวตื่นขึ้นเพราะอุณหภูมิร้อนผิดปกติข้างกาย
เขาลืมตา พลิกตัว เอื้อมมือไปแตะหน้าผากของเจียงอวี่ ร้อนระอุ
ภายใต้แสงไฟกลางคืนสลัว มองเห็นเจียงอวี่มีแก้มแดงก่ำผิดปกติ ริมฝีปากแตกแห้ง แม้ในยามหลับใหลก็ดูไม่สงบ ลมหายใจหนักหน่วง
เป็นไข้
ลี่เซียวลุกนั่ง เกาหัวผมอย่างหงุดหงิด
วุ่นวายจริง
เขาลงจากเตียง ไปที่ห้องนั่งเล่นชั้นล่าง ค้นหายาลดไข้เจอ แล้วรินน้ำอุ่นแก้วหนึ่งขึ้นมาด้วย
เมื่อประคองร่างท่อนบนของเจียงอวี่ขึ้นมาพิงอ้อมอกเขา ความร้อนระอุของอีกฝ่ายก็ส่งผ่านเสื้อคลุมบางเบามา
เจียงอวี่ตัวเบามาก กอดไว้แทบไม่รู้สึกถึงน้ำหนัก
“เจียงอวี่ กินยา”
ลี่เซียวตบแก้มเขา