ที่บ้านของซุนเฉิงหาว อ้ายปิงรอแล้วรอเล่าไม่เห็นโจวหลินติดต่อมา แม้แต่โทรศัพท์หรือข้อความสักอันก็ไม่มี เธอทั้งโกรธจนแทบระเบิด ทั้งรู้สึกคลุมเครือว่ามีอะไรบางอย่างไม่ชอบมาพากล
คงไม่ใช่รู้ทันอะไรเข้าแล้วใช่ไหม?
มองดูถังอีลี่กับซุนเฉิงหาวที่กำลังจดจ่ออยู่กับเกมออนไลน์ ต่างจากครอบครัวโจวหลินที่ยุ่งวุ่นวายมาหลายวัน อ้ายปิงรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างผิดปกติไปทุกที
เที่ยงแล้ว แต่บนท้องฟ้ากลับมองเห็นแสงได้เพียงริบหรี่ ดวงอาทิตย์เดือนกรกฎาคมที่ควรจะเจิดจ้ากลับถูกเมฆหนาทึบบดบังจนเย็นชากว่าพระจันทร์เสียอีก ดูเหมือนไข่แดงที่ทิ้งไว้นานจนแห้งกรัง
อ้ายปิงที่เบื่อหน่ายสุดขีดเลื่อนหน้าจอมือถือเล่น พบว่าข้อความเกี่ยวกับวันสิ้นโลกในโลกออนไลน์มีมากมายเต็มไปหมด โพสต์ที่เมื่อสองวันก่อนยังถูกลบ ตอนนี้กลับปล่อยให้เผยแพร่ได้อย่างเสรี
"หรือว่า..." พอคิดย้อนกลับไปถึงพฤติกรรมของครอบครัวโจวหลิน "พวกเขาตระเตรียมตัวไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ แล้วหรือเปล่า?" ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง เพื่อความปลอดภัยของตัวเอง อ้ายปิงรู้สึกว่ารีบไปที่บ้านโจวหลินให้เร็วที่สุดจะดีกว่า
"ปิงปิง หิวหรือยัง? เราไปกินข้าวนอกบ้านกันเถอะ"
ถังอีลี่วางมือถือลงในที่สุด ตอนนี้ถึงรู้สึกหิวขึ้นมาจริงๆ
"ไปกินข้าวนอกบ้านเหรอ?" อ้ายปิงชี้ไปที่หน้าต่างอย่างไม่พอใจ "อากาศแบบนี้ นายคิดว่ายังมีร้านอาหารเปิดอยู่หรือไง?"
อันที่จริงตั้งแต่เมื่อคืน ร้านอาหารแถวนี้ก็ไม่มีร้านไหนเปิดแล้ว ข้าว เนื้อ ผัก ถูกควบคุมหรือไม่ก็ขายหมดเกลี้ยง ต่อให้ภรรยาฉลาดแค่ไหนก็หุงข้าวโดยไม่มีข้าวไม่ได้ วัตถุดิบไม่มีแล้วจะให้ร้านอาหารเปิดยังไงไหว