เฉิงหย่าลี่ภายนอกดูเป็นคนเอะอะโวยวาย แต่แม่คนไหนจะไม่รักลูกของตัวเองล่ะ?
คืนนี้ต่อให้ฟ้าถล่มก็ต้องกินหม้อไฟ ผู้เป็นแม่พูดไว้แบบนี้ พระเยซูมาถึงก็ไร้ประโยชน์
"แม่ ผมชอบนิสัยแบบนี้ของแม่จริงๆ"
"ไปไกลๆ เลย! ไปพักผ่อน!" เฉิงหย่าลี่พูดเสียงไม่ค่อยดีนัก
"ไม่เหนื่อยแล้วครับ" โจวหลินพูด "แค่ระดับน้ำตาลในเลือดต่ำ พอเติมอาหารเข้าไปก็หายแล้ว แม่ไม่บอกเหรอว่าของกำลังจะมาอีก?"
"อุ๊ย ถ้าไม่พูดฉันก็ลืมไปเลย งั้นรีบไปเถอะ ระวังตัวด้วย ฉันออกไปรอข้างหน้าละ" อีกไม่นานรถขนของใช้ประจำวันก็จะมาถึง เฉิงหย่าลี่ติดต่อกับพ่อค้าส่งระดับภูมิภาคมา ราคายุติธรรมมาก ไม่ถึงสองแสนก็ซื้อของให้คนทั้งบ้านใช้ได้หลายสิบปี ถ้ามันไม่หมดอายุก่อนนะ
ในโกดัง ทุกครั้งที่โจวหลินรับของชุดหนึ่งเข้ามา เขาจะค่อยๆ สัมผัสถึงการเปลี่ยนแปลงของร่างกายและค่าประสบการณ์พลังพิเศษ แม้จะประเมินสัดส่วนที่แน่นอนระหว่างทั้งสองไม่ได้ แต่การรับของเข้ามาเพิ่มประสบการณ์ได้จริง
อีกอย่างคือการสูญเสียพลังงานร่างกายไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับตัวของสิ่งของเลย มีแต่เกี่ยวข้องกับจำนวนครั้งที่ใช้เท่านั้น บางทีนี่อาจอธิบายได้ว่าทำไมโจวหลินถึงเก็บเรือไหลฝูแล้วไม่ถูกดูดจนเหือดแห้ง แต่กลับเกือบตายในโกดังแทน
เมื่อเป็นแบบนี้ โจวหลินก็เข้าใจในใจแล้ว ทุกครั้งที่ใช้พลังพิเศษสามสี่ครั้ง เขาจะเคี้ยวแท่งช็อกโกแลตหนึ่งอัน ของพวกนี้อ้วนถ้ากินเยอะ แต่เติมพลังงานได้ผลทันตาเห็น
"ไม่รู้ว่าผู้มีพลังพิเศษคนอื่นเป็นเหมือนฉันหรือเปล่า แต่ของแบบแท่งช็อกโกแลตแบบนี้ต้องเตรียมไว้ให้เยอะๆ"