ตอนหลินฮ่าวกลับมาถึงลานบ้าน คนส่วนใหญ่เข้าไปพักผ่อนในห้องกันหมดแล้ว เหลือเพียงคุณลุงไม่กี่คนที่ยังนั่งเล่นหมากรุกอยู่ตรงปากตรอก เขาทักทายผู้คนตลอดทางก่อนกลับเข้าห้อง
คืนนี้เขาวุ่นอยู่กับงานมาตลอดทั้งคืน จนตอนนี้ท้องหิวอีกแล้ว ทั้งหิวทั้งเหนื่อย แต่กลับรู้สึกตื่นเต้นสุด ๆ
ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนกำลังเปิดกล่องสุ่มจริง ๆ แถมยังเป็นกล่องสุ่มที่รู้อยู่แล้วว่าข้างในมีของล้ำค่าเสียด้วย
หลังลงกลอนประตูรั้ว เขาก็ตรวจดูให้แน่ใจว่าไม่มีใครมารบกวน จากนั้นยกโต๊ะปาเซียนในห้องโถงมาขวางประตูไว้ ทำให้มีพื้นที่ว่างขึ้นมา แล้วจึงส่งจิตเข้าไปในมิติ ก่อนนำหีบที่ยังไม่เคยเปิดออกมาใบหนึ่ง
หลังได้ยินเสียงขยับเบา ๆ หลินฮ่าวก็ค่อย ๆ สำรวจเนื้อไม้ของหีบ ใบนี้ดูเหมือนทำจากไม้จมดิน ผ่านไปนานจนกลายเป็นไม้ดำ เห็นทีหีบเองก็เป็นของดีเหมือนกัน ก่อนหน้านี้เขานับดูตอนเก็บเข้ามิติแล้ว มีทั้งหมด 12 ใบ และทำจากไม้ชนิดนี้ทุกใบ
เขาบิดแม่กุญแจทองแดงออกด้วยมือ หีบยังมีผ้ากันน้ำหุ้มไว้อยู่ พอค่อย ๆ เปิดออกก็เห็นอย่างที่คิด เป็นแท่งทองคำก้อนใหญ่ เขาลองกะน้ำหนักด้วยมือ หนึ่งแท่งหนักอย่างน้อย 5 ชั่ง พอใช้ญาณกวาดดู ก็เห็นแท่งทองเรียงเป็นระเบียบอยู่เต็มหีบ มีทั้งหมด 100 แท่ง นั่นก็เท่ากับ 500 ชั่งเลยทีเดียว <500 ชั่ง = 5,000 ตำลึง = 250,000 กรัม>
ลองคำนวณดูแล้วให้ตายสิ ถ้าเอาไปขายในยุคหลัง คิดกรัมละ 400 หยวน ก็มีมูลค่าถึง 100 ล้านหยวนเลย เป้าหมายเล็ก ๆ สำเร็จแล้ว แถมยังไม่รวมอย่างอื่นอีก หีบที่เปิดไปก่อนหน้านี้ก็น่าจะหนักเท่ากัน ไม่นึกเลยว่าจู่ ๆ ก็มีอิสรภาพทางการเงินแล้ว