ระหว่างทางเขายังเจอคนงานที่เลิกงานจากโรงงาน ส่วนใหญ่ต่างรีบร้อนเดินทางไปมา ถึงเวลาอาหารเย็นพอดี และตรอกบ้านลุงหวังก็อยู่ไม่ไกลแล้ว
พอเข้าไปในลานบ้าน ผู้คนในนั้นก็ทักทายหลินฮ่าว บรรยากาศเป็นเอกลักษณ์ของเมืองหลวงอย่างมาก ทุกคนถามกันว่า “กินข้าวหรือยังครับ”
เมื่อเห็นหลินฮ่าวถือถุงตาข่ายกับปิ่นโต หลายคนก็ยิ้มอย่างเข้าใจกันดี เพราะเมื่อก่อนหลินฮ่าวก็ทำแบบนี้เหมือนกัน ช่วงนี้เสบียงขาดแคลน เขาจึงมักห่ออาหารมาเพื่อกินกับครอบครัวลุงหวัง ทุกคนเลยชินตากันแล้ว
ยังไม่ทันเข้าบ้านลุงหวัง ก็ได้ยินเสียงหยอกล้อดังมาจากข้างใน ปะปนกับเสียงป้าหวังกำลังผัดกับข้าว
อาจเป็นเพราะเสียงทักทายของคนในลานบ้าน หวังเสี่ยวเหล่ยจึงวิ่งพรวดออกมาก่อน เขาหลบอยู่หลังหลินฮ่าวแล้วร้องว่า “พี่ฮ่าว พี่ฮ่าว ช่วยห้ามพี่สาวผมหน่อยสิ เธอจะตีผมแล้ว!”
หลินฮ่าวยังไม่ทันเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ก็เห็นเด็กสาววัยสิบห้าสิบหกปีวิ่งออกมาจากในบ้าน เธอมีใบหน้ารูปไข่ จมูกโด่งเล็ก ริมฝีปากจิ้มลิ้ม สูงราว 160 เซนติเมตร แม้จะสวมชุดทำงานสีพื้นปะชุนเหมือนคนอื่น แต่ในมือกลับถือไม้ตบแมลงวัน สีหน้าดุดันน่าเอ็นดู
เป็นความน่ารักที่อธิบายไม่ถูก หลินฮ่าวจำได้ว่าเธอคือหวังลี่ผิง ลูกสาวคนโตของลุงหวัง อายุเท่าเขาแต่เกิดหลังเขาสองเดือน ทว่าเด็กคนนี้ไม่เคยยอมเรียกเขาว่าพี่ฮ่าว ปกติจึงเรียกเขาว่าฮ่าวจื่ออยู่เรื่อย
พอเห็นว่าเป็นใคร หลินฮ่าวก็ไม่ได้ขวางลี่ผิงที่กำลังจะเข้าไปตีอีกฝ่าย เขารีบถามว่า “ลี่ผิง เกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงโกรธขนาดนี้ ต้องตีเสี่ยวเหล่ยให้ได้เลยเหรอ?”