พนักงานต้อนรับอีกคนเดินเข้ามาใกล้แล้วเพ่งมองอย่างละเอียด “ไม่ใช่มั้ง ภรรยาประธานต้วนจะแต่งตัวฉูดฉาดขนาดนี้ได้ยังไง?”
หญิงสาวคนนั้นสวมกระโปรงยาวสายเดี่ยวเกาะอก แม้รูปแบบจะเรียบง่าย แต่ดูจากประกายของเนื้อผ้าก็รู้ได้ว่ากระโปรงตัวนี้ราคาไม่ธรรมดา
ยิ่งไปกว่านั้น รูปร่างของนางยังขับให้กระโปรงทั้งตัวดูโดดเด่นเป็นพิเศษ เมื่อจับคู่กับผมยาวประบ่าดัดลอนคลื่น แล้วเอนกายพิงโซฟาเบา ๆ เช่นนั้น ก็ยิ่งดูเซ็กซี่เย้ายวนอย่างเกียจคร้านจนบรรยายไม่ถูก
“ก็จริง ภรรยาประธานต้วนปรากฏตัวเมื่อไรก็สง่างามเหมาะสมเสมอ ทุกครั้งที่มาส่งข้าวก็แต่งตัวสุภาพเรียบร้อย”
พนักงานต้อนรับอีกคนลดเสียงลง “อีกอย่าง ประธานต้วนไม่ชอบภรรยาของเขา ทุกครั้งที่นางมาส่งข้าว เขาก็ให้นางวางข้าวไว้แล้วกลับไป”
“เพราะอย่างนั้นนางยิ่งไม่มีทางมานั่งรอที่บริษัทหรอก”
“ฟังดูมีเหตุผล… แต่ใบหน้าของนางเหมือนภรรยาประธานต้วนจริง ๆ นะ”
“คนหน้าเหมือนกันบนโลกนี้มีเยอะแยะไป”
สวินอี้ได้ยินพนักงานต้อนรับทั้งสองพูดคุยกัน แต่ไม่ได้สนใจ เพียงพลิกอ่านนิตยสารที่วางอยู่บนโต๊ะอย่างสบาย ๆ
จู่ ๆ โทรศัพท์ก็ได้รับข้อความจากต้วนเฉิงยวี่ เขาถามว่านางอยู่ที่ไหน
【ข้านั่งอยู่บนโซฟาชั้นล่างบริษัทเจ้า】
หลังตอบข้อความแล้ว นางยังไม่ทันเก็บโทรศัพท์ ก็ได้ยินเสียงติ๊งดังมาจากทางลิฟต์
ประตูลิฟต์ค่อย ๆ เปิดออก ใบหน้าของต้วนเฉิงยวี่เผยให้เห็นทีละน้อย
นางวางนิตยสารลง หยิบกระเป๋าขึ้นมายืน แล้วเดินสวมรองเท้าส้นสูงตรงไปหาเขา