สวินอี้เงียบไปครู่หนึ่ง
ครูเจ้าคิดว่านางไม่เต็มใจ จึงร้อนใจขึ้นมา
“หากไม่ใช่เพราะจนหนทางจริง ๆ ข้าคงไม่มาหาเจ้า! สิ่งที่เจ้าทำในตอนนั้นทำให้ข้าเจ็บปวดใจอย่างยิ่ง แต่สำหรับการแสดงชุดวาระสวรรค์แตกสลายนี้ ข้าลองถามศิษย์ทุกคนแล้ว พบว่ามีเพียงเจ้าที่มีโอกาสทำสำเร็จมากที่สุด!”
“ตอนนี้ชิงชิงอยู่โรงพยาบาล สภาพจิตใจไม่มั่นคง หากเจ้าไม่ยอมช่วย เรื่องนี้ต่อไปก็ถือเสียว่าไม่มีครูคนนี้อยู่แล้วกัน!”
สวินอี้รีบกล่าวว่า “ครูพูดอะไรเช่นนั้นเจ้าคะ ข้ายินดีช่วยอยู่แล้ว ศิษย์พี่ดีกับข้ามาโดยตลอด เพียงแต่ครูก็ทราบว่าข้าไม่ได้เต้นรำมาสามปีแล้ว ไม่รู้ว่ายังจะทำได้หรือไม่...”
ครูเจ้าขัดขึ้นว่า “ตราบใดที่พื้นฐานของเจ้ายังอยู่ การฟื้นฟูก็เป็นเรื่องง่ายดาย! เจ้ามีพรสวรรค์ด้านการเต้นมาตั้งแต่เด็ก ข้าเชื่อในตัวเจ้า”
“ขอบคุณครูที่ยังนึกถึงข้าในเวลาเช่นนี้ ข้าขอโทษครูสำหรับเรื่องในอดีต” สวินอี้เอ่ยเสียงเบา
ครูเจ้าถอนหายใจแผ่ว ๆ “เอาละ เรื่องในอดีตไม่ต้องพูดถึงแล้ว พอดีข้ากำลังจะไปเยี่ยมศิษย์พี่ของเจ้าที่โรงพยาบาล เจ้าจะไปด้วยไหม”
สวินอี้ตอบว่า “แน่นอนเจ้าค่ะ ครูส่งที่อยู่มาให้ข้า ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
หลังวางสาย นางก็ได้รับที่อยู่ที่ครูเจ้าส่งมา
นางเข้าไปในบ้าน ตั้งใจจะขึ้นชั้นบนไปเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนออกไปข้างนอก
หลินม่าเห็นนางแล้วคล้ายเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้ “จริงสิคะ คุณนาย เมื่อคืนทางห้างส่งเสื้อผ้ามาชุดหนึ่ง หลินม่าจัดเก็บไว้ในห้องแต่งตัวของคุณนายเรียบร้อยแล้วค่ะ”
สวินอี้พยักหน้า “ขอบใจนะหลินม่า”