ตู้จวิ้นจับมือกับนางอย่างสุภาพ "สวัสดี ตู้จวิ้น"
"หลินเสวียนอี้"
หลังการแนะนำตัวกัน ตู้จวิ้นยังคงจ้องมองเจียงหนิงไม่วางตา
เจียงหนิงรู้สึกได้ถึงความเหนือกว่าที่กลับคืนมา พลางทำท่ากระเง้ากระงอดเล็กน้อย "เจ้ามองข้าทำไมเล่า ทำเช่นนี้จะทำให้ซวินอี้เข้าใจผิดเอานะ"
ตู้จวิ้นจึงละสายตากลับมา "ต้องขออภัย"
ซวินอี้ยิ้มไม่เอ่ยวาจา
เจียงหนิงยกมือขึ้นนวดขมับ "ข้าค่อนข้างเมาแล้ว ข้ากลับก่อนดีกว่า พวกเจ้าคุยกันตามสบายนะ"
ทันทีที่นางกล่าวจบ ตู้จวิ้นก็ร้อนรนเอ่ยว่า "ข้าไปส่งเจ้ากลับนะ..."
"ข้ากลับเอง เจ้ามีหน้าที่ดูแลเพื่อนรักของข้าในวันนี้" นางถลึงตาใส่เขาทีหนึ่ง จากนั้นตบไหล่ซวินอี้ กล่าวอย่างมีความหมายลึกซึ้งว่า "คุยกับเขาให้สนุกเถิดนะ เขาเป็นถึงชายหนุ่มรูปหล่อรวยล้นฟ้าเชียวนะ"
ซวินอี้ไม่ได้ตอบรับโดยตรง "เจ้ากลับไปก่อนเถอะ เจ้าไปคนเดียวไหวหรือไม่"
"ไหว ไหว!" เจียงหนิงโบกมือ เดินเซซวนจากไป
ตู้จวิ้นยังคงมองตามนางไม่ละสายตา เป็นห่วงอย่างที่สุด
เมื่อเห็นดังนั้น ซวินอี้จึงกล่าวว่า "มิเช่นนั้น เจ้าไปส่งนางก่อนเถิด?"
ตู้จวิ้นแทบจะตอบรับโดยไม่รู้ตัว แต่ฉุกคิดอันใดได้ จึงส่ายหน้า "ไม่ได้ ข้าสัญญากับนางไว้ว่าคืนนี้ต้องอยู่เป็นเพื่อนเจ้า"
คำพูดนี้ช่างน่าคลื่นไส้นัก ตัวเขาเองกลับไม่รู้ตัว
หรือบางทีเขาอาจรู้ตัว เพียงแต่จงใจกล่าวเพื่อให้นางคลื่นไส้ก็เป็นได้
แต่โชคดีที่มันไม่กระทบนางเลย เพราะนางมองพวกเขาเหมือนดูละครฉากหนึ่ง