สวินอี้ชอปปิงอย่างจุใจ ใช้เวลาไม่นานก็รูดบัตรไปสามสี่ล้าน จนโด่งดังไปทั่วร้านหรูแถบนี้
นางซื้อเสื้อผ้า รองเท้า กระเป๋า และเครื่องประดับอีกเล็กน้อย
เพราะของมีมากเกินกว่าจะถือไหว นางจึงให้ที่อยู่ไว้เพื่อให้ทางร้านส่งไปที่บ้าน
เดินจนเหนื่อย นางจึงเข้าไปในร้านอาหารตะวันตกแห่งหนึ่ง ตั้งใจจะกินอะไรสักหน่อยก่อนกลับ
ไม่คิดว่าพอสั่งอาหารเสร็จ ก็ได้รับข้อความจากหลินม่า
【คุณนายคะ ท่านกลับบ้านแล้ว ถามว่าคุณนายอยู่ที่ไหนค่ะ】
สวินอี้ตอบกลับไปว่า【ห้างเทียนหยุน】
……คุณนายไม่ควรตอบว่า ‘ข้าจะกลับเดี๋ยวนี้’ หรอกหรือ?
หลินม่าชำเลืองมองต้วนเฉิงยวี่ที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แล้วพิมพ์ข้อความต่อ
【คุณนายจะกลับเมื่อไรคะ ท่านบอกว่ามีเรื่องอยากคุยกับคุณนายค่ะ】
อีกฝ่ายตอบกลับมาอย่างรวดเร็วเช่นกัน
【ไม่รู้ ดูก่อนแล้วกัน】
หลินม่าจึงวางโทรศัพท์ลง แล้วเอ่ยอย่างระมัดระวังว่า “ท่านคะ คุณนายมีธุระอยู่ข้างนอก อาจกลับช้าหน่อย ท่านรับประทานอาหารหรือยังคะ หรือจะรับประทานก่อนดีไหมคะ”
ต้วนเฉิงยวี่เงียบไปครู่หนึ่ง “งั้นก็ทานก่อนแล้วกัน”
วันครบรอบสามปีไม่กลับมา ถึงกับต้องโกรธขนาดนี้เชียวหรือ? เมื่อก่อนนางไม่เคยใส่ใจเรื่องพวกนี้มิใช่หรือ?
เมื่อก่อนทุกครั้งที่เขากลับจากทำงาน ไม่ว่าจะดึกแค่ไหนนางก็จะออกมาต้อนรับ แต่วันนี้คนที่ออกมาต้อนรับเขากลับเป็นหลินม่า เขาจึงรู้สึกไม่คุ้นชินอยู่บ้าง
หลินม่ายกอาหารมาให้ไม่นานนัก
ฝีมือทำอาหารของนางดีทีเดียว ก่อนหน้านี้นางอยู่ที่บ้านหลังเก่า ต่อมาต้วนเฉิงยวี่แต่งงานแล้ว นายหญิงผู้เฒ่าจึงส่งนางมาดูแลทั้งสองคน