【ยินดีด้วย โฮสต์ทำภารกิจสำเร็จแล้ว】
เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง สวินอี้ก็กลับมายังมิติอันมืดมิดที่คุ้นเคย
【โฮสต์ทำภารกิจเสริมสำเร็จ ได้รับตราประทับตัวเอกหญิงหนึ่งชิ้น ยังขาดอีกหนึ่งชิ้นจึงจะปลดล็อกคุณสมบัติและวิธีใช้ตราประทับตัวเอกหญิงได้】
【โฮสต์ต้องการพักผ่อนสักครู่หรือไม่?】
“ไม่ต้อง ไปโลกต่อไปเถิด”
【รับทราบ กำลังส่งผ่านไปยังโลกต่อไป...】
“องค์หญิง องค์หญิง...”
เสียงเรียกแผ่วเบาดังขึ้นข้างหู สวินอี้ลืมตาขึ้น เห็นนางกำนัลผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างเตียง นางสวมชุดนางกำนัลสีเขียว เกล้าผมเป็นมวยวงเดียว ท่าทางสุขุมเยือกเย็น
นางจำได้แล้ว นี่คือนางชิง นางกำนัลคนสนิทของมหาเดวี เบื้องหลังนางมีนางกำนัลอีกหกคนยืนอยู่ ในมือทุกคนถือถาดซึ่งวางชุดหรูหราและเครื่องประดับไว้
“ถึงเวลาแต่งพระองค์แล้วเพคะ งานเลี้ยงเฉลิมฉลองที่จัดขึ้นเพื่อราชบุตรเขยจะเริ่มในยามโหย่ว ฮองเฮาทรงกำชับพวกบ่าวว่าอย่าให้ผิดเวลาเด็ดขาดเพคะ”
สวินอี้ยังไม่ทันได้ตั้งตัว ก็ลุกขึ้นนั่งเสียก่อน
นางชิงประคองนางลุกขึ้น แล้วจัดแจงให้นางกำนัลช่วยแต่งองค์ทรงเครื่องอย่างเป็นระเบียบ สวินอี้ทำตัวราวกับตุ๊กตาไม้ ปล่อยให้พวกนางจับแต่งตามใจ
นางนึกออกแล้ว ที่นี่คือโลกโบราณ ในโลกนี้นางคือเหยาหัว องค์หญิงใหญ่ที่ได้รับความรักใคร่จากผู้คนทั้งหลาย เป็นพระธิดาแท้ ๆ ของฮองเฮา
หลังฮองเฮาให้กำเนิดนาง ร่างกายก็ได้รับความเสียหายจนไม่อาจมีบุตรได้อีก นางจึงเป็นพระธิดาเพียงคนเดียว ตาของนางเคยเป็นอาจารย์ของตำหนักรัชทายาท แม้ยามนี้จะเกษียณจากราชการแล้ว แต่ก็ยังเป็นพระอาจารย์ของฮ่องเต้ และมักได้รับพระราชโองการให้เข้าวังอยู่เนือง ๆ จึงมีสถานะสูงส่งยิ่ง
ฮองเฮาไร้พระโอรส แม้ตระกูลฝ่ายมารดาของนางจะมีฐานะสูงส่ง แต่ก็ไร้อำนาจในราชสำนัก จึงไม่มีสิ่งใดคุกคามอำนาจฮ่องเต้ได้ ด้วยเหตุนี้ฮ่องเต้จึงสามารถโปรดปรานเจ้าหญิงองค์นี้ได้อย่างเต็มที่