นางลงจากเตียง ยืดเอวไปพลาง แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟัน
พอเดินออกจากห้อง กลิ่นหอมของอาหารก็ลอยมาแตะจมูก
จี้ซิงเหยาสวมผ้ากันเปื้อน ทำอาหารอยู่ในครัว พอเห็นนางตื่นแล้วก็ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ตื่นแล้วหรือ? อีกเดี๋ยวก็ได้กินข้าวแล้ว”
สวินอี้เดินเข้าไปในครัว ยืนอยู่ข้างเขาและมองดูอย่างอยากรู้อยากเห็น
เขาทำอาหารบ้าน ๆ ง่าย ๆ ไว้สามอย่าง แม้จะดูเรียบง่าย แต่ก็ชวนให้น้ำลายสอ
จี้ซิงเหยาเห็นนางเงียบไป จึงคิดว่านางรังเกียจ เพราะแต่ก่อนเวลาที่เขาทำอาหารให้นาง นางก็มักจะรังเกียจเสมอ นางบอกว่าไม่ชอบอาหารบ้าน ๆ ชอบอาหารตะวันตก ต้องกินอาหารจากโรงแรมห้าดาวเท่านั้น
“ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากสั่งอาหารมาให้เจ้า” เขาอธิบายอย่างจริงจัง “แต่กินอาหารสั่งมาบ่อย ๆ ก็ไม่ดี บางครั้งกินอาหารที่ทำเองบ้างเถอะ แค่มื้อนี้มื้อเดียว ได้ไหม?”
สวินอี้ตอบว่า “เจ้าสมัครใจทำเอง แล้วข้าจะพูดอะไรได้อีก?”
จี้ซิงเหยายิ้มอย่างประหลาดใจเล็กน้อย แล้วเอ่ยต่อว่า “ถ้าอย่างนั้นเจ้าออกไปรอข้างนอกเถอะ ในนี้ควันเยอะ อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว”
สวินอี้เดินออกจากครัว เห็นเสื้อผ้าบนโซฟาถูกเก็บเรียบร้อยแล้ว ของจิปาถะบนพรมก็หายไป อาหารที่กินเหลือบนโต๊ะก็ไม่อยู่แล้ว ห้องรับแขกทั้งห้องถูกทำความสะอาดจนสะอาดเอี่ยม
ช่างลำบากเขาจริง ๆ เพิ่งแข่งเสร็จก็รีบขับรถกลับมาทั้งคืน ยังต้องเหนื่อยเก็บกวาดบ้านอีก
นางนั่งลงข้างโต๊ะอาหารแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา
ในวีแชทมีข้อความที่ยังไม่ได้อ่านอยู่มากมาย ส่วนใหญ่เป็นข้อความที่จี้ซิงเหยาส่งมา
“ที่รัก ข้าเพิ่งแข่งเสร็จ การแข่งครั้งนี้ข้าชนะ เจ้าได้ดูข้าแข่งหรือไม่?”