จวงเฉิงพอเห็นคนผู้นั้น สีหน้าก็ซีดเผือดทันที
คนอื่นไม่เข้าใจสถานการณ์
"นี่ไม่ใช่คนที่เพิ่งหนีตายไปเมื่อตะกี้หรือ? คนนี้เป็นอะไรไป?" เจิ้งอวี้โจวจำได้ในทันที แล้วก็มองสีหน้าของจวงเฉิง "คนนี้มีความสัมพันธ์อะไรกับจวงเฉิง?"
เซียวฉงหนานสีหน้าเรียบเฉยมองไปที่จวงเฉิง "เรื่องนี้ต้องถามเขาดูแล้ว!"
ยังไม่ทันที่จวงเฉิงจะพูด ชายคนนั้นก็ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ร้องขอชีวิตต่อจวงเฉิง "คุณชายรีบพูดอะไรสักสิครับ! เป็นคุณเองที่สั่งให้ผมล่อฝูงศพเดินได้มา!"
"อะไรนะ?!"
คนอื่นๆ แตกตื่นกันทันที
"จวงเฉิง! นายทำแบบนี้ทำไม?!"
"นายคิดจะฆ่าพวกเราทุกคนหรอ?"
"ทำไมนายถึงสั่งให้คนล่อฝูงศพเดินได้มา?"
จวงเฉิงหน้านิ่วคิ้วขมวด ไม่พูดสักคำ เพียงแต่จ้องมองเซียวฉงหนานด้วยสายตาอาฆาต
"นายรู้ได้ยังไง?"
ชายคนนี้เป็นบอดี้การ์ดของเขา
เขาอยากอยู่กับเวินหรู จึงตามนางเข้าร่วมทีมเล็กๆ ของเซียวฉงหนานด้วย แต่เขาเผื่อใจไว้ ไม่ให้บอดี้การ์ดตามมาด้วย ให้พวกเขาตามอยู่ห่างๆ
เขาเตรียมการไว้เผื่อเหตุฉุกเฉิน
เวินหรูบอกเขาว่าอยากให้ซวินอี้หายไป เขาจึงวางแผนนี้ขึ้นมา
เดิมทีคิดว่าจะอาศัยจังหวะชุลมุนผลักซวินอี้ลงไปในฝูงศพเดินได้ ทำให้ดูเหมือนนางพลั้งตกลงไปเองจนถูกฝูงศพกลืนกิน
ไม่คิดว่านางเหมือนจะล่วงรู้แผนการของพวกเขาเสียก่อน คว้าแขนเวินหรูไว้ไม่ปล่อย แล้วยังทำเป็นล้มเองใส่ร้ายเวินหรูอีก
หากไม่มีฉากนี้ แผนการนี้น่าจะสมบูรณ์แบบทีเดียว