ขณะนี้ ขบวนรถม้าหน้าประตูเมืองดูยิ่งใหญ่ตระการตา ขุนนางทั้งหลายต่างพาครอบครัวเดินทางไปด้วย
ด้วยความเร็วของขบวนรถม้า อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาครึ่งวันกว่าจะไปถึงลานล่าสัตว์หลวง
หน้าประตูเมือง สวินอี้พบรถม้าของท่านป้าเข้า
รถม้าของสวินอี้โดดเด่นหรูหราเป็นพิเศษ เจ้าหญิงชิงหนิงจึงจำได้ทันที นางเลิกม่านรถม้าแล้วร้องเรียกว่า “เหยาหัว จะมานั่งรถม้าของข้าเป็นเพื่อนข้าหรือไม่?”
“ท่านป้า?” สวินอี้เลิกม่านขึ้นพลางยิ้ม “ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”
นางลงจากรถม้า แล้วขึ้นไปนั่งบนรถม้าของเจ้าหญิงชิงหนิงอย่างรวดเร็ว
อ่าวชางนั่งอยู่บนหลังม้า มองภาพนั้นแล้วทำท่าเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่พูด
เขาอยากให้นางข้องเกี่ยวกับเจ้าหญิงชิงหนิงให้น้อยลง ทว่าคิดไปคิดมาก็รู้สึกว่าตนดูจะไม่มีสิทธิ์พูดเช่นนั้น
รถม้าของเจียเหอบังเอิญตามหลังพวกนางมา พอเห็นสวินอี้ขึ้นรถม้าของเจ้าหญิงชิงหนิง ก็แค่นเสียงเย็นชาทันที “เสด็จพี่ของข้านี่ช่างไม่รู้จักเรียนสิ่งดี ๆ กลับไปเรียนแต่เรื่องไม่ดี!”
โจวจื่อเหรากับคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์อีกคนก้มหน้า ไม่กล้าพูดอะไร
พวกนางได้รับเชิญจากเจ้าหญิงเจียเหอให้ร่วมเดินทางเป็นเพื่อน องค์หญิงตรัสว่าการเดินทางด้วยรถม้ายาวนานน่าเบื่อ จึงเรียกพวกนางมาพูดคุยเป็นเพื่อน
แม้ชื่อเสียงของเจ้าหญิงชิงหนิงในหมู่ชาวบ้านจะไม่ค่อยดีนัก แต่เจียเหอในยามนี้ก็ไม่ได้ดีไปกว่ากันเท่าใด