“เป็นอย่างไรบ้าง? คิดถึงผู้คนหรือ?”
“คิดถึงผู้คนจริง ๆ หรือคิดถึงเรือนร่างของผู้อื่นกันแน่…?”
“ข้ามิได้บอกแล้วหรือ! ว่าวันนี้เป็นวันเกิดเจ้า ข้าจะให้ของขวัญเซอร์ไพรส์อย่างแน่นอน…”
เสวียนอี้ลืมตาขึ้น เสียงออดอ้อนก็ดังขึ้นข้างหู
เจียงหนิงเพื่อนรักของนาง กำลังสวมชุดชั้นในที่ยั่วยวนและต่ำทราม เต็มไปด้วยโซ่ระโยงระยาง
นางหนีบโทรศัพท์ไว้ข้างหู พลางอ้อนวอนชายปลายสาย พลางปัดขนตาดูกระจก
“…เจ้าก็แค่รอเถิด”
นางวางสาย มองดูตนเองในกระจก แล้วหมุนตัวมามองนางด้วยความพึงพอใจ
“เป็นไง? ชุดนี้ของข้า?”
นางแบมือ โซ่กระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง ผิวขาวกับโซ่สีทองตัดกันอย่างถึงที่สุด
โซ่เริ่มจากสร้อยคอ แยกออกมาตามร่องตรงกลางอก ห่อหุ้มผลท้อสุกสองลูก วกไปด้านหลัง แล้ววกกลับมาที่เอวสะดือ ลากยาวไปจนถึงโคนขา
ที่เรียกว่าชุดชั้นใน แท้จริงก็คือ “เสื้อผ้า” ที่ทำจากโซ่ล้วน ๆ
เผยให้เห็นส่วนสงวนของนางอย่างโจ่งแจ้ง
เสวียนอี้มองจนหน้าแดง ครึ่งค่อนวันก็พูดไม่ออก
เจียงหนิงหัวเราะเยาะ “เชยชะมัด!”
นางหยิบเสื้อคลุมยาวบนเตียงมาสวม จัดแจงหน้ากระจก
“เจ้านี่นะ เอาแต่เก็บตัวอยู่ในบ้านวาดการ์ตูนกระจอก ๆ ของเจ้าทั้งวัน หัวกระเซอะกระเซิง ไม่ออกนอกบ้าน ไม่รู้จักแต่งตัว ดูเหมือนยายแก่สี่ห้าสิบ ผู้ชายคนไหนเขาจะมามอง?”
“ต้องใช้ชีวิตให้สนุกตอนยังสาว เสพสุขความรัก เสพสุขทางกายให้เต็มที่ถึงจะใช่เรื่อง!”
“มิน่าเจ้าถึงได้เป็นสาวโสดมาจนป่านนี้ อย่าว่าแต่ผู้ชายเลย ข้าเห็นเจ้ายังจะเหี่ยว”
คำเสียดสีเย้ยหยันพวกนี้ เสวียนอี้ฟังนางพูดมามากมาย ใจด้านชาไปนานแล้ว
นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “แต่ว่า ถ้าคุณถังรู้เรื่องเข้า จะไม่ดีมั้ง?”
พูดถึงถังจือซวี่ผู้เป็นแฟนหนุ่ม เจียงหนิงก็เบ้ปาก
“เขาน่ะ ก็เหมือนเจ้านั่นแหละ เชยทั้งคู่! คบกันมาสามเดือนแล้ว มากสุดก็แค่จูบแก้ม!”
“เขาอยากเป็นพระถังซัมจั๋ง ก็อย่ามาให้ข้ากินเจตามไปด้วยสิ! ข้าทนไม่ได้!”
นางบิดลิปสติกออกมา ทาลงบนริมฝีปากหน้ากระจก
“ถ้ามิใช่เพราะว่าฐานะทางบ้านดี ตัวเองยังเปิดบริษัทเทคโนโลยี มีเงินและใจกว้าง อีกทั้งยังมีหน้าตาหล่อเหลา ข้าก็คงเลิกกับเขาไปนานแล้ว”
นางมองริมฝีปากแดงฉานของตน เซ็กซี่และเย้ายวน ยิ้มอย่างพอใจ
“เสี่ยวอี้อี้” นางหันกลับมาด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “เจ้าช่วยปิดบังให้ข้าดี ๆ อย่าพลั้งปากพูดออกไปล่ะ! ข้าบอกเขาไปว่าจะไปทำงานต่างเมืองหนึ่งสัปดาห์ เจ้าจำไว้”
การช่วยปิดบังเช่นนี้ เสวียนอี้ทำมาจนเจนจัดแล้ว
นางพยักหน้า
เจียงหนิงพรมน้ำหอมครั้งสุดท้าย หมุนตัวสองสามรอบในอากาศ หยิบกระเป๋าเดินทางแล้วออกไป
เสวียนอี้เดินไปที่ระเบียง มองลงไปเห็นรถเบนซ์สีดำคันหนึ่งจอดอยู่หน้าตึก
มีชายในชุดสูทสีดำลงจากรถ มายืนพิงข้างรถ
เจียงหนิงในเสื้อคลุมยาว ราวกับผีเสื้อตัวหนึ่ง โผเข้ากอดชายผู้นั้น
ชายคนนั้นกอดนาง ใจร้อนรนกดนางลงกับประตูรถแล้วจูบ
มือยังล้วงเข้าไปในเสื้อคลุมของนาง
ไม่รู้ว่าจับโดนอะไร เขาก็ตื่นเต้นขึ้นมาชัดเจน เปิดประตูรถยัดเจียงหนิงเข้าไป
ประตูรถปิด รถก็เริ่มโยกเยก
ในดวงตาของเสวียนอี้แวบผ่านความรังเกียจ ไม่ได้มองอีก หันกลับเข้าห้อง
ห้องของนางตกแต่งด้วยโทนสีเขียวอบอุ่น มีตู้ใหญ่น้อยตั้งเรียงราย ด้านบนเป็นคอลเลกชันหนังสือการ์ตูน ตุ๊กตาโมเดล และของสะสมต่าง ๆ
ชาตินี้ นางเป็นนักวาดภาพอิสระ
หาเลี้ยงชีพด้วยการรับวาดภาพทางออนไลน์
นางกับเจียงหนิงเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก
ตั้งแต่ประถมถึงมหาวิทยาลัยก็เรียนที่เดียวกัน เรียนจบแล้วก็อยู่ด้วยกัน
เจียงหนิงสวย ฉลาด เป็นดาวเด่น
นางนั้นธรรมดา เซ่อซ่า ไม่มีจุดเด่น
ตั้งแต่ชั้นมัธยมปลาย ทุกคนที่นางแอบชอบ สุดท้ายก็จะคบกับเจียงหนิง
แรกเริ่มนางก็คิดว่าเจียงหนิงสวย ร่าเริง และฉลาด ทุกคนชอบนาง คนที่นางแอบชอบก็ชอบเจียงหนิงก็เป็นเรื่องปกติ
จนกระทั่งคราวหนึ่งเจียงหนิงพลั้งปากหลุดออกมา ที่แท้นางตั้งใจ
จงใจแย่งคนที่นางแอบชอบ ก็เพื่อให้นางรู้แก่ใจว่า ผู้หญิงธรรมดาอย่างนางไม่มีใครชอบ
เจียงหนิงเสพสุขจากการดูถูกนาง เสพสุขจากความรู้สึกเหนือกว่าต่อนาง
เมื่อรู้ความจริง นางก็เจ็บใจแทบตาย ตัดขาดกับเจียงหนิงและย้ายออกไป
คิดว่าทำเช่นนี้ก็จะสลัดนางพ้น ได้กลับไปใช้ชีวิตสงบสุขของตน
มิคาดคิดว่าเจียงหนิงไปยุ่งกับชายมีเมีย ถูกทำท้องโต แล้วถูกเมียของชายนั้นตามหาทั่ว
จนมุมไม่มีที่ไปมาหลบที่อยู่ของนาง นางพลาดท่าใจอ่อนรับไว้
แต่ไม่คิดว่านางจะใส่ร้ายนาง บอกกับเมียของชายนั้นว่านางต่างหากที่เป็นชู้ ทำให้นางถูกทุบตีจนตาย
เพราะฝ่ายนั้นมีอำนาจมากเกินไป และนางเป็นเด็กกำพร้าไร้ญาติขาดมิตร สุดท้ายเรื่องก็จบลงง่าย ๆ
เจียงหนิงเอาเด็กออก แล้วแต่งงานกับแฟนหนุ่มไฮโซ ใช้ชีวิตอย่างเป็นสุข
มีแต่นางที่ตายอนาถ ทว่ากลับไม่มีใครได้รับโทษทัณฑ์
ต่อมานานมาก หลังจากนางประสบจุดจบแบบนี้มาหลายครั้งหลายหน จู่ ๆ ก็ได้สติขึ้นมาวันหนึ่ง
แท้ที่จริงชะตากรรมของนาง ถูกกำหนดไว้ในโครงเรื่องนับไม่ถ้วน เป็นตัวประกอบตายตั้งแต่เกิด
ปากกาควบคุมพฤติกรรมของนาง ควบคุมเส้นทางชีวิตของนาง นางเป็นเหมือนหุ่นเชิด ทำในสิ่งที่ไม่ตรงกับใจ ยอมรับชะตากรรมที่ไม่ตรงกับใจ
นางตายอย่างไม่สิ้นไร้ วิญญาณร่อนเร่มานาน ได้ถูกระบบตรวจพบ
นางอยากแก้แค้น อยากพลิกชะตากรรมตัวประกอบ หลุดพ้นจากวัฏสงสารไม่รู้จบ
ดังนั้นนางจึงหวนคืน
เสวียนอี้นั่งลงหน้ากระจก ถอดแว่นตากรอบดำ เกลี่ยผมหน้าม้าให้เปิดออก
กลับต้องประหลาดใจที่พบว่า ใบหน้านี้งดงามกว่าหน้าแต่ก่อนของนางมากมาย มีเสน่ห์เย้ายวนกว่ามาก
【เพื่อให้เจ้าสำเร็จการแก้แค้นและพลิกชะตาได้ดียิ่งขึ้น ข้าให้เจ้ากินแก่นในของตระกูลผีเสื้อไปแล้วหนึ่งเม็ด】
【แก่นในของตระกูลผีเสื้อ?】
【ใช่แล้ว แก่นในของตระกูลผีเสื้อเป็นสุดยอดยาบำรุงผิวพรรณชื่อกระฉ่อน】
【ตระกูลผีเสื้อมีรูปร่างชดช้อย ท่วงท่าสง่างาม ใบหน้างดงาม ทั้งยังชำนาญการล่อลวง】
“โอ้?”
เสวียนอี้ยืนขึ้น มองจากกระจก รูปร่างของนางไม่ชัดเจน อาจเป็นเพราะนางใส่ชุดนอนหลวม ๆ ด้วย
นางมีอาชีพเป็นนักวาดภาพ แทบไม่ก้าวออกจากนอกบ้าน เสื้อผ้าในตู้ที่มีมากที่สุดคือชุดนอน ปกติก็ใส่ชุดนอนมากที่สุด
นางดึงม่านปิด ถอดชุดนอนหลวม ๆ ออก
เรือนร่างเว้าโค้งในกระจกนั้น ทำให้นางทึ่งยิ่งนัก
กระชับและยั่วยวน ทุกส่วนงอกงามอย่างเหมาะเจาะ
แผ่นหลังบาง อกอวบ เอวคอด สะโพกผาย ขายาว เงื่อนไขที่ได้เปรียบเหนือใครทั้งปวงรวมตัวกันอยู่ในคน ๆ เดียว
เต็มไปด้วยเสน่ห์แห่งเรือนกาย ร้อนแรงจนคนมองตรง ๆ ไม่ได้
【ท่านพอใจหรือไม่?】
มุมปากของเสวียนอี้หยักเป็นรอยยิ้มขึ้นมา
“พอใจ พอใจยิ่งนัก!”
ในทุกภพชาติก่อนหน้านี้ นางเป็นได้เพียงตัวประกอบเคียงข้างนางเอก เป็นหินย่างก้าวให้ตัวละครเอกไต่อันดับ
นางถูกพลังลึกลับผนึกไว้ในวัฏสงสารไม่รู้จบ
ไม่ว่าจะทำเช่นไรก็หนีไม่พ้นวาระโศกเศร้านี้
จำใจมองตนกลายเป็นตัวประกอบตามที่เนื้อเรื่องต้องการ แต่ไร้กำลังต่อกร
ความสิ้นหวังนั้นหยั่งลึกถึงหัวใจ
จนถึงบัดนี้ก็ยังติดตามอง
แต่นับจากนี้ จะไม่เป็นเช่นนั้นอีกแล้ว
ครั้งนี้ นางจะหลุดพ้นจากวัฏสงสาร
นางจะชนะ!