สายตาของหลินชิงเยว่จับจ้องริมฝีปากที่บวมแดงเล็กน้อยของนาง เห็นรอยลิปสติกเลอะอยู่ตรงมุมปากอย่างชัดเจน ดูก็รู้ว่าถูกใครจูบจนเลือน
นางโมโหจนแทบกัดริมฝีปากล่างให้ขาด
แต่จะเสียท่าทีไม่ได้ หลินชิงเยว่รีบเปลี่ยนเป็นรอยยิ้ม
“ข้าเข้าทำงานที่บริษัทของเฉิงยวี่ คุณฟางคงไม่ถือสาใช่ไหม อย่าโทษเฉิงยวี่เลยนะ หากคุณฟางไม่สบายใจ ข้ายินดีลาออก...”
“ไม่ต้องหรอก” สวินอี้หยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดลิปสติกที่เลอะตรงมุมปาก ก่อนเอ่ยยิ้ม ๆ ว่า “สามีข้าเพิ่งอธิบายให้ฟังจนเข้าใจแล้ว คุณฟางก็ทำงานที่บริษัทได้อย่างสบายใจเถอะ ขอให้ฝึกงานอย่างมีความสุขนะ”
น้ำเสียงของนายหญิงเจ้าของบริษัทนี่ชวนหงุดหงิดจริง ๆ ทำเป็นอะไรกัน
“อย่างนั้นหรือ? เฉิงยวี่อธิบายแล้วก็ดี ก่อนหน้านี้ข้าก็เตือนเขาแล้วว่า ไม่อยากให้พวกท่านทะเลาะกันเพราะข้า”
สวินอี้เม้มริมฝีปาก ก่อนหันไปยิ้มให้อีกฝ่าย “จะเป็นไปได้อย่างไร? พวกเราไม่เคยทะเลาะกันเพราะคนไม่สำคัญหรอก”
หลินชิงเยว่ยังคงยิ้ม ทว่าภายในรอยยิ้มนั้นเริ่มแฝงเจตนาสังหารจาง ๆ
สวินอี้ปิดฝาลิปสติก แล้วกวาดตามองอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนเอ่ยเตือนอย่างหวังดีว่า “คุณหลิน ข้าจำได้ว่าท่านอยู่แผนการตลาดใช่ไหม? ตามปกติแล้วคงไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องรายงานประธานบริษัทโดยตรง ข้าขอแนะนำว่าอย่าเดินไปเดินมาให้ทั่ว ไม่อย่างนั้นคนอื่นอาจเอาไปพูดเสีย ๆ หาย ๆ ได้”
“หากคุณหลินถูกมองว่าเป็นหญิงเจ้าเล่ห์หรือเมียน้อยขึ้นมา คงเป็นบาปไม่น้อยเลย”
คราวนี้หลินชิงเยว่ทนต่อไปไม่ไหว สีหน้าสลับเขียวคล้ำและซีดขาว