กดความตื่นเต้นในใจลงไป ซูเหยียนเดินเข้าไปทักทาย: "อาจารย์หลี่ ผู้อำนวยการหลิว พี่ชู่"
เฉินชู่พอจะจำซูเหยียนได้บ้าง
หลักๆ ก็เพราะตอนที่เธอเข้าฉาก หวังเป่าเฉียงยังถ่ายไม่จบ เสียงใหญ่ๆ ของเขาที่คอยแซว "น้องชาย" "พี่สาวเซียน" อยู่ทุกวัน
เธอรู้ว่าเด็กใหม่คนนี้มีข่าวกับ "หลิวอี้เฟย" ดาวรุ่งพุ่งแรง
แต่ทั้งคู่แทบไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันเลย
ส่วนหลี่เจิ้นไม่รู้จักซูเหยียนเลยแม้แต่น้อย
ซูเหยียนพูดกับหลี่เจิ้นตรงๆ ถึงจุดประสงค์: "อาจารย์หลี่ ครับ ผมเพิ่งได้ยินว่าอาจารย์กำลังหาเพลงอยู่ ผมมีเพลง... ที่ตัวเองแต่งไว้ อัดเป็นเดโมไว้แล้ว ไม่ทราบว่าอาจารย์จะสละเวลาฟังหน่อยได้ไหมครับ ขอคำแนะนำด้วย"
คำพูดนี้ทำให้หลี่เจิ้น หลิวยุนหลง และเฉินชู่ถึงกับอึ้ง
เด็กหนุ่มที่ดูอายุไม่ถึงยี่สิบ อาชีพหลักยังเป็นนักแสดง มาบอกว่าแต่งเพลงเอง? ฟังดูประหลาดเกินไป
หลิวยุนหลงไม่พูดอะไร
เฉินชู่แค่กระพริบตาด้วยความอยากรู้
ปฏิกิริยาแรกของหลี่เจิ้นก็คือไม่เชื่อ และรู้สึกขำๆ ด้วยซ้ำ
แต่พอเห็นสายตาจริงจังของซูเหยียน ดูไม่เหมือนล้อเล่น เขาก็รับเครื่องเล่นเอ็มพีสามจากมือซูเหยียนอย่างสุภาพ:
"งั้นฉันลองฟังหน่อยก็ได้ แต่บอกตรงๆ การแต่งเพลงมันไม่ง่ายอย่างที่คิด เล่นๆ ได้ แต่อย่าจริงจังเกินไป"
พูดพลางใส่หูฟัง แล้วกดปุ่มเล่น
ด้วยความอยากรู้ หลิวยุนหลงกับเฉินชู่ก็จ้องมองปฏิกิริยาของหลี่เจิ้นเช่นกัน
ตอนแรก สีหน้าหลี่เจิ้นเรียบเฉย
แต่เมื่อเสียงร้องที่ไร้เดียงสา แหบแห้ง และเพี้ยนของซูเหยียนดังเข้าหูผ่านหูฟัง คิ้วของเขาก็ขมวดมุ่นทันที มุมปากกระตุกโดยไม่รู้สึกตัว