ตอนที่ 134 บทเริ่มต้นใหม่

สิบห้ามกราคม เมืองมั่ว

ห้องประชุมชั้นสามของบริษัทถังเหรินถูกเก็บกวาดว่างเปล่า แล้วจัดโต๊ะกลมใหญ่หลายตัว

ไช่อีหนงจงใจเชฟจากข้างนอกมาเตรียมอาหาร สไตล์บุฟเฟ่ต์เย็น มีทั้งแบบจีนและตะวันตก วางเต็มโต๊ะ

หอแชมเปญสามชั้น พร้อมโปรเจกเตอร์บนผนัง ฉายภาพความทรงจำของซูเหยียนในช่วงหลายปีที่ถังเหริน...

ในกองถ่าย "จอมทัพตระกูลหยาง" เขานั่งยองๆ แย่งขาไก่กับหยวนหง

ฉากกลางคืนในป่าไผ่ของ "เลี่ยวจาย" เขาแบกกล้องถ่ายทำลื่นไถลลงไปในโคลนเกือบครึ่งขา

วันปิดกล้อง "เซียนกระบี่ 3" เขาสวมชุดนักพรตสีม่วงของซูฉางชิง โชว์สัญลักษณ์ชัยชนะให้กล้อง

รวมถึงรูปคู่กับหลิวซือซือ ยืนด้วยกัน คนหนึ่งหัวเราะอย่างไม่แคร์โลก อีกคนเม้มปากพยายามกลั้นแต่กลั้นไม่อยู่

ซูเหยียนยืนใต้โปรเจกเตอร์ จ้องภาพเหล่านั้น รู้สึกหดหู่ใจ

สามปี

จากหยางซื่อหลางถึงจางลู่ร่าง จากเฟิงเซิงถึงเสิ่นปู้เหยียน จาก "เซ่อเตียว" ถึง "เซียนกระบี่ 3"

วกวนมาถึงวันนี้ ก็ถือว่าจบการศึกษาอย่างเป็นทางการ

ไช่อีหนงถือแก้วแชมเปญเดินเข้ามา ยัดแก้วใส่มือเขา

"ซูเหยียน ร่วมงานกันอย่างมีความสุข"

เธอเว้นจังหวะเล็กน้อย ยกแก้ว "หลายปีที่ถังเหรินทำกำไร ครึ่งหนึ่งเป็นเพราะนายช่วยไว้ แก้วนี้ ข้าเป็นคนยกให้นาย"

ซูเหยียนชนแก้วกับเธอ เงยหน้าดื่มหมด

"ประธานไช่พูดแบบนี้ เหมือนว่าซูเหยียนไปแล้วถังเหรินจะพัง...เหล่าหู เหล่ายวนยังอยู่ ชือซือก็อยู่ อย่าสาปแช่งตัวเองเลย"

ไช่อีหนงทั้งขำทั้งโมโห ยื่นมือไปจิ้มหน้าผากเขา "ปากดีจริงๆ เลยนาย"

ข้างๆ หูเกอถือจานเดินโซเซมา ปากยังเคี้ยวเค้กอยู่

"พี่เคย์ อย่าจิ้มเลย เดี๋ยวปากจะยิ่งดีกว่าเดิม"

ซูเหยียนฟัง หางตามองเห็นหยวนหง

ถือแก้วแชมเปญ ผู้ชายคนนี้ยืนอยู่หน้าสุดของฝูงชน สีหน้าจริงจังเหมือนมางานศพ

ซูเหยียนกำลังจะแซวสองประโยค ก็เห็นขอบตาหยวนหงเริ่มแดง

แล้วก็แดง

แล้วก็แดงขึ้นอีก

แล้วก็...

"อือ..."

หยวนหงรีบเอามือปิดปาก ไหล่สั่นรุนแรง น้ำตาไหลพราก รินลงตามแก้มเข้าปาก แต่เขาไม่เช็ด

"เหล่าซู!"