ตอนนี้ยังไม่มีคิวของซูเหยียน
เขาส่วนใหญ่ใช้เวลาดูหวังเป่าเฉียงกับคนอื่นๆ แสดงเป็นบางครั้งก็ช่วยกองถ่ายวิ่งไปวิ่งมา ขนของ
วันนี้เขาช่วยทีมอุปกรณ์ขนกล่องอุปกรณ์วิทยุจำลองโบราณหลายกล่องจากโกดังไปที่ตึกหลัก
กล่องเป็นไม้จริง ข้างในยัดไส้ด้วยชิ้นส่วนโลหะ ผู้ชายแข็งแรงสองคนช่วยกันยกยังลำบาก ต้องตะโกนจังหวะพร้อมกัน
ซูเหยียนคนเดียวยกได้ทีละกล่อง หน้าไม่แดง หายใจไม่หอบ
ฉากนี้พอดีกับที่หวังเป่าเฉียงแต่งหน้าเสร็จเดินมาดูฉากพอดี
ตอนแรกหวังเป่าเฉียงก็ไม่ได้สนใจอะไรนัก แค่คิดว่าซูเหยียนมีแรงเยอะ
พอซูเหยียนขนของเสร็จ กำลังขยับข้อมือเล่นๆ เสื้อหนาวหนาแต่เส้นสายแขนและบ่ายังพอเดาเค้าโครงออก
หวังเป่าเฉียงพุ่งเข้ามาหาซูเหยียนทันที เดินวนรอบตัวเขาสองรอบ สายตาเร่าร้อนเหมือนเจอสมบัติล้ำค่า
เขายื่นมือมาหยุดแขนซูเหยียน กดไหล่เขา แล้วอุทานด้วยความทึ่ง:
"เฮ้ย! พี่น้อง! เนี้ย...ตัวจริงไม่เปิดเผยตัวจริงนะเนี่ย! ร่างกายแบบนี้ กระดูกแบบนี้ เกิดมาเป็นคนกินข้าวชามนักบู๊โดยแท้!"
ซูเหยียนถูกความอบอุ่นของเขาทำให้เขินไปหน่อย: "พี่เป่าเฉียง ผมแค่แรงเยอะหน่อย ยังไม่เคยฝึกศิลปะการต่อสู้"