การถ่ายทำในวันที่สองเป็นไปอย่างราบรื่น
ภายใต้กล้อง เซียวหลงนวีในชุดขาวปลายเท้าแตะเบา ๆ บนแขนที่ยกขึ้นและไม้ไผ่ของเหล่านักแสดงประกอบ ชุดพลิ้วไหว ท่าทางงดงาม
อวี๋หมิ่นพยักหน้าไม่หยุดหลังจอมอนิเตอร์ ยิ่งชื่นชมข้อเสนอของซูเหยียนเมื่อคืนนี้
หลิวอี้เฟยถ่ายฉากหนึ่งเสร็จ ก็เหลือบมองไปทางทีมกล้องโดยไม่รู้ตัว เพื่อมองหาคนคนนั้น
เธอเห็นซูเหยียน
ซูเหยียนกำลังช่วยโจวเจี้ยนจวินปรับมุมกล้องหลัก ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่แม้แต่จะเหลือบมองมาทางเธอสักครั้ง เหมือนคนที่ช่วยเธอแก้สถานการณ์เมื่อคืนนี้ไม่ใช่เขา
ความรู้สึกเจ็บปวดจี๊ดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีกลอง
จมูกเธอรู้สึกชา สายตาพร่ามัวไปชั่วขณะ รีบก้มหน้าลง ใช้การจัดแขนเสื้อกลบน้ำตาที่เกือบจะไหลออกมา
……
พอถึงช่วงพักอีกครั้ง มุมหนึ่งนอกรอบกองถ่าย
นักแสดงประกอบสองคนที่พูดจาหยาบคายเมื่อคืนนี้ หน้าตาไม่พอใจมาขวางซูเหยียนที่กำลังจะไปขนฟิลเตอร์
"ไอ้ซู! ได้ยินว่านายไปขอผู้กำกับให้เปลี่ยนฉาก นายคิดยังไงวะ?"
หนึ่งในนั้นสีหน้าไม่ดี ด่าทอเสียงต่ำ ๆ "ช่วยคนอื่นครั้งเดียวแล้วคิดว่าตัวเองเป็นผู้พิทักษ์สาวงามรึไง? แสดงความอ่อนโยนให้ใครดูทุกวัน เขาสนใจนายไหม? อย่างกับตัวตลก แล้วยังมาทำลายเรื่องดี ๆ ของพวกเราอีกเหรอ?"
ซูเหยียนหยุดฝีเท้า สายตามองทั้งสองอย่างสงบ
ในแววตาไม่มีความโกรธ มีเพียงความดูถูกเล็กน้อย
เขากระตุกมุมปาก ยิ้มแล้วพูดว่า "ฉันจะทำยังไง ก็เพราะฉันเต็มใจ... บอกตามตรง ฉากที่เปลี่ยน ฉันเป็นคนเปลี่ยนเอง มุ่งเป้าไปที่พวกนายน่ะแหละ!"