เช้าวันถัดมาหลังจากเซ็นสัญญา ไช่อีหนงก็เรียกประชุมและประกาศให้เสิ่นชิงฉือเป็นผู้จัดการส่วนตัวของซูเหยียน
เหตุผลก็คือทั้งคู่เคยร่วมงานกันมาก่อน เข้าอกเข้าใจกันได้ดี
ที่ประชุมทุกคนพยักหน้า เหตุผลฟังดูไม่มีที่ติ
ความจริงก็คือซูเหยียนเป็นคนผลักดันเอง เขาไม่อยากถูกไช่อีหนงจับตาดูตลอดเวลา พี่เฉินดีกว่ามาก
หลังประชุม ที่โต๊ะทำงาน ซูเหยียนเริ่มเก็บข้าวของ ทำงานเป็นผู้ช่วยผู้จัดการส่วนตัวมาครึ่งปีใหญ่ ของไม่ใช่น้อย
หางตามองไปอีกฝั่ง เห็นเสิ่นชิงฉือนั่งเหม่อลอย ถอนหายใจเป็นระยะ
บทบาทหยางซื่อหลางที่เขาอยากได้มาก ตอนนี้ปิดฉากลงแล้ว อารมณ์ดี เขาพูดหยอกเสิ่นชิงฉือเบาๆ "ถอนหายใจอะไร? ได้เซ็นฉันซึ่งเป็นหุ้นดาวรุ่ง ไม่ควรดีใจเหรอ?"
เสิ่นชิงฉือสบตาเขา สีหน้าไม่อาจบอกได้ชัดว่าเป็นอะไร "ดีใจสิ ดีใจแน่นอน ก็แค่..."
เธอนิ่งไปครู่ แล้วพูดต่อ "ก็แค่รู้สึกว่า... ผู้จัดการอย่างฉัน เหมือนทำอะไรไม่ค่อยได้เลย"
ซูเหยียนหัวเราะเบาๆ แน่นอนว่ารู้ว่าเธอหมายความว่าอะไร ไม่ต้องพูดถึงการยกเลิกสัญญาก่อนกำหนดจากการชนะเดิมพัน ข้อจำกัดต่างๆ ก็ผ่อนปรนกว่าสัญญามาตรฐานของถังเหรินไม่รู้เท่าไหร่ เขาทำงานที่ถังเหรินมาครึ่งปีใหญ่รวมถึง "สงครามเย็น" หนึ่งเดือนนี้ไม่ได้สูญเปล่า ถ้าไม่ผ่อนปรนเขาก็ไม่เซ็นหรอก
เขาไม่พอใจ ฉันกลับพอใจ ซูเหยียนหยอกต่อหน้าตาย "พี่เฉินต้องมองในแง่ดี ผู้จัดการทั่วไปนี่ทั้งเป็นพ่อทั้งเป็นแม่ ต้องคอยเช็ดก้นให้ดาราทุกวัน ดีอะไร?"