คืนวันที่ 18 มกราคม ในโรงเล็กของโรงหนังแห่งหนึ่งในกรุงปักกิ่ง
ซูเหยียน, หลิวซือซือ, หยวนหง และจูอวี่เฉิน สี่คนนั่งเบียดกันอยู่แถวกลาง นี่คือที่นั่งติดกันที่หยางมี่จองไว้ให้เป็นพิเศษ
"ประตู" เริ่มฉายแล้ว
ก่อนมา ซูเหยียนเคยดูตัวอย่างและบทนำของหนังเรื่องนี้แล้ว หนังเรื่องนี้โดยรวมพูดถึงชายหนุ่มที่หวาดระแวง สงสัยว่าแฟนสาวนอกใจ แล้วก็ติดตาม แอบสอดแนม พร้อมกับจินตนาการไปเรื่อย... สุดท้ายก็กลายเป็นโศกนาฏกรรม
ฉากของผู้กำกับหลี่เส้าหงสวยงามจริงๆ แสงและเงา รวมถึงองค์ประกอบภาพดูมีศิลปะดี
แต่จังหวะของเรื่อง... จะพูดยังไงดี ลอยเกินไปหน่อย
ทั้งที่เนื้อเรื่องเป็นแนวระทึกขวัญเชิงพาณิชย์ กลับถ่ายออกมาเหมือนหนังอาร์ต
ฉากยาวๆ เยอะมาก บทพูดภายในใจเป็นตอนยาวๆ แล้วก็มีการสลับระหว่างความจริงกับจินตนาการ การดำเนินเรื่องช้าเหมือนวัวแก่ลากเกวียน
ดูไปได้ครึ่งชั่วโมง หยวนหงเริ่มนั่งไม่ติด... แต่ก็ออกไปไม่ได้ ทำได้แค่หันซ้ายหันขวาเป็นระยะ เหมือนเป็นโรคริดสีดวง
จูอวี่เฉินนั่งตัวตรง แต่สายตาเริ่มลอย
หลิวซือซือกลับดูอินมาก มือเผลอกำชายเสื้อแจ็กเกตกันหนาวโดยไม่รู้ตัว
หนึ่งชั่วโมงครึ่งต่อมา หนังจบลง
เครดิตเลื่อนขึ้น ไฟสว่าง
ในโรงเล็กมีเสียงปรบมือตามมารยาทบางๆ... คนที่มาดูรอบปฐมทัศน์นอกจากพวกเขาแล้ว ยังมีนักวิจารณ์หนังกับนักข่าวสื่ออีกสองสามสิบคน
"เป็นไงบ้าง เป็นไงบ้าง ให้ความเห็นหน่อยสิ?"
หยางมี่เดินมาจากแถวหน้า นั่งลงที่แถวว่างหน้าพวกซูเหยียน มองพวกเขาด้วยสายตาที่รอคอย